Motherhood: You Will Know When you Get There

I have often wonder, "how was it like to be a mother?", they say it's difficult but honestly I just have a slight idea of how difficult it is based on what I have seen in my mom. Time went by and I can say that somehow I think I have become a good daughter to my mom. I said to myself that whenever that time comes, I will be just like her? I will really take good care of my child.


December 2013, it all started out as a minor headache, exhaustion and a bit discomfort when I am moving, then comes the worst. I was cooking our breakfast then, until I almost fainted and wanted to throw up everything. I was afraid that it's hypertension but I also turned to the possibility of being pregnant, and indeed I was 5 weeks on my way.

Of course I am happy, very much delighted of the gift. However, along with it are feeling of anxiety, worry and all those unexplained symptoms that made me so sick. These things are considered taboo and are not being discussed because people have a tendency to judge you if you say that you somehow felt these negative things. However, I really believe that mom to be's need to have support people to freely discuss these thoughts inside her.

Meanwhile, by dealing and accepting all of it, I am now trying to understand what motherhood is all about; Facing all these obstacles and being strong mentally and physically. It's not easy to worry about your child; being paranoid when there's a discharge especially during the first 2 mos, morning sickness which in my case comes not easy, the demand of my work on this period, fading away of your strength and beauty, the hormonal imbalance that causes me to cry and cry until I fall asleep or uncontrollable madness or happiness on the next few hours, the things at home that I can't do which definitely making me frustrated. Pregnancy is not easy and it's not about just being happy, it's all about sacrifices, love and conquering your own sanity and self.

One thing that I've learned? this period is one of the most difficult phase. One way or another, all women who undergone this stage have felt the same way that I did but I am trying to deal with it. Thanks to our families and friends who are still keeping in touch. Of course to my husband who is always there to understand and who is always stirring my emotions up when I need it.

I am not like other women out there who have taken their pregnancy that easy and every individual has different body chemistry and emotional capacity to handle things out. However, I can say that I am doing my very best to contain myself and this is what motherhood is...the ability to control and fight not for yourself but for your little one..selflessness..

Bamboo: An invitation for A Mini-Concert

Nope! This is not an article nor a story that just popped out of my mind :) But hey!!! i just met you! lols.. but hey! check this out peepz!!!

This is an invitation to all of you guys who might want to see Bamboo in an acoustic set-up (or know someone who might be interested) . Please see promo picture for the full details of the event.

You may also contact the numbers written on the pic should you have any queries.

One way of relaxing on the first Saturday of December, ayt!! :)

....a support to my colleagues.

Bakit mo nga ba kailangang mag move-on kung hindi naman naging kayo???

“Bakit mo nga ba kailangang mag move-on kung hindi naman naging kayo???”..  tanong na nanggaling sa post ni Mommy Rica, sino si Mommy Rica? Siya ay isang pinagkakatiwalaang kaibigan ng may-akda ng komentaryong ito. Sige! Sino dito ang hindi pa nakakaranas mag move-on sa taong hindi naman niya naging jowa?? Simula pa siguro nung elementary eh naranasan mo nang masaktan dahil hindi ka pinapansin nung crush mong basketball player na grade 6! Hahahahaha..

Pero seryoso, bakit nga ba no? siguro hindi lang natin matanggap na may mga bagay na hindi talaga puwede kya hindi tayo makamove-on. May mga namimiss tayo na mga pagkakataon kaya tayo nasasaktan dahil lumalim na masyado ang samahan. Ang masasabi ko lang, letting go is not easy especially if you haven’t really got a tight hold of it, sa isang simpleng kadahilanang “wala kang karapatan”. People come and go and they will teach you so many things in life that you will never ever experience if you haven’t met them at all. C’mon, everything that happened and will happen to all of us clearly shows the choices that we made and will be making. 

So if there comes a time that you feel that you need to move on from something that you want to leave behind, just remember that it is a sign of maturity. Naisip ko bigla, ang daming may gusto sa kantang “Somebody that I used to know”, well I don’t believe that it’s just because of the inviting melody. This is because of the message of the song itself;  we all have our own “somebody”. Somebody that would somehow put a smile on your face whenever you think of all the memories. However, at the end of the day we need to admit that he/she is already gone, and will only remain a part of the past. That’s how life works! So many moving-ons! And catching ups to do but always remember that the past no longer matters. It is what and who we have right now that really matters that we should hold unto and treasure.

