Mau's Trap

Panaghoy

2012-01-26T10:49:00.000-08:00

Ako ay nagkukubli sa lugar na aking kinalakihan. Medyo madilim at unti-unti ay nakikita ko na ang maari naming kahinatnan kasama ng aking pamilya. Malapit na akong mawala, mamatay? siguro nga mamamatay na ako sapagkat naririnig ko na mula sa hindi kalayuan ang tunog ng kanilang mga sandata.Natatakot ako! wala akong laban...wala akong magawa dahil hindi ako makasigaw at hindi rin ako makaiyak. hindi nila nararamdaman ang pighati na nadarama ko ngayon habang nakikita kong iniisa-isa nilang inuutas ang lahi ko sa lugar na ito. Hindi naman para sa akin ang pagluha ko, ito ay para sa kanila..dahil alam ko, sa paglipas ng panahon ito ay pagsisisihan nila.

Palapit na ng palapit ang tunog at ako ay nananalangin sa bathalang sa akin ay lumikha. "patawarin mo po sila", iyan lamang ang aking nasambit ng mga sandaling iyon. Ako ay nandirito para langhapin at akuin ang hindi para sa kanila, ngunit ama!!! wala na akong magagawa kung ako ay hindi na maabutan ng umaga. Nawa'y sa aking huling hininga ay maipagtanggol ko pa rin sila pero iyon ay hindi ko na marahil magagawa.

Ito na ang katapusan ng aking serbisyo at sa aking pagtumba ay hindi ko ninais ang mga susunod na mangyayari.. ako pala ang papatay sa mga taong babahain sa ibaba ng aking tirahan, ang dakilang kabundukan. Oo ama!, bumuhos ang ulan..at ang aking katawan ang dumurog sa kanilang kabahayan at kanilang mga mahal sa buhay. Naririnig ko ang mga panaghoy habang ako ay tumatama sa kanila nang rumagasa ang baha. Ngunit nung ako ay pinuputol at nilalapastangan ng mga ka-uri nila, kahit na isang tunog ng pasakit ay hindi nila ako naringgan.

Isang pipi na puno na wala ng nagawa kundi ang magpaalam sa aking lumikha at kailan man ay hindi na makakapag ambag ng tulong para sa mga taong aking gustong paglingkuran ngunit ako ay tinalikuran.

Sa Pagpasok ng 2012

2011-12-31T22:14:00.000-08:00

Maraming mga bagay ang nangyari sa akin nitong nakaraang taon lalo na sa aspeto ng trabaho. Marahil ay masasabi kong kahit paano ay nag Mature ako in the sense na alam ko na ngayon na kaya kong dumiskarte at tumayo sa sarili kong paa. Sa aspeto naman ng pamilya at pribadong buhay, masasabi ko naman na naging ok ito at sobrang ipinagpapasalamat ko iyon sa maykapal kasama na rin ng lahat ng biyayang ipinagkaloob niya sa amin. Sinabi ko sa sarili ko noong pagpasok ng 2011, kahit ano ang mangyari!! Kaya ko ito at kailangan kong kayanin dahil tiwala ako sa kanya at sa akin.

May mga taong nawala at dumating at sa kabilang banda naman ay may mga taong nanatili sa akin nitong 2011. Gusto kong ipabatid ang aking lubos na pasasalamat sa mga taong naging bahagi ng aking buhay at nagsilbing suporta sa aking paglalakbay nitong nakaraang taon. Binigyan nila ako ng lakas at pag-asa one way or another. Para naman sa mga naging kontrabida sa buhay ko? Hehe, Ako ay lubos ding nagpapasalamat sapagkat dahil sa inyo ay nasubok ang tatag ko at ang pasensya sa mga sitwasyon. Aking sasabihing, wala akong pinagsisisihan sa lahat ng mga desisyong aking ginawa at akin pa itong ipinagyayaman sa ngayon. Si mau ay naging bagong mau dahil na rin sa mga desisyong ito. Dahil diyan? I am proud of myself! Oha!! Gumaganun?? Heheheheh.

Katulad ng aming panalangin kaninang madaling araw, sana’y bigyan pa ang aming pamilya ng tatag at pagpapala upang maibahagi rin namin ang kung ano ang meron kami sa mga nangangailangan. Wala ng mas hihigit pa sa kayamanang pisikal kundi ang kayamanang galing sa puso, agree ba? AT!!!! Sana’y mailayo kami sa mga sakit at masasamang elemento (sana po).

Sa pagpasok ng 2012, marami na naman ang mga maglalabasang hula at mga prediksyon na mangyayari. Pero normal naman un eh na meron talagang mga mangyayari kahit na hindi pa hulaan. Tayo ay dapat na tumingin sa positibong bahagi ng lahat at hindi sa negatibo. Hindi ko sasabihing pagiging epokrito ang pagpilit na isaloob ang positibo, bagkus kailangan kasi nating gawin iyon upang maganda ang enerhiya na papasok sa ating sistema pag ginawa at inisip natin yun.

Heto na! 2012 na.. good luck sa ating lahat! Ako ay patuloy pa ring magsusulat. Magsusulat at magsusulat dahil ang pagsusulat ang isa sa aking pinakamamahal na gawain. Happy New Year mga repapeepz!! Pagbati mula sa aking trap.. patuloy lang na ma-trap dito ha…SALAMAT!!!

Paskong Pilipino (alay sa mga OFWs)

2011-12-17T19:27:00.000-08:00

Pasko na naman sa Pinas! At masaya na naman ang pakiramdam dahil nakikita ko na naman ang mga bagay na minsan sa loob lang ng isang taon ko nakikita. Katulad na lamang nito ang mga Christmas Tree at parol na sumisimbolo sa kapistahang ito ng Kapanganakan ni Hesukristo ng ginugunita natin. Ano nga ba ang kaibahan ng Pasko dito sa Pilipinas sa Pasko sa ibang bansa? Malamang ang maiisip ninyo ay ang tagal ng selebrasyon hindi ba? minsan ay naiisip ko na nga rin na “teka parang OA na ha” hahaha. Pero katulad nga ng lagi nating sinasabi pag may nampupuna sa atin “kanya-kanyang trip lang ‘yan! Walang basagan!”

Ang himig ng pasko ay nagsisimula sa atin pagtapos na pagtapos ng Undas. Makakarinig na tayo ng mga kantang pampasko at makakakita na tayo ng mga mangilan-ngilan na palamuti sa mga bahay at establisyemento. Ito ang kaibahan ng paskong Pilipino na tiyak kong mamimiss ko kung sakali mang mangibang bansa ako. Sino ang hindi nakakaalam ng puto bumbong, simbang gabi, carolling ng mga bata sa kalye na iba-iba iba naman ang letra ng mga kinakanta.. hahaha. wala ng makakahigit sa saya at pakiramdam ng Pasko sa Pinas.

Akin itong inilahad upang bigyan ng inspirasyon ang ating mga kababayan sa ibang bansa na balang araw ay dito na sila magpapasko. Iba pa rin ang pasko sa Pilipinas, pero dahil nga sa hirap ng buhay ngayon mga kapatid…wala ng hihigit pa sa sakripisyong ginagawa ninyo upang mas lalo pang maging maganda ang pasko ng inyong mga kama-anak dito sa Pilipinas. “Toast” para sa inyong lahat na mga nandiyan sa ibang bansa na magpapasko ngayon.

Para naman sa mga naiwang kapamilya dito sa Pilipinas, nandiyan ang Facebook, YM, at Skype… kumunekta na kayo sa espesyal na araw na ito. Iparamdam ninyo ang ligaya ng pasko sa ating mga mga mahal sa buhay na nasa ibang bansa. Kahit gaano kahaba ang preparasyon natin sa darating na pasko, walang hihigit sa kahit na saglit na minuto o oras na pakikipag-usap natin sa nawalay na mahal sa buhay.

Maligayang Pasko at Manigong Bagong Taon.

Ang Pag-Ibig ay “Choice”

2011-12-10T20:07:00.000-08:00

Ang pag-ibig ay isang pakiramdam na sobrang hirap ipaliwanag at marami ang maaring ipakahulugan base sa taong nakadarama. Maraming uri ng pag-ibig na iba-iba ang pinatutungkulan at lahat ng ito ay sinasalamin ang isang regalo na ipinagkaloob ng Panginoon, ang makadama ng pagmamahal. Maaring pagmamahal sa pamilya, kaibigan, kalikasan at sa espesyal na taong darating sa ating buhay. Ngunit sa mga nasaad, minsan hindi natin namamalayan na ang napakagandang bagay na ito ay nagiging masama na dahil sa pakahulugan na ibinibigay natin dito. Nandiyang may nakakapatay dahil dito, may nakikipag-away, may nagpapakatanga at may nagiging obsess. Marahil sa paglipas ng panahon ay sobrang nagiging kumplikado ng mga bagay pagdating sa Pag-Ibig na laging may kaakibat na sakit o saya.