Kulasa’s Thoughts: Ang Batang Walain

Let me share what's on my mind...Here I go Again, I am a perfect recipe of a doomed individual who is prone to an uncomfortable position!!! ALWAYS and its consistent!!!!!!.  Kundi nawawalan, nananakawan, nahoholdup.. . ako na ang batang walain na may touch ng katangahan at pagiging pabaya. Iyan ang napapala ng pagiging focused sa isang bagay kaya hindi na nakikita ang nangyayari sa kabila. Katulad ng nangyari kahapon, 3 oras lang ang tulog ko at alalang alala pa ako sa baha sa bahay, in short bangag ako kahapon sa FX. Hindi ko inaasahan na may ganung eksena kaya panatag akong nakaupo kahit na sobrang siksikan na talaga. Ang katabi ko naman ay maayos ang itsura, may malaking bag nga lang siya, pero wala naman akong naramdaman na kahit na ano. Yun nga lang, hindi ko nakikita ang bag ko dahil madilim sa loob ng sasakyan. Ang naalala ko lang, antok na antok na ako at sa sobrang haba ng biyahe ko ay di ko na namamalayan na minsan ay napapatulala na ako sa sobrang kapaguran. Idagdag pa diyan ang maraming bagay na tumatakbo sa isip ko kaya oo kasalanan ko nga kaya nangyari yun.

Pero pakiramdam ko tinatapik na naman niya ako, ang dami ng nawawala sa akin…dahil sa mga bagay na iniisip ko na sa loob ng ilang buwan ay nagiging alipin na ako.  Mukhang kailangan ko na nga yatang bitawan ang mga bagay na yun para makapagsimula na ulit. Hindi ko sasabihing kamalasan iyon, o malas ako, may dahilan kung bakit nangyayari ang mga bagay-bagay at alam kong may dahilan kung bakit nangyari ito. Yun ay upang magising na ako, “Gising na Mau!!!!!”  bago may mawalang iba sa iyo…Give it a break! Give it a Kit-Kat…Haaaaaayyyyy.. Life.

Panaghoy

Ako ay nagkukubli sa lugar na aking kinalakihan. Medyo madilim at unti-unti ay nakikita ko na ang maari naming kahinatnan kasama ng aking pamilya. Malapit na akong  mawala, mamatay? siguro nga mamamatay na ako sapagkat naririnig ko na mula sa hindi kalayuan ang tunog ng kanilang mga sandata.Natatakot ako! wala akong laban...wala akong magawa dahil hindi ako makasigaw at hindi rin ako makaiyak. hindi nila nararamdaman ang pighati na nadarama ko ngayon habang nakikita kong iniisa-isa nilang inuutas ang lahi ko sa lugar na ito. Hindi naman para sa akin ang pagluha ko, ito ay para sa kanila..dahil alam ko, sa paglipas ng panahon ito ay pagsisisihan nila.

Palapit na ng palapit ang tunog at ako ay nananalangin sa bathalang sa akin ay lumikha. "patawarin mo po sila", iyan lamang ang aking nasambit ng mga sandaling iyon. Ako ay nandirito para langhapin at akuin ang hindi para sa kanila, ngunit ama!!! wala na akong magagawa kung ako ay hindi na maabutan ng umaga. Nawa'y sa aking huling hininga ay maipagtanggol ko pa rin sila pero iyon ay hindi ko na marahil magagawa.

Ito na ang katapusan ng aking serbisyo at sa aking pagtumba ay hindi ko ninais ang mga susunod na mangyayari.. ako pala ang papatay sa mga taong babahain sa ibaba ng aking tirahan, ang dakilang kabundukan. Oo ama!, bumuhos ang ulan..at ang aking katawan ang dumurog sa kanilang kabahayan at kanilang mga mahal sa buhay. Naririnig ko ang mga panaghoy habang ako ay tumatama sa kanila nang rumagasa ang baha. Ngunit nung ako ay pinuputol at nilalapastangan ng mga ka-uri nila, kahit na isang tunog ng pasakit ay hindi nila ako naringgan.

Isang pipi na puno na wala ng nagawa kundi ang magpaalam sa aking lumikha at kailan man ay hindi na makakapag ambag ng tulong para sa mga taong aking gustong paglingkuran ngunit ako ay tinalikuran.

Sa Pagpasok ng 2012

Maraming mga bagay ang nangyari sa akin nitong nakaraang taon lalo na sa aspeto ng trabaho. Marahil ay masasabi kong kahit paano ay nag Mature ako in the sense na alam ko na ngayon na kaya kong dumiskarte at tumayo sa sarili kong paa. Sa aspeto naman ng pamilya at pribadong buhay, masasabi ko naman na naging ok ito at sobrang ipinagpapasalamat ko iyon sa maykapal kasama na rin ng lahat ng biyayang ipinagkaloob niya sa amin. Sinabi ko sa sarili ko noong pagpasok ng 2011, kahit ano ang mangyari!! Kaya ko ito at kailangan kong kayanin dahil tiwala ako sa kanya at sa akin.