Para sa akin, ang pag ibig ay isang “choice” at sa ingles ay masasabi ko ngang commitment na dapat na natin tanggapin lalo na sa aspeto ng pag-asawa. Kapag pumasok ka na diyan, ito ay hudyat ng isang buhay na kasama ang taong napili mo. Kaya nga tayo may estado ng pagpili para habang nandun tayo sa sitwasyong iyon ay matutunan nating pag-aralan ang lahat ng mga bagay sa taong minahal natin. Sapagkat’t pag naitali ka na sa kanya ay ang susunod na kailangang gawin ay tanggapin ang mga pagkakaiba na meron kayong dalawa. Iyan ang ideal na dapat mangyari upang maiwasan sana ang hiwalayan na kalimitang nangyayari sa atin ngayon. Ang kasala ay dapat na nirerespeto katulad ng pagrespeto mo sa Panginoon natin dahil ito ay isang pangakong binitiwan sa harap niya. Marahil kung hindi pa kasal, maari pang gawin ang mga bagay na naisin na gawin, pero kung nakatali na? Hindi na natin kailanman puwedeng sirain iyon lalo na kung gawa lang din ng tao ang pagkasira (alam kong alam niyo ang ibig kong sabihin).

Subalit, oo! Alam ko ang mga nasa isip ninyo. May mga pagkakataong hindi ko puwedeng husgahan ang ilan dahil marahil ay may napakabigat na dahilan. Sa mga pagkakataong iyon, bahala na siguro tayong mag tancha ng mga bagay-bagay ngunit bandang huli dapat ay uuwi pa rin ang puso at isip sa taong pinili mong mahalin habambuhay kasama ng mga supling na naghihitay sa iyong pagdating. Sana’y kung magagawaan pa ng paraan ay gawin natin para sa pamilya at sa mga anak. Nakakalungkot lang kasi na minsan nakakarinig ako ng mga katagang “nagiging losyang na kasi siya kaya parang nawala na ang gana at pagmamahal ko sa kanya”. Hindi ito dahilan, dahil kasabay ng pagsasabi mo ng “oo” sa altar ay ang pagtanggap mo nga sa lahat ng mga magiging kahinatnan. Hindi rin tamang gamitin ito ng mga tinatawag na pangatlong partido para i-justify ang pakiki-apid sapagkat nang nagsimulang nagmahalan ang dalawang taong iyan ay wala ka naman sa eksena.

Love is a choice and you have to stick with it, hindi siya joke na dahil lang sa tawag ng laman. Ito ay masasabi kong bokasyon na kailangan nating paghusayan at alagaan habambuhay. Naniniwala ako na pagdating ng pagtanda ng mga mag-asawa, mas lamang na ang pagkakaibigan kesa kahit anu pa man. May mga pagkakataon na unti-unting mawawala ang alab ng pag-ibig pero sa kabilang banda ay tumatatag ang pagkakaibigan ng dalawang pusong pnagtagpo ng pagkakataon, companionship na hanggang sa huli tayo ang magkahawak ang kamay at walang bibitaw. Para tapusin ang aking naisulat, iiwan ko ang quote sa ibaba…sana’y isapuso natin ang kahulugan ng pag-Ibig. Tayo ay may kanya-kanyang opinyon ukol sa kumplikadong paksang ito, ngunit isang bagay ang sigurado ako.. ako, ikaw, siya, tayo ay nakakaramandam ng pagmamahal.. bahala na tayo kung ano ang gagawin natin sa regalong ito.

“Love is always patient and kind; it is never jealous, love is never boastful or conceited; it is never rude or selfish; it does not take offense, and is not resentful. Love takes no pleasure in other people’s sins but delights in the truth; it is always ready to excuse, to trust, to hope, and to endure whatever comes. Love does not come to an end.”

Serbisyo Publiko

2011-12-03T05:36:00.000-08:00

Maraming nagsasabi sa atin na dapat igalang natin ang ating mga opisyales at mga kapulisan sapagkat sila ang mga nasa kapangyarihan. Sila ang nasa kapangyarihan? hmm slighly true, igalang? depende. Nakakalungkot mang isipin pero marami sa atin ang hindi nakakaintindi ng tinatawag na serbisyo publiko. Bilang isang kawani, opisyal, pulitiko, militar o pulis sila ang dapat na magpatupad ng batas at maging mabuting halimbawa sa mga mamamayan. Hindi sila nakahihigit sa atin sapagkat kaya sila nandiyan ay dahil sa pagprotekta sa interes natin. Nakikita ko ang pagmamalaking ito sa mga balita na napapanood ko sa TV, "Isang Pulis, nanutok ng baril!" o kaya naman "Isang mataas na opisyal ng Pamahalaan, nagnakaw ng ________ halaga". Sasabihin ng karamihan sa atin, "wala tayong magagawa, pulis kasi eh o kaya naman pulitiko". Pero kung alam mo ang karapatan at ang tungkulin mo bilang isang mamamayan, hindi ito ang magiging pananaw mo. Hindi ko sinasabing alipin natin sila, pero ang pagsumpa sa serbisyo publiko ay isang bagay na sagrado sa mata ng lipunan at Diyos. Ang mga taong talagang gumagawa nito ang talagang dapat na ginagalang, pero ang mga taong tumataliwas at nagyayabang sa posiyon nila ay dapat lamang na barahin at kwestyunin.

Sunod-Sunod na Kamalasan

2011-11-26T22:47:00.000-08:00

Magandang araw sa inyong lahat na mga giliw kong mambabasa (kunwari marami kayo! hahahha). Ngayon ay linggo na naman kaya ako ay malayang makakapagsulat ng aking mga saloobin at kuro-kuro sa munti kong blog na ito. Ano ba ang pwede kong maisulat? alam ko na! let me share something with you. Naranasan niyo na ba yung pagkakataon na parang sunod-sunod ang mga hindi magandang bagay na nangyayari sa inyo? Halimbawa na lamang nito ay maaga ka naman umalis sa bahay, pero na late ka dahil sa traffic tapos pagdating ng office ay nagkaroon ka ng moment sa trabaho mo na dahilan para mabadtrip ka ng husto. Actually, alam ko naman ang sagot sa tanong ko sa inyo, kinoconfirm ko lang.. hehe.. malamang oo ang sagot niyo.

Kung ako naman ang tatanungin niyo? ay maraming beses na. Tipong parang maling side nga yata ng kama ang nabangunan ko. Sunod-sunod na mga kapalpakan ang nagaganap na parang maiisip mo na lang "ano ba??? bakit ganito ang nangyayari? puwedeng tama naman ang mangyari? lahat na lang mali". May pagkakataon pa nga na halos mangiyak-ngiyak na ako kasi parang lahat na lang mali at gusto ko ng matapos ang araw para magkaroon na ako ng bagong panimula kinabukasan.

Minsan may nangyari pa nga na after ng traffic Jam, na late ako tapos may meeting pala at napahiya ako sa meeting dahil late ako. Idagdag pa diyan na meron kaming escalation na sobrang nagpangarag sa akin na to the point na gusto ko ng sumigaw dahil may gumagatong pa. Haaaay, ganyan ang buhay pero kahit mahirap ay kailangang matututunan pa rin kung paano ang dapat na gawin at maramdaman para alam na natin kung paano malulusutan balang araw. 'Ika nga "this too shall pass..inhale..exhale"

Ikaw? ano ang istoryang series of unfortunate events mo? hehehe

Ngayong Maulang Gabi

2011-11-21T04:15:00.000-08:00

Wala akong magawa ngayong gabi kaya naisipan kong magsulat na lamang. Sa labas, sobrang lakas ng hangin.. hudyat na nga rin kasi na papalapit na ang Pasko kaya simoy na niya ang naaamoy ko. Samahan pa ng pagbuhos ng ulan ang malamig at malakas na hangin. Hindi ko alam pero kakaiba ang pakiramdam, masyadong malamlam pero hindi naman ganun kalungkot, tama lang.. kaya nga hindi ko maintindihan. Isa na namang kakaibang gabi sa buhay ko, at alam kong lahat naman kayo ay nakakaranas ng ganitong pagkakataon hindi ba?

Naalala ko tuloy ang isang nabasa ko sa magazine, sinabi ng "featured" celebrity na hindi siya naniniwalang ang ulan ay dapat ma-kunekta sa kalungkutan. Para sa kanya, ang ibig sabihin ng ulan at ang kalamigan ay "romantic". Napaisip ako, bakit kaya niya nasabing romantic ang mga iyon? Naisip ko na lang, kung ako ang tatanungin, sasang-ayunan ko siya na ang mga iyon ay hindi dapat maihalintulad sa kalungkutan sa kadahilanang...wala lang! maiba lang. Lahat kasi ng tao pare-parehas na ang tingin sa ulan kaya gusto ko maiba naman. Lahat sila naaasar kasi umuulan pero ako hindi, partida bumabaha pa sa amin ng lagay na 'yan ah! hehehe

Katulad rin kasi niyan ng aking paniniwala na kahit anong bagay na masama ang nangyari o mangyayari sa iyo, lahat ay may dahilan. Nandiyan ang ulan dahil may dahilan kaya huwag nating isisi sa kanya ang ating kalungkutan. Ang ulan ay dala ng natural na proseso na nangyayari sa mundo, parte rin siya katulad natin. Katulad ng parte din ng ating mga utak ang ideya na malungkot nga kapag umuulan. Sa dalawang pagkakataon, may napansin akong pagkakaparehas.. at ito ay ang pagiging natural ng mga bagay kaya huwag nating isipin na may kakaiba sa nangyayari kapag umuulan. Walang kakaiba sa paligid at wala rin namang kakaiba sa atin. Lahat ay natural lamang na nagaganap at hayaan natin syang ganun.

Haaay! Sige na nga, nandito na naman ang aking utak na kung ano-anung naiisip. hahaha..

Pitong Kasalanan

2011-11-07T01:21:00.000-08:00

Ang ating mundo ay gapos ng ebolusyon na hindi natin kailanman maaring pigilan. Kaakibat ng ebolusyong ito ang pagkalimot natin sa mga bagay na hindi natin dapat na gawin. Imoralidad, ano nga ba ang salitang ito na madalas natin marinig sa ating mga nakatatandang mga haligi ng lipunan? Masasabi kong ang imoralidad ay tumutukoy sa pitong nakamamatay na kasalanan (7 capital sins) na parang sobrang normal na lamang na nangyayari ngayon.

1. Kapalaluan - ang sobrang pagbibigay ng halaga sa sarili na humahantong sa pagiging arogante sa kapwa. Nang dahil sa pagtingin sa sarili ay hindi na nakikita ang halaga ng ibang tao sa paligid. Kung sana'y matututunan lamang natin na lahat tayo ay pantay-pantay at walang higit sa kahit kanino pa man. Kahit nga hayop at mga halaman ay nararapat na bigyan ng karampatang respeto.

2. Inggit - Maraming mga away ang nagmumula sa inggit at minsan pa nga ay humahantong sa mas hindi magandang mga bagay. Sadya sigurong may mga taong hindi kaya na makita ang kapwa na lumalamang sa kanila. Maari sigurong humanga sa kung ano ang narating o nagawa ng ilang tao pero ang magtanim ng galit dahil sa inggit ay sadyang maituturing na kasalanan.

3. Katakawan o Glutoniya- masasabing kapatid ng pagiging maramot sapagkat pinipilit nating kumunsumo ng pagkain o inumin na labis na sa kailangan ng ating mga katawan. Marami ang mga tao ang mas naghihirap at walang makain sa ating lipunan pero minsan tayo ay nagiging insensitibo sa katotohanang ito. Kung minsan ay gagawin pa natin ang lahat para lamang hindi mapunta sa mas nangangailangan ang mga bagay/pagkain/inumin.

4. Kahalayan - ay ang matinding pagnanais para sa kaligayahang sekswal at senswal. Ito ay matatawag din nating kamunduhan na minsan ay nauuwi sa pagpapakita ng kapangyarihan at mas malala pang kasalanan. Ito ay ang pagsasabuhay sa labis na paghahangad sa tawag ng laman. Makikita naman siguro natin sa mga balita ngayon ang mga krimen na may kinalaman sa ikaapat na kasalanan.

5. Poot - Sino ang hindi dumaan sa galit sa tanang buhay niya? Ngunit ito ay kailangang mapaglabanan upang hindi lumala. Ang pagpapayabong sa damdaming ito ang magiging susi upang tayo ay makagawa ng mga bagay na sobrang sama. Ang galit ay ginagamit ng puwersang dilim upang mabulag tayo at mawala ang paniniwala natin sa Panginoon. Mahirap labanan ngunit kailangan dahil ito ay nagsisilbing pagsubok sa ating pananampalataya sa kanya.

6. Pagkaganid - o kasuwapangan ay ang labis na paghahangad na yumaman o makaangat sa buhay sa kahit na anong paraan. Halos lahat naman siguro tayo ay ayaw maghirap hindi ba? ngunit ang kasalanang ito ay ang paggawa ng mga bagay na makakatapak sa kapwa para lamang makamit ang nais na kaginhawaan. Uunahin ang kapakanan ng sarili bago ang magmalasakit sa kapwa.

7. Katamaran - ay ang pag-iwas sa trabaho na wala namang dahilan. May mga dahilan sa ating panahon ngayon kung bakit hindi makakuha ang ilan ng trabaho. Ngunit kapag ang dahilan ay sadyang nais lamang ng walang ginagawa, ito ay magbubunsod ng gutom para sa pamilya.

Ang mga kasalanang nabanggit ay masasabi kong "present" sa ating lahat one way or another. Suriin natin ang ating mga sarili at mag reflect sa mga bagay-bagay.

Another Paranormal Activity: Adik lang o Totoo?

2011-10-29T20:44:00.000-07:00

....naganap bandang Abril ngayong taon

Madaling araw, tapos na ang aming shift at nanatili na lamang ako sa office para tapusin ang ilang trabaho sa overtime. Nakaramdam ako ng pagod kaya nagpasya akong pumunta sa powder room (CR) para mag retouch ng make-up. Pumasok ako doon at ako lamang mag-isa. Normal lang ang pakiramdam at nakatingin ako sa salamin dahil nagme make-up nga ako. Napansin kong nakabukas ang isang cubicle habang nakatingin ako sa salamin. Hindi ko naman binigyan ng lubos na pansin sapagka't wala namang hindi normal sa bukas na cubicle hindi ba?

Hanggang sa peripheral vision ko ay may imahe akong nakita na kulay brown na parang taong naglalakad mula sa pinto papunta sa nakabukas na cubicle. Tiningnan ko iyon pero wala namang tao, naisip ko tuloy na baka pagod lang ako. Sakto rin naman na pumasok ang isa kong kasamahan sa CR kaya pahapyaw kong naikwento ang nangyari. Hindi matatakutin ang kasamahan kong iyon kaya't kinumbinse niya ako na wala lamang iyon. Minsan ay nakakaramdam din naman talaga ako pero nung oras na iyon ay kakaiba ang aking pakiramdam.

Bumalik ako sa workstation na parang walang nangyari pero parang ang bigat ng ulo ko at ang lamig ng pakiramdam ko. Nagpatuloy ang pakiramdam na iyon ng mga ilang minuto, nakita ko pang nakatayo ang aking balahibo sa braso kaya't bigla akong pumikit at bumulong "lumayo ka! hindi ka kailangan dito" Matapos nun ay lumamig ang kanan kong tenga at narinig ko ang banayad na tawag na "Mau". Dumilat ako at agad na lumayo sa puwesto ko at ikinuwento sa aking mga kasamahan ang mga nangyari. Alam kong magdudulot ng takot iyon subali't yun lamang ang alam kong paraan para tantanan ako. Ginawa ko namang "light" ang pagkikwento sa kanila ngunit nang mga oras na iyon ay ramdam ko pa rin ang presensya.

Bumalik ako sa workstation ko at nagdasal sa isip ko. Hindi agad umalis ang presensya pero nilabanan ko na lamang iyon. Alam kong gawa ng mga di kagandahang elemento na pumupukaw lamang ng atensyon. Agad na rin akong umuwi matapos ng pangyayaring iyon at hindi ko na lamang binigyan ng tuwirang pansin ang lahat.

Pananaw sa Undas

2011-10-29T18:14:00.000-07:00

Undas 2011, nagsimula na ang panahon kung saan tayo ay magsasagawa ng pag-alaala sa mga namayapa. Ang kamatayan ay hindi natin maiiwasan, alam naman natin na lahat tayo ay darating sa puntong iyon dahil wala namang zombie sa atin malamang J. Ito ay napakahirap tanggapin ngunit wala tayong magagawa dahil kahit nga nobela ay may katapusan, ano pa kaya ang buhay?

Isa sa aking aalalahanin ay siyempre ang pinakamahalagang bahagi ng aking pagkatao, ang aking ama na namatay mga 21 yrs. na ang nakalipas. Kahit na literal na wala naman akong alaala sa kanya sapagkat bata pa ako nung nawala siya, bibigyang pugay ko naman ang kanyang pagkabuhay sa ating mundo na nagbigay daan naman sa aking pagkabuhay.