May mga taong nawala at dumating at sa kabilang banda naman ay may mga taong nanatili sa akin nitong 2011. Gusto kong ipabatid ang aking lubos na pasasalamat sa mga taong naging bahagi ng aking buhay at nagsilbing suporta sa aking paglalakbay nitong nakaraang taon. Binigyan nila ako ng lakas at pag-asa one way or another. Para naman sa mga naging kontrabida sa buhay ko? Hehe,  Ako ay lubos ding nagpapasalamat sapagkat dahil sa inyo ay nasubok ang tatag ko at ang pasensya sa mga sitwasyon. Aking sasabihing, wala akong pinagsisisihan sa lahat ng mga desisyong aking ginawa at akin pa itong ipinagyayaman  sa ngayon. Si mau ay naging bagong mau dahil na rin sa mga desisyong ito. Dahil diyan? I am proud of myself! Oha!! Gumaganun?? Heheheheh.

Katulad ng aming panalangin kaninang madaling araw, sana’y bigyan pa ang aming pamilya ng tatag at pagpapala upang maibahagi rin namin ang kung ano ang meron kami sa mga nangangailangan. Wala ng mas hihigit pa sa kayamanang pisikal kundi ang kayamanang galing sa puso, agree ba? AT!!!! Sana’y mailayo kami sa mga sakit at masasamang elemento (sana po). 

Sa pagpasok ng 2012, marami na naman ang mga maglalabasang hula at mga prediksyon na mangyayari. Pero normal naman un eh na meron talagang mga mangyayari kahit na hindi pa hulaan.  Tayo ay dapat na tumingin sa positibong bahagi ng lahat at hindi sa negatibo. Hindi ko sasabihing pagiging epokrito ang pagpilit na isaloob ang positibo, bagkus kailangan kasi nating gawin iyon upang maganda ang enerhiya na papasok sa ating sistema pag ginawa at inisip natin yun.

Heto na! 2012 na.. good luck sa ating lahat! Ako ay patuloy pa ring magsusulat. Magsusulat at magsusulat dahil ang pagsusulat ang isa sa aking pinakamamahal na gawain. Happy New Year mga repapeepz!! Pagbati mula sa aking trap.. patuloy lang na ma-trap dito ha…SALAMAT!!!

Paskong Pilipino (alay sa mga OFWs)

Pasko na naman sa Pinas! At masaya na naman ang pakiramdam dahil nakikita ko na naman ang mga bagay na minsan sa loob lang ng isang taon ko nakikita. Katulad na lamang nito ang mga Christmas Tree at parol na sumisimbolo sa kapistahang ito ng Kapanganakan ni Hesukristo ng ginugunita natin. Ano nga ba ang kaibahan ng Pasko dito sa Pilipinas sa Pasko sa ibang bansa? Malamang ang maiisip ninyo ay ang tagal ng selebrasyon hindi ba? minsan ay naiisip ko na nga rin na “teka parang OA na ha” hahaha. Pero katulad nga ng lagi nating sinasabi pag may nampupuna sa atin “kanya-kanyang trip lang ‘yan! Walang basagan!”

Ang himig ng pasko ay nagsisimula sa atin pagtapos na pagtapos ng Undas. Makakarinig na tayo ng mga kantang pampasko at makakakita na tayo ng mga mangilan-ngilan na palamuti sa mga bahay at establisyemento. Ito ang kaibahan ng paskong Pilipino na tiyak kong mamimiss ko kung sakali mang mangibang bansa ako. Sino ang hindi nakakaalam ng puto bumbong, simbang gabi, carolling ng mga bata sa kalye na iba-iba iba naman ang letra ng mga kinakanta.. hahaha. wala ng makakahigit sa saya at pakiramdam ng Pasko sa Pinas.

Akin itong inilahad upang bigyan ng inspirasyon ang ating mga kababayan sa ibang bansa na balang araw ay dito na sila magpapasko. Iba pa rin ang pasko sa Pilipinas, pero dahil nga sa hirap ng buhay ngayon mga kapatid…wala ng hihigit pa sa sakripisyong ginagawa ninyo upang mas lalo pang maging maganda ang pasko ng inyong mga kama-anak dito sa Pilipinas. “Toast” para sa inyong lahat na mga nandiyan sa ibang bansa na magpapasko ngayon.