Sana lamang, sa darating na Undas ay gawin talaga natin ang pag-alaala sa mga namayapa at huwag naman gawing OA sa selebrasyon ang mga araw na ito. Kabi-kabilang “parties” at hindi magkamayaw na mga costumes, karaniwan iyan sa panahong ito. Hindi naman ito masama dahil nakagisnan na natin ito. Ang akin lamang, sana’y bigyan natin ng kaukulang pag-alaala silang lahat sa panahong ito. Hindi lamang out of town dahil sa long weekend, parties at kung anu-anong kakatakutan ang gawin natin sa Undas. Nawa’y mas manaig ang ating pagbalik tanaw sa mga namayapang kapamilya, kaibigan o kahit sino pa man na dumaan sa ating buhay.

High Blood Layuan mo Ako

2011-10-28T12:04:00.000-07:00

Masasabi kong isa sa pinakastressful na mga araw ang nagdaang 2 linggo. Akala ko dati kaya ko, pero dumating na rin ang pagkakataong susuko ka rin talaga sa pagbibigay ng pasensya. Siguro para sa ilan, mali ang aking ginawa na pagsalungat at sa madaling salita ay sa pagbulalas ng sama ng loob sa harap ng nakakataas sa akin. Pero paano mapipigilan ng isang tao ang kanyang sarili kung ang hinuhusgahan na ay ang kakayahan niyang gawin ang bagay na matagal na niyang ginagawa sa harap pa ng maraming mga tao?

Malamang sinasabi ng mga kunserbatibong tao, "eh wala namang magagawa kung uminit ang ulo niya eh, wala pa rin naman laban dapat pinakalma na lang niya sarili niya". Sasabihin ko naman, madaling magsalita pag hindi ikaw ang nasa sitwasyon, madaling ibigay ang sinasabing respeto kapag hindi ikaw ang nandun sa posisyon.

Ang pangyayaring iyon ang nagbunsod sa akin na gumawa ng aksyon na hindi ko kailanman pagsisisihan. Sapagka't sa aksyon na iyon ay naipadama ko sa lahat na sobra na ang gginagawa sa akin at ako ay isang staff lamang na hindi kayang sumalag sa lahat ng bagay na ibinabato sa akin.

Nakakarinding Kasamaan

2011-10-14T23:44:00.000-07:00

Ang mga tao ay sadyang marupok sa tukso at sa tawag ng puwersa ng dilim. Minsan natatalo ang ating mga isip ng mga bagay na lihis sa tama dahil na rin sa iba't ibang kadahilanan. Siguro, ito ay natural na sa atin dahil sa regalong ipinagkaloob sa atin ng Panginoon na Kalayaan sa pagpili ng mga bagay na ating gagawin sa buhay. Hindi ko lubusang masisisi ang bawat isa sa atin na gumawa ng mga bagay na di maganda sa kapwa lalo't ang nakataya ay ang sariling kapakanan. Meron din naman gumagawa ng mga masasamang bagay dahil trip lang nila, wala lang! o kaya naman ay lango sa mga bisyong nag-uudyok sa kanila upang manakit ng iba.

Heto ang mundong ginagalawan natin ngayon, 'wari mong isang malaking kakahuyan na punong-puno ng mga buwitreng handang dumakma sa iyo. Pero naisip mo ba? pag may taong gumawa ng hindi maganda sa iyo, ikaw ba ang dehado? Ang sarili kong prinsipyo ay hindi, sapagkat alam ng nasa itaas kung ano ang mga nangyari at kung ano ang intensyon na umiiral sa ating mga puso at isipan. Marami sa atin ngayon ang natutuwa kapag nakakapanlamang sa kapwa pero ano nga kaya ang kaparusahan na naghihintay sa mga taong masasama sa kabilang buhay o sa tinatawag na araw ng paghatol? may magagawa ba ang galing nilang mag ingles? ang yaman? ang posisyon? ang magandang mukha o ang mga bagay na nakakapagpataas sa ere ng mga taong ito pag dumating na ang takdang panahon?

Paano kung lahat tayo ay gigising isang araw at lahat ng mga taong napatunayang nanlamang o gumawa ng hindi maganda habang nabubuhay sa batas ng Diyos ay may karampatang kaparusahan. Paano kung akala natin ay mga kaluluwa natin ang masusunog sa kumukulong asupre o bolang apoy ngunit ang mangyayari pala ay ang pisikal nating katawan ang masusunog at magdurusa ng paulit-ulit ng walang tigil? Naiisip ba natin ang mga bagay na iyan bago tayo gumawa ng hindi maganda sa kapwa natin? Sa tingin ko ay hindi, sapagkat kung bubuklat ka ng dyaryo ay makakakita ka ng mga larawan ng imoralidad, kahirapan , kalapastanganan sa kapaligiran at mga krimen na bumubulag sa mundo ngayon.

Isang araw ako ay naglalakad at nakakita ako ng isang nagbabasura kasama ang kanyang mga anak. Napaisip ako, "kung talagang nagsisikap siyang mamuhay ng matino na walang tinatapakan na kapwa, kahit ganyan lang siya ay mas mapalad siya kumpara sa kahit na sinong mas nakakataas ang uri sa kanya". Gusto kong lumuha sapagkat masyado akong nalulungkot sa katotohanang hindi maaaring tayong lahat ay maging pantay-pantay. Gumawa na ang tao ng pamantayan kung ano ang mabuti at kung ano ang masama base sa kanyang sariling interpretasyon at paniniwala. Nakakalungkot na ang primitibong paniniwala sa kung ano ang tama ay mistulang nagiging parte na lamang ng pananaw ng bawat isa sa atin.

Ngayong ganito na ang mundo, saan ka sasama? sa buhay na itinakda ng Panginoon? o sa buhay na idinikta ng lipunan at ng mga tao sa paligid mo. Oras na para mag-isip ka kaibigan para sa pagpili ng tamang landas. Kung inaakala mong matuwid ka na, isipin mo kung ano ang mga kasalanang ginawa mo sa kapwa mo. Ituwid mo iyon sa pamamagitan ng paglaban sa kasamaan mula ngayon at taos-pusong pagmamalasakit sa mga taong kakilala at hindi mo kakilala ngayon. Hindi pa huli ang lahat, pawiin ang takot sa mga darating na parusa sapagkat kung gumawa ka ng kabutihan, mamatay ka man ngayon ay wala kang mararamdamang alinlangan. Alam kong mahirap itong gawin, ngunit kaya naman siguro nating subukang piliin kung ano ang tama.

Balita..Taktika...Diskarte....Panira?

2011-10-10T02:14:00.000-07:00

Ang panonood ng balita ay isa sa mga libangan na gustong-gusto kong ginagawa upang kumalap ng mga kapaki-pakinabang na impormasyon. Ngunit may mga bahagi ng pamamahayag ang hindi ko lubusang maintindihan at sinasang-ayunan. Ito ay kapag sobra-sobrang impormasyon na ang ipinapalabas ng media ukol sa isang isyu o pangyayari.

Halimbawa na lamang nito ay ang naganap na hostage sa Quirino Grandstand noong nakaraang taon. Napaisip ako, hindi pa puwedeng hindi buong araw o maya't-maya ang pagbibigay ng updates sa lahat ng mga nagaganap? Ang medyo hindi pa maganda para sa akin ay naibigay pa ang ilang mga impormasyon na naging mitsa ng pagpalpak ng operasyong iyon. Naalala ko na naman ito nang napanood ko kagabi ang isang balita ukol sa Cyber Crimes. Tinanong ng reporter ang isang opisyal ng Anti Cyber Crimes Agency natin tungkol sa mga kagamitang panlaban sa ganitong uri ng masamang gawain. Inisa-isa ng opisyal ang mga gadgets na ginagamit nila na para sa akin ay hindi naman sana kailangan. Sa ganoon kasing paraan ay nabibigyan pa ng ideya ang mga tulisan kung paano makakalusot sa mga awtoridad.

Hindi ba talaga uso sa atin ang pananahimik sa mga bagay na ginagawa natin? Repleksyon ba ito ng kaugaliang hindi tayo nakukuntentong gumalaw ng tahimik, at may pagnanasa tayong isapubliko ito o ipagbigay-alam sa mga tao na "hoy may ginagawa kami!".. pasiklab kumbaga. Walang masama sa pagsasabi ng mga aksyon natin sapagkat kailangan naman talaga ng transparency, ngunit sana ay aralin din natin ng maigi ang mga bagay na ipinalalabas natin lalo't marami ang apektado nito. Sa parte naman ng media, sana ay maihiwalay ang pagbibigay ng impormasyon sa tinatawag na sensationalism. Hangga't kinakagat ng mga tao ay patuloy na ilalabas ang mga impormasyon na pupukaw sa atensyon ng mga manonood kahit ito ay sobra-sobra na. Sa kabilang banda ay di ko maisisisi ang lahat sa media sapagkat papel nila ang magbigay ng balita at hangga't may lumalabas na scoop ay ilalabas at ilalabas iyon. Ang bottomline naman ay talagang babagsak sa mga taong nagpapalabas ng mga balita katulad ng mga Kapulisan o ng mga awtoridad.

Natandaan ko tuloy ang isang episode ng "Criminal Minds" series kung saan ay napagsabihan ng Bureau Chief ng Behavioral Unit ng FBI ang kanilang Liaison Officer dahil sa isang leak na lumabas. Ayon sa kanya, may mga bagay na hindi na dapat ipinapalabas sapagkat nasa gitna pa sila ng Hostage Taking na makaka distract sa aksyon ng kriminal na tinutugis. Kung dito yun sa atin? malamang ay naidaldal na ang lahat ng mga bagay na hindi naman dapat naidaldal. Isipin natin, hindi ba mas magandang gumalaw at mag-isip ng tahimik at magkamit ng magandang resulta kaysa puro salita o interview pero wala namang napapala? Huwag nating bigyan ng dahilan ang iba't ibang sektor, lalo na ang mga masasamang elemento na makakita ng butas at oportunidad na manabutahe. Simple lang, may mga bagay na hindi dapat ilabas sa publiko katulad ng "gagamiting lubid sa pagpasok sa na na-hostage na bus"....

Kaplastikan vs. Pakikisama

2011-10-01T23:57:00.000-07:00

Sa buhay natin, may mga pangyayari na sumusubok sa ating relasyon sa mga taong nakapaligid sa atin. Minsan, may mga taong sa una ay ok naman pero habang lumalaon ay lumalabas ang mga ugaling hindi natin masakyan. Sa pagkakataong ito ay nagaganap ang tinatawag nating conflict na minsan ay nauuwi sa hayagang away o maaari rin namang cold war.

Ngunit hindi natin maaaring hindi pansinin ang mga taong tulad nito ng panghabambuhay. Maaring kasamahan natin sa trabaho, kamag-anak o kaiskwela ang mga naturang mga tao na kahit anong mangyari ay kailangan pa rin nating makadaupang-palad kahit paano. Sa mga ganitong tagpo, paano ba natin malalaman kung pamamlastik o pakikisama na lang ginagawa natin sa kapwa natin?

Ang kaplastikan ay hango sa materyal na plastik, hindi tunay at mas mababang uri kumpara sa mga tunay na materyales. Ito ay hindi totoo at walang bahid na pagiging tunay kahit na anong gawin natin. Plastik ka kung wala namang ginagawang di magandang bagay yung tao sa iyo pero inis na inis ka sa kanya at dumating sa point na sinisiraan mo siya sa likod pero pag nakaharap ay ok naman kayo. Plastik ka kung may kasamang inggit ang nararamdaman mo at ang inggit na yun ay nagbibigay ng kagustuhan sa iyo na siraan o i-bully yung taong iyon. Higit sa lahat, plastik ka kung marami kang nakikitang kamalian dun sa tao pero hindi mo naman kayang sabihin ng harap-harapan.

Sa kabilang banda, ano naman ang pakikisama? Ito ay kalimitang napagkakamaliang kaplastikan. Kapag ang taong kinabibwisitan mo ay talagang kilala na sa kasamaan ng ugali sa kapwa ngunit kailangan pa rin na maging kasundo mo kahit paano, iyon ay tinatawag na pakikisama. Wala kang magawa kundi maghimutok sa mga taong malapit sa iyo dahil sa mga ginagawa niyang kaasaran pero ikaw ay nakikipagbatian pa rin dahil kailangan. Marahil ay katrabaho, kaiskwela o taong mas nakakataas sa iyo. Ito ay maaaring maihalintulad sa isang defensive approach lamang dahil hindi naman ikaw ang nanguna sa lahat. Pakikisama ang tawag kung pagtapos ng pakikipag-usap tungkol sa kailangan na paksa ay hindi ka nakikipagkaibigan ng sobra dahil wala ka namang pakialam sa kanya. Wala kang balak siraan o wala kang inggit na naraamdaman. Nakikipag-usap ka dahil sa katwirang...trabaho lang.

Pakikisama ang tawag kung ang relasyon mo sa iba ay "as it is" lamang, walang labis, walang kulang. Kabatian pag kailangang mambati pero maliban doon ay wala ng iba pa. Heto lang ang dapat na isipin para malaman ang kaibahan ng kaplastikan at pakikisama..kapag nasa opensa ka plastik ka! Kapag nasa depensa ka, pakikisama iyon. Kung humahantong ka na sa pambubully sa kapwa mo dahil sa mga ginagawa mo, pero nakukuha mo pang ngumiti sa kanya.. Plastik ka.

Ang mundo ay punong-puno ng mga taong ganito. Katulad ng totoong plastik, mahirap silang matunaw at hindi natatanggal sa mundo ng ilang milyong taon. Nasa sa atin kung paano natin i-hahandle ang lahat ng iyon. Walang malinis sa atin, sigurado ako kahit isang beses sa buhay natin ay nagtaglay din tayong lahat ng ganitong uri ng di kagandahang ugali. Higit sa lahat, isipin natin ang Diyos ay nakatingin sa lahat ng ginagawa at intensyon natin. Wala tayong kawala kung sinisiraan natin ang kapwa natin.

Damuhan ng Pilipinas

2011-09-26T00:29:00.000-07:00

"Ang damuhan ay isang paraiso ng mga tupa, maraming pagkain at nagsisilbing kanlungan. Ngunit paano kung pinapasok ng pastol ang pangkat ng mga baka?...ang pagkain ay maaagaw at ang paraiso ay mawawala sapagkat mas malalaki sila"

Ang Pilipinas ay maihahalintulad natin sa damuhan, punong-puno ng likas na yaman at paraiso para sa mga Pilipino. Kung tutuusin ay kaya nating suportahan ang sarili nating mga pangangailangan dahil sa ipinagkaloob na likas na yaman ng ating Panginoon sa ating bansa. Ngunit bakit sa kabila ng kaginhawaang ito ay alipin pa rin tayo ng matinding kahirapan? Isang sagot ang aking naiisip, hindi maayos na pangangalaga ng mga taong dapat sana ay magtatanggol sa atin...ang ating Pastol. Ang ating Pastol ay patuloy na nagpapapasok ng mga Baka na unti-unting sumisira sa ganda ng ating bayan at patuloy na nagpapahirap sa ating lahat.

Ang mga bakang ito ay maihahalintilad sa mga pribadong negosyo na itinuturo nating salarin ng ating kahirapan. Pero katulad ng mga baka, wala silang pakialam kung mauubusan tayo o magugutom dahil sa kagagawan nila. Natural lamang na pansariling interes ang iiral sa kanila dahil kailangan nilang gawin iyon para umunlad ang kanilang mga sarili. Isang malaking tanong dito ay.. bakit pinapayagan ng Pastol na nakabukas ang bakuran ng pastulan at hindi sinasaway ang ginagawa ng mga baka?. Tulad nito ang tanong na: Bakit tayo bukas sa mga polisiyang alam naman natin na papatay sa ating sariling mga industriya at sa mga taongbayan? Wala sa mga pribadong kumpanya ang kasagutan diyan, dahil sila ang mga baka na habang pinapayagan kumita dito sa ating sariling lupa ay patuloy lamang na mangunguha para sa kapakanan ng kita.

Ang bakod ay tinanggal ng mga pastol kaya malayang nakapasok ang interes ng mga baka sa damuhan. Laruin ninyo sa inyong imahinasyon ang nangyari kapag naglabo-labo ang mga baka at ang mga tupa, sino ang dehado? sino ang lamang?. Sa aking opinyon, iyan ang konsepto ng nangyari sa Free Trade Liberalization at iba pang batas na tinutuligsa ng iilang mga taong mulat ngayon. Nawala ang Proteksyon (Protectioneesm) sa ating sariling mga bukirin, pagawaan at mga industriyang dapat sana ay pinagkukunan ng magandang kabuhayan ng ating mga kababayan.

Walang habas ang pagkain ng mga baka dahil wala namang pumipigil. Hinahayaang magutom ang mga tupa sa ginagawa ng mga baka at hindi ko masisisi ang mga baka sapagkat kailangan nila iyon. Nakikita natin ang mga baka at tinutuligsa ang kanilang mga ginagawa pero ang mga batas ng ipinatupad ng mga Pastol, alam ba natin? Nakakalungkot isipin na kahit na mga tapos na sa Kolehiyo ay walang pakialam at walang alam sa konseptong ito, tapos magsasabi tayo ng "Hindi na nabago ang antas ng lipunan natin, mahirap ako dati, hanggang ngayon ay mahirap pa rin".