Para naman sa mga naiwang kapamilya dito sa Pilipinas, nandiyan ang Facebook, YM, at Skype… kumunekta na kayo sa espesyal na araw na ito. Iparamdam ninyo ang ligaya ng pasko sa ating mga mga mahal sa buhay na nasa ibang bansa.  Kahit gaano kahaba ang preparasyon natin sa darating na pasko, walang hihigit sa kahit na saglit na minuto o oras na pakikipag-usap natin sa nawalay na mahal sa buhay.

Maligayang Pasko at Manigong Bagong Taon.

Ang Pag-Ibig ay “Choice”

Ang pag-ibig ay isang pakiramdam na sobrang hirap ipaliwanag at marami ang maaring ipakahulugan base sa taong nakadarama. Maraming uri ng pag-ibig na iba-iba ang pinatutungkulan at lahat ng ito ay sinasalamin ang isang regalo na ipinagkaloob ng Panginoon, ang makadama ng pagmamahal. Maaring pagmamahal sa pamilya, kaibigan, kalikasan at sa espesyal na taong darating sa ating buhay.  Ngunit sa mga nasaad, minsan hindi natin namamalayan na ang napakagandang bagay na ito ay nagiging masama na dahil sa pakahulugan na ibinibigay natin dito. Nandiyang may nakakapatay dahil dito, may nakikipag-away, may nagpapakatanga at may nagiging obsess.  Marahil sa paglipas ng panahon ay sobrang nagiging kumplikado ng mga bagay pagdating sa Pag-Ibig na laging may kaakibat na sakit o saya.

Para sa akin, ang pag ibig ay isang “choice” at sa ingles ay masasabi ko ngang commitment na dapat na natin tanggapin lalo na sa aspeto ng pag-asawa. Kapag pumasok ka na diyan, ito ay hudyat ng isang buhay na kasama ang taong napili mo. Kaya nga tayo may estado ng pagpili para habang nandun tayo sa sitwasyong iyon ay matutunan nating pag-aralan ang lahat ng mga bagay sa taong minahal natin.  Sapagkat’t pag naitali ka na sa kanya ay ang susunod na kailangang gawin ay tanggapin ang mga pagkakaiba na meron kayong dalawa.  Iyan ang ideal na dapat mangyari upang maiwasan sana ang hiwalayan na kalimitang nangyayari sa atin ngayon. Ang kasala ay dapat na nirerespeto katulad ng pagrespeto mo sa Panginoon natin dahil ito ay isang pangakong binitiwan sa harap niya. Marahil kung hindi pa kasal, maari pang gawin ang mga bagay na naisin na gawin, pero kung nakatali na? Hindi na natin kailanman puwedeng sirain iyon lalo na kung gawa lang din ng tao ang pagkasira (alam kong alam niyo ang ibig kong sabihin).

Subalit, oo! Alam ko ang mga nasa isip ninyo. May mga pagkakataong hindi ko puwedeng husgahan ang ilan dahil marahil ay may napakabigat na dahilan. Sa mga pagkakataong iyon, bahala na siguro tayong mag tancha ng mga bagay-bagay ngunit bandang huli dapat ay uuwi pa rin ang puso at isip sa taong pinili mong mahalin habambuhay kasama ng mga supling na naghihitay sa iyong pagdating. Sana’y kung magagawaan pa ng paraan ay gawin natin para sa pamilya at sa mga anak. Nakakalungkot lang kasi na minsan nakakarinig ako ng mga katagang “nagiging losyang na kasi siya kaya parang nawala na ang gana at pagmamahal ko sa kanya”.  Hindi ito dahilan, dahil kasabay ng pagsasabi mo ng “oo” sa altar ay ang pagtanggap mo nga sa lahat ng mga magiging kahinatnan.  Hindi rin tamang gamitin ito ng mga tinatawag na pangatlong partido para i-justify ang pakiki-apid sapagkat nang nagsimulang nagmahalan ang dalawang taong iyan ay wala ka naman sa eksena.