Iiwan ko sa inyong mga isipan ang baka, tupa, pastol at damuhang masagana. Isa lamang paghahambing upang maipaintindi ang nangyayari sa ating bayan. Mahirap ngang maintindihan lalo na kung nakapiring at nabulag tayo sa kamangmangan. Hindi mahirap ang ating inang bayan, napaganda niya ngunit napunta lamang sa kawalan. Siya ay ginagahasa at patuloy na nilalapastangan dahil hindi natin matumbok ang puno't dulo ng problema na maari sanang naiwasan kundi pinayagan ng ating mga Pastol. Walang iniwan sa isang kanal at mga lamok, kahit anong pagpatay ang gawin nating lahat sa mga perwisyong mga lamok, hindi iyan mauubos sapagkat nandiyan ang maruming kanal.

Pagganap at Pananampalataya

2011-09-25T04:50:00.000-07:00

"Halika! sabay tayong umakyat!"

Isang gabi, galing ako sa opisina na para bang napaka bigat ng loob ko. May mga bagay akong hindi maintindihan sa mundo at sa mga ibang taong nakakasama ko. Ang dami kong tanong, bakit may mga taong plastic? bakit may mga taong mahilig gumawa ng ikakabadtrip ng mga kasama nila? bakit may mga ganung uri ng tao?.. Wala akong maisagot sa mga tanong ko, inisip ko na lang, siguro talagang ganun ang mundo. Hindi ba? ang bawat bagay ay may mga kabalintunaan? may kasalungat 'ika nga.

Ngunit hindi niyo ba napapansin? kadalasan sa mga ganitong uri ng tao ang pagiging maka-diyos kuno. Nagmumura sa kasambahay pero laman ng simbahan para mag novena. Ang labo no? maihahalintulad ito sa isang kuwento sa bibliya ng ama na nag-utos sa kanyang dalawang anak. Ang tugon ng isa ay negatibo "ayaw ko" pero nang makaalis ang ama ay dagli namang sinunod ang utos. Ang ikalawang anak ay tumugon ng "opo" ngunit hindi naman ginawa ang naturang utos. Walang iniwan sa mga taong simba ng simba at kung anu-anong uri ng pananampalataya ang ginagawa ngunit ang ipinapamalas na ugali ay labag sa nais ng Panginoon. Mayroon namang mga tao na hindi masydong nagpupunta sa simbahan para nagpapamalas ng kanilang pananampalataya sa pamamagitan ng paggawa ng kabutihan sa kapwa.

Kung tutuusin mas matimbang ang pangalawang uri ng tao, sapagkat ang utos ng Panginoon ay mahalin ang kapwa. Balewala ang pananampalataya kung kabalintunaan naman ang tanging ginagawa. May mga drug lords at corrupt na pulitiko na laman ng simbahan pero wala palang pakialam sa kinahihinatnan ng sambayanan dahil sa kanila. Medyo radikal ako pagdating sa ganyang bagay,sapagkat para sa akin kung matuwid ka.. ipakita mo sa paggawa. Tumulong ka sa kapwa at magpakababa ka na katulad ng pagpapakababa ng Panginoong Hesukristo. WALANG KUWENTA ANG YAMAN at GALING kung may natatapakan kang mga tao sa paligid mo.

Isipin nating lahat ano ang ginawa ko sa kapwa ko, sa paligid at ibang nilalang ng Panginoon?... ano na ang iniwan kong "legacy" sa mundo.? Mayaman, maganda, tanyag ako o kung ano man ang katayuan ko sa buhay... may naging silbi na ba ako sa mga kasama ko at sa mga ibang tao?

Lahat tayo, kasama na ako... sino ang tutularan natin? yung una o pangalawang anak?. Huwag nating tularan parehas, tayo ang dapat na maging pangatlong anak.. Oo sa utos at oo sa gawa! magdasal at magpuri sa kanya sa simbahan o sambahan AT gumawa ng tama sa kapwa.

Bayan May Patutunguhan?

2011-09-19T11:49:00.000-07:00

....Naisulat noong panahon ng eleksyon.. pero ngayon? may nagbago ba?

Doon sa silangan pag-asa ang aking tangan

Pag-asang may tumayo at mag-aklas sa ating kapakanan,

Pinunong walang takot sa banta ng iilan

Handang tumayo upang tayo ay ipaglaban..

Ating gintong araw ba ay makakamtan?

Sa kanyang kamay ang mata’y hindi luhaan.

Kung saan ang ama at ina ay nasa tahanan

At ang anak ay hindi mangungulila sa kawalan.

Bayan ba’y ano ang kinahinatnan?

Dumudurog ng puso ang matinding kahirapan,

Nais lang ang sikmura nila’y magkalaman

At ang tanong sa pagkain bukas ay may kasagutan.

Si Bonifacio at Rizal, tuluyan ng natabunan

Ng anino at kaluluwa ng kasakiman..

Imulat ang mata sa darating na halalan,

Huwag hayaang prinsipyo ay matabunan.

Maureen Dagdag Tavita

09/05/2010 1:00am

Piping Pag-Ibig

2011-09-18T09:18:00.000-07:00

May mga pangyayari sa ating buhay na hindi natin mapigilan, katulad ng pamamaalam na sa totoo lang ay wala man lang kahit anong paalam. Ang corny ba ng topic? hehehe.. hindi naman siguro dahil sa bawat araw na nagdaraan ay may isang tao na nakakaranas masaktan dahil sa pag-ibig na hindi man lang naipadama. Sa tingin ko naman, kahit ikaw ay nakaranas na mang-iwan o maiwan ng taong mahal mo kahit sa isang punto ng buhay mo. Ang taong ito ay maaaring kasintahan na o isang taong mahalaga na hindi mo man nasabi kung gaano siya kahalaga sa buhay mo hanggang siya ay lumisan na. Isa lamang ang masasabi ko diyan, hindi masamang umiyak at ihagis ang kahit anong gusto mong ihagis (wag lang gamit na masyadong mahal ha!) dahil sa pagdadrama kahit na hindi ka starring sa isang telenobela. Normal iyan sa atin, tao lang eh! pero kaya nga naimbento ang salitang "move on". Ang piping pag-ibig ay malamang na may dahilan, dahilan na malalaman lamang natin kapag tayo ay magpapatuloy sa buhay natin.

Isang hapon ay naisulat ko ang kantang maririnig ninyo pag na "play" ninyo ang video sa ibaba. Inilagay ko ang aking sarili sa Mau noon, nung ako ang nakaranas ng mga bagay na nailahad ko sa taas. Masarap balikan ang sakit, pero hanggang alaala na lang lahat ng iyon. Nakita ko na ang dahilan kung bakit hindi ko nasabi ang aking nararamdaman at ito ay dahil sayang lang sapagkat ibang tao ang kailangan makarinig ng lahat ng iyon...at iyon ay walang iba kundi ang taong kasama ko ngayon sa hirap at ginhawa.

Disco sa Gabi

2011-09-11T08:18:00.001-07:00

Isa sa pinakakabwisitan kong eksena ay ang pagpapatugtog ng malakas ng kung sino sa alanganing oras ng wala namang party. Nangyari na ba sa inyo yung tagpong alas onse na ng gabi ay bongga pa rin patugtog na parang mga discohang nagaganap sa labas? Walang pakialam kung natutulog na ang mga tao na nasa paligid. Ito ay senyales ng kayabangan at kawalang pakialam sa kapwa. Isipin niyo..walang party at gabi na, ano ang dahilan sa pagpapatugtog ng malakas? Para sa katuwaan malamang..kasiyahan na wala sa lugar. Sabi nga, kanya-kanyang trip yan!! Walang basagan. Eh panu kung trip ko na ring matulog pati ng lahat ng taong nasa paligid? Ibig sabihin lang ay may basagan ng trip na nagaganap. Katulad ng lagi kong sinasabi, respeto lang kasi ang kailangan para maayos tayong lahat. Kung may mga ganitong uri ng mga tao, may respeto pa ba sila sa kapwa nila?

Pinaghalo-Halong Shoutouts

2011-09-10T00:02:00.000-07:00

Ang "status" sa Facebook ay hindi lang literal na STATUS - period!.. ito ay isang paraan ng pagpapahayag natin sa ating mga sarili. Masasabi ba nating status ito? "Nakakabwisit ka na!!!! Humanda ka sa akin mamaya!!", ito ay pagbabanta o paglalabas ng ating emosyon at hindi lang simpleng "status". Ang field na ito ng Facebook ay maaring maging pang-inggit (pag may pinopost ka na kayabangan), parang pagrereklamo sa Barangay Hall (Kapag binubuhos mo sa wall mo ang mga hinaing mo sa buhay kahit wala namang aayos), parang blind item, kung saan ay may pinapatungkulan tayo sa mensahe pero hindi natin kaya o maaring ibunyag ang pangalan (depende na lang kung malakas ang loob mo) at parang "BLOG", parang article sa haba ng gustong sabihin. Pero para saan nga ba talaga ang pag-update ng status? sa aking pananaw ito ay pamamaraan ng pagbibigay "sana" ng ideya o impormasyon na makakatulong sa pang araw-araw na pamumuhay ng ating kapwa na maaring makabasa nito. Ito ang dapat sana na nangyayari, pero aaminin ko.. guilty din ako sa paggamit nito sa hindi tamang paraan. Ngayong dumating na nga sa punto na ang status ay hindi na lang simpleng status sa Facebook, tama lang ang campaign na "Think before you click!". Tayo na ang bahalang humusga sa ating mga shoutouts, dahil bandang huli ay tayo rin ang lubusang maaapektuhan ng mga pinagsususulat natin sa mga walls natin.

Tama????

Tama!!!!!....

At dahil diyan, tingnan ang aking mga shoutouts na mala-blog sa ibaba. Hahahaha, sabi sa inyo eh! Guilty din ako...

"bakit nga ba tayong mga Pilipino eh sobrang matakot o mahiya sa mga Pulis, Pulitiko at sa mga opisyal at empleyado ng Gobyerno? Halal yang mga yan ng mga taumbayan at ang mga pinagtatrabahuhan nila ay DAPAT lang na mabigay ng public service, hindi natin utang na loob yan kapag nagbigay ng pondo o nagpagawa ng tulay. Tayo ang boss at dapat alam nila yan.. kaya kapag may nagsungit sa inyong public officials at Government employees.gayahin ninyo c Tulfo!"

"Let me share something,badtrip ako ngayong araw dahil sa halo-halong di kagandahang moments.Umuwi ako at sumakay sa taxi,nasabi ko sa taxi driver ang mga bagay na kinabadtripan ko ngayong araw,nang natapos ako magkwento, nakarinig ako ng mga pananalitang nagbukas ng isip ko at sobrang nagpagaan ng pakiramdam ko.Totoong "God is one of us".baka isang taxi driver, isang kasakay sa jeep, katrabaho,ang Diyos ay nasa sa ating lahat kaya maging mabait tayo sa ating kapwa kahit na sino at ano pa siya."

"Malaki ang posibilidad na itaas ang presyo ng pamasahe sa mrt at lrt dahil babawasan na ang subsidiya ng gobyerno. Kaya babawasan ay dahil sa NCR lang nagagamit ang mga naturang tren, so ang point ay di nakikinabang ang mga tga lalawigan...pero ang kinikita ng mga nagwowork sa NCR ay napupunta din sa mga probinsya..kung tataas ang pasahe mababawasan ang napapadala..try niyong mag-isip di ba?"

"Isa sa pinakamaling iisipin pag nasa pribadong kumpanya ka ay ito "ginawa ko naman lahat eh pero bakit parang hindi naman nila napapansin??" or "grabe naman sila! di na makatarungan to".. ang business, kailanman ay hindi top priority ang kapakanan ng mga tauhan, kundi ang kapakanan ng ikauunlad ng kita at kumpanya...basic.. sadly just for the sake of profit. Pa-kunswelo na lang kung maayos ang pamamalakad."

Disaster Jam Session

2011-09-03T05:53:00.000-07:00

Nung nakaraang Sabado, nakita ko sa internet yung sobrang gusto kong kanta na "Not this Time" ng Cultured Pearls. Tinugtog ko sa gitara at awa ng Diyos madali naman pala ang chords. Nagkataon naman na nandun ang big bro ko tapos may isa pang gitara na medyo luma na talaga pero carry pa naman kahit paano na patugtugin. Sa gitna ng session, namatay yun monitor kaya ayun! naging disaster ang rare jamming namin ng bro ko, LOL. nakakatuwa talaga pag kasama ang family sa jamming.. hehehehe, ayan andito sa baba yung video-videohan.. sorry naman. ^_^

Pagkaipit sa Sitwasyon

2011-08-30T11:47:00.000-07:00

Crossroad

Sa loob ng halos tatlong buwan na ngayon, hindi pa rin natatapos ang kalbaryo ko sa opisina. Araw-araw ay nagmimistulang isang sabungan ang laban na tinatahak ko ngayon. Wala akong patutunguhan at wala akong kakampi kundi ang sarili ko lamang.. Tanging ang sarili ko lamang ang pwedeng mag push sa akin pataas sa mga nangyayari. Naiwan akong nag-iisa sa isang laban na hindi ko alam kung paano ko nagagawang kayanin at yakapin. Ang kalbaryo ay nagsimula nang unti-unting nagpaalam ang aking mga kasamahan upang lumipat sa isang mas magandang kakasadlakan. Nakakapagod naman kasi talaga ang ginagawa sa amin kaya hindi ko sila masisisi na piliin ang desisyon nilang umalis. Noon pa man ay naniwala na akong unti-unti ng mawawala ang liwanag na pilit naming pinag-alab sa loob ng kulang dalawang taon. May mga pagkakataong kahit nandiyan pa sila ay nararamdaman ko na ang kaibahan sa bawat kilos at galaw, ngunit ano nga ba ang magagawa ko? sino nga ba ako para sabihing.. "tumulong kayo katulad ng dati". Wala akong karapatang sabihin iyon, dahil alam ko ang dapat kong kalagyan. Lumipas ang mga panahon at tuluyan na nga silang nawala. Inilaban ko at kahit papano ay nakakayanan ko sa tulong na rin ng mga taong nandiyan para sumuporta. Unti-unti akong nag mature at natuto akong tumayo at magdesisyon para sa sarili ko at sa mga taong umaasa ng paggabay mula sa akin. Natutunan kong ngumiti at pagaanin ang sitwasyon sa gitna ng kabi-kabilang mga problemang dumarating. Aaminin ko, hindi ko kaya ang lahat! at hindi ko siya tinatangkang kayanin. I am just taking it one step at a time, sa tulong ng aking sariling pananaw at mga advice ng mga taong nandyan pa rin para sa akin.

Paano ko ito nakakayanan? simple lang kung bakit, dahil lahat halos ng nararanasan ko ngayon ay balewala sa lahat ng naranasan ko dati (na sobrang pinagpapasalamat ko ngayon dahil yun ang nagpatatag sa akin). Hindi ko inaasahan na magagamit ko ang ginawa sa akin dati na biglaang paglalagay sa customer service ng AP sa dati kong kumpanya ng wala akong alam. Doon ay na exercise ko ang pagiging palaban kahit na hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin. Hindi sumagi sa isip ko na magagamit ko ang aking pagiging Valedictorian at pagiging Batallion Ex-O nung High School (na parte na lang ng alaala at nakaraan) para magdesisyon kahit para sa sarili ko man lang. Hindi ko inaasahan na magagamit ko ang aking pagiging isang manunulat sa DAWN para maipagtanggol ko ang team sa mga emails at correspondence na aking ginagawa at maging open-minded sa lahat ng dapat kong isipin. At ang pinakamahalaga, hindi ko inaasahan na ang maagang pagkawala ng aking ama at pagharap ko sa mga problema noon ay ang magtuturo sa akin ng ibayong katatagan sa gitna ng mga araw na hindi ko na alam ang gagawin.

Oo!! may mas maganda pang darating na oportunidad kung bibitiw ako dito ngayon. May nagsabi pa nga sa akin "aanhin mo ang experience kung patay ka naman sa trabaho?". Tama ang punto, walang duda! pero ang akin lang, bibitiw ako hindi dahil halos lahat ay bumitiw na...bibitiw ako kung hindi ko na kaya at kung hindi na ako masaya. Hindi ko gusto na ituring akong bayani, pero sana'y huwag akong pagtawanan sa desisyon na ginawa ko.

Nakahanda ako sa lahat ng mangyayari, sa lahat ng masama o mabuting mangyayari sa trabaho. Hindi ko ginagawa ito para patunayan sa inyong lahat na "hoy kaya ko!!!", ginagawa ko ito dahil ito ay trabaho. Trabahong pinapangarap ng karamihan, at binibigyan ko lamang ng importansya ang biyayang ipinagkaloob ng maykapal sa akin. Marami man ang hindi magandang bagay na nangyayari dito , hindi maipagkakailang malaki din ang utang na loob ko dito. Balang araw, hihinto din akong gawin ito, at malalaman o mararamdaman ko kung kelan iyon. Maaring sa susunod na linggo, buwan, taon.. at pag dumating ang araw na iyon mahaba-haba ang magiging usapan namin ng susunod kong interviewer..