Love is a choice and you have to stick with it, hindi siya joke na dahil lang sa tawag ng laman. Ito ay masasabi kong bokasyon na kailangan nating paghusayan at alagaan habambuhay. Naniniwala ako na pagdating ng pagtanda ng mga mag-asawa, mas lamang na ang pagkakaibigan kesa kahit anu pa man. May mga pagkakataon na unti-unting mawawala ang alab ng pag-ibig pero sa kabilang banda ay tumatatag ang pagkakaibigan ng dalawang pusong pnagtagpo ng pagkakataon, companionship na hanggang sa huli tayo ang magkahawak ang kamay at walang bibitaw. Para tapusin ang aking naisulat, iiwan ko ang quote sa ibaba…sana’y isapuso natin ang kahulugan ng pag-Ibig. Tayo ay may kanya-kanyang opinyon ukol sa kumplikadong paksang ito, ngunit isang bagay ang sigurado ako.. ako, ikaw, siya, tayo ay nakakaramandam ng pagmamahal.. bahala na tayo kung ano ang gagawin natin sa regalong ito.

“Love is always patient and kind; it is never jealous, love is never boastful or conceited; it is never rude or selfish; it does not take offense, and is not resentful. Love takes no pleasure in other people’s sins but delights in the truth; it is always ready to excuse, to trust, to hope, and to endure whatever comes. Love does not come to an end.”

Serbisyo Publiko

Maraming nagsasabi sa atin na dapat igalang natin ang ating mga opisyales at mga kapulisan sapagkat sila ang mga nasa kapangyarihan. Sila ang nasa kapangyarihan? hmm slighly true, igalang? depende. Nakakalungkot mang isipin pero marami sa atin ang hindi nakakaintindi ng tinatawag na serbisyo publiko. Bilang isang kawani, opisyal, pulitiko, militar o pulis sila ang dapat na magpatupad ng batas at maging mabuting halimbawa sa mga mamamayan. Hindi sila nakahihigit sa atin sapagkat kaya sila nandiyan ay dahil sa pagprotekta sa interes natin. Nakikita ko ang pagmamalaking ito sa mga balita na napapanood ko sa TV, "Isang Pulis, nanutok ng baril!" o kaya naman "Isang mataas na opisyal ng Pamahalaan, nagnakaw ng ________ halaga". Sasabihin ng karamihan sa atin, "wala tayong magagawa, pulis kasi eh o kaya naman pulitiko". Pero kung alam mo ang karapatan at ang tungkulin mo bilang isang mamamayan, hindi ito ang magiging pananaw mo. Hindi ko sinasabing alipin natin sila, pero ang pagsumpa sa serbisyo publiko ay isang bagay na sagrado sa mata ng lipunan at Diyos. Ang mga taong talagang gumagawa nito ang talagang dapat na ginagalang, pero ang mga taong tumataliwas at nagyayabang sa posiyon nila ay dapat lamang na barahin at kwestyunin. 

Sunod-Sunod na Kamalasan

Magandang araw sa inyong lahat na mga giliw kong mambabasa (kunwari marami kayo! hahahha). Ngayon ay linggo na naman kaya ako ay malayang makakapagsulat ng aking mga saloobin at kuro-kuro sa munti kong blog na ito. Ano ba ang pwede kong maisulat? alam ko na! let me share something with you. Naranasan niyo na ba yung pagkakataon na parang sunod-sunod ang mga hindi magandang bagay na nangyayari sa inyo? Halimbawa na lamang nito ay maaga ka naman umalis sa bahay, pero na late ka dahil sa traffic tapos pagdating ng office ay nagkaroon ka ng moment sa trabaho mo na dahilan para mabadtrip ka ng husto. Actually, alam ko naman ang sagot sa tanong ko sa inyo, kinoconfirm ko lang.. hehe.. malamang oo ang sagot niyo.

Kung ako naman ang tatanungin niyo? ay maraming beses na. Tipong parang maling side nga yata ng kama ang nabangunan ko. Sunod-sunod na mga kapalpakan ang nagaganap na parang maiisip mo na lang "ano ba??? bakit ganito ang nangyayari? puwedeng tama naman ang mangyari? lahat na lang mali". May pagkakataon pa nga na halos mangiyak-ngiyak na ako kasi parang lahat na lang mali at gusto ko ng matapos ang araw para magkaroon na ako ng bagong panimula kinabukasan.

Minsan may nangyari pa nga na after ng traffic Jam, na late ako tapos may meeting pala at napahiya ako sa meeting dahil late ako. Idagdag pa diyan na meron kaming escalation na sobrang nagpangarag sa akin na to the point na gusto ko ng sumigaw dahil may gumagatong pa. Haaaay, ganyan ang buhay pero kahit mahirap ay kailangang matututunan pa rin kung paano ang dapat na gawin at maramdaman para alam na natin kung paano malulusutan balang araw. 'Ika nga "this too shall pass..inhale..exhale"

Ikaw? ano ang istoryang series of unfortunate events mo? hehehe