Gaya ng lagi kong sinasabi, hindi akin yang process.. empleyado lang ako. Hindi ako mamomroblema dahil ang hinfit hamon ay hindi sa akin, kundi sa mga taong namumuno sa amin.

Sinong bestfriend mo doon?

2011-08-28T01:49:00.000-07:00

Hello sa mga taong napadaan dito sa blog site kong ito, kung meron man.. may nagbabasa ba? . ahahaha. Walang pasok ngayon kasi linggo kaya eto nakakapagsulat ako ng bongga kahit na wala na akong masabing makakatulong sa pang araw-araw na pamumuhay ninyong lahat.

Ano ba ang topic ko ngayon? hmmmm parang gusto kong magsulat tungkol sa salitang "kaibigan". Maraming uri ng kaibigan, may bestfriend, close friend, friend, boyfriend, girlfriend at kung anu-ano pang klaseng "friend". Ang lahat ng mga ito ay tumutukoy sa pagtitiwala at pagmamahal sa taong hindi parte ng pamilya ngunit nagiging parte ng puso. Personally, marami akong kaibigan at mga kakilala pero kunti lang talaga ang sobrang pinagtitiwalaan ko ng lubos. Ako kasi yung tipo ng tao na kasundo ang lahat pero may certain circle of friends lang na nakakasama. Bakit? kasi yun yung mga taong napatunayan ko na ang naipamalas na malasakit at pagmamahal sa akin at vice versa.

Sa dinami-dami ng organisasayon, kumpanya at eskwelahan na napadpad ako, proud to say na may mga tao akong naging sanggang dikit kumbaga. Karamay ko sa hirap at ginhawa nung mga panahong kasama ko sila at handang saluhin ang lahat ng kalokohan ko sa katawan...kaya para sa mga taong ito.. salamat ng marami ^_^

Ubo!! Ubo! Ubo!!

2011-08-21T05:14:00.000-07:00

Sobrang nakakainis.. ang aking baga ay matatanggal na at ang lalamunan ko ay parang gusto ko ng ilabas. Ang bigat ng pakiramdam at ang sakit sa katawan, dahil lang sa ubo!! na nag evolve na sa sipon. Lumuluha na ako at napakahirap huminga, eto ang aking napapala sa hindi paglalagay ng sapin sa likod pag pumapasok sa opisina. Init sa labas, lamig sa loob kaya hindi na ako nagtataka na ganito ang mangyari. Dagdagan pa natin ng puyat at stress kaya malamang eh magkakasakit nga ako nito.

Mainam ba ang water therapy na lang kesa uminom ng sandamakmak sa gamot?

Totoong Drama ng Buhay

2011-08-14T09:53:00.000-07:00

Habang pinapanood ko yung movie na "ANAK" sobra ang tumulong luha sa akin. Siguro dahil hindi ko maintindihan yung mga anak na ganun ang turing sa mga magulang nila. Karamihan siguro sa inyong mga nakakabasa ay alam na ang istorya ng ANAK, ang kuwento ay tungkol sa isang ina na naiwan sa isang sitwasyong kinailangang piliin ang pangingibang-bansa upang mabigyan ng magandang buhay ang kanyang mga anak. Subalit sa kabila ng lahat ng ito ay nawala sa tamang landas ang panganay niyang anak at naranasan niya ang lahat ng uri ng pambabastos mula rito. Sa nasabing pelikula ay naipakita ang dalawang papel na napakahirap gampanan, ang maging isang OFW at ang maging isang Ina. Walang magulang, walang ina ang nanaising makita ang kanyang mga anak na halos mamatay na sa gutom at lumaki sa kamangmangan dahil sa kahirapan. Ang pinakamahirap na desisyon ay yung pag-alis sa piling ng mga mahal sa buhay upang maiwasan ang lubhang paghihirap. Ito lang eh.. ito lang ang kailangang isipin ng mga anak para ituwid nila ang landas na tatahakin nila. Hindi pinupulot ang pera na ipinapadala ng mga magulang para lamang sa pagbuo ng isang magandang hinaharap. Kung may trabaho lamang sana dito sa Pilipinas na magbibigay ng disenteng pagkukuhanan ng kabuhayan ay hindi na kailangan pang mangibang bansa ng karamihan sa ating mga magulang. Wala ng ganitong totoong drama ng buhay na sumisira sa ilang tahanan dito sa ating sariling lupa. Hindi ito kasalanan ng ating mga magulang, bagkus ay itinulak lamang sila ng sitwasyon para lumayas at yakapin ang buhay na malayo sa kanilang mga mahal sa buhay.

Ako ay masasabing biktima din ng ganitong pangyayari. Ang aking ama ay seaman na namatay sa dagat nung ako ay mag-aapat na taong gulang pa lamang. Wala akong muwang, dumating sa puntong sinabi ko sa aking ina na bibili na lamang kami ng bagong tatay dahil nasa kabaong na ang aking ama na sinsaabi nila noong patay na. Hindi ko siya kilala sapagkat sa loob ng 3 taon na ako ay nabuhay sa mundo ay palagi siyang nandun sa barko at mga 2 o 3 beses lang ata niya ako nakarga sa kanyang mga bisig. Sa isang iglap ay nawala ang lahat ng kanilang mga pangarap ng aking ina. Naiwan si mama na kinakaharap ang kalbaryo kung saan kukuha ng pangtutustos sa aming pang araw-araw na pangangailangan. Dumating sa puntong walang-wala na, lubog sa baha ang bakuran, sampung piso na lamang ang laman ng bulsa niya at gabi-gabi ay narirniig ko ang kanyang paghikbi dahil sa sobrang hirap na nararanasan namin. Literal na kulang na lang ay mamalimos na kami ng tulong para makaraos sa pinagdadaanan namin.Hindi ko alam ang patutunguhan noon pero hindi kami pumayag na maging ganoon na lamang ang buhay kaya lumaban kami. Sa tulong ng mga taong nagmamahal sa amin, kahit papano ay natulungan kami. Sila ang nagbigay ng instrumento para maisagawa namin ang nasa plano naming pagsusumikap at pag-aaral ng mabuti.para makatapos.

Ano ang pinupunto ko sa aking nabanggit sa taas? ito ay ang pagkundena ko sa pagiging siraulo ng mga taong may mga magulang na handang magsakripisyo para sa ikauunlad nila pero isinasantabi yun at sinasayang dahil lamang sa hindi katanggap tanggap na sumbat na "nasaan ka nung kailangan kita?". Nagsasakripisyo nga di ba??? para lang sa inyo. Para hindi na kailangang mamalimos, magdildil ng asin at para sa kinabukasan na rin. Walang magulang ang makukuntentong makita ang mga anak nila na naghihirap at kumakalam ang sikmura sa gutom. Sana magsilbing inspirasyon ang lahat ng aking nabanggit sa mga taong hanggang ngayon ay sarado pa rin ang utak sa paghihirap ng kanilang mga magulang, mapa OFW man o namamasukan dito sa ating bansa na kumikita lamang ng kakarampot sa araw-araw.

Hindi ako naniniwala sa palasak na katwirang: "lumaki akong pasaway dahil wala ka! wala akong gabay".. mas dapat tayong maniwala sa "Lumaki akong maayos dahil wala ka! natuto akong lumaban at magpakabuti para balang - araw ay makakabalik ka na at hindi na kailangang mag abroad pa"

Malungkot

2011-08-08T08:55:00.000-07:00

Siguro alam na ninyo ang emosyon ko ngayon, malamang. Tama! malungkot ako, sa kadahilanang hindi ko din alam. Hindi naman ako baliw, pero hindi ko na lang alam kung ano ang main reason "why I'm feeling this way?". Malamang yata ay dahil sa nararamdaman ng aking ina, 64 yrs. old na nga pala siya kaya marami na ang nararamdaman. Siguro natatakot akong may masamang mangyari sa kanya, yun ang greatest fear ko at lahat naman tayo ay iyon ang kahinaan pagdating sa mga magulang. Nalulungkot ako kasi ayaw kong nakikitang nahihirapan ang nanay ko lalo na pag di mapigilan ang pag-ubo niya. Nakakadurog ng damdamin na makita siyang ganun. Kahit na pinatingnan na sa doktor, nandun pa rin yung takot kung ano ang nagyayari sa kanya.

Epekto pa rin siguro ito ng pagiging ulila ko sa ama. Nanay ko lang ang kinagisnan ko, kaya na-share ko lang itong nararamdaman ko sa mga mambabasa. Naiiyak, na medyo.. ewan..haaaayyyzzz....

Everything will be just so fine. Yun na lang nasasab ko sa sarili ko ngayon.

I'm so Taranta!

2011-08-07T02:26:00.000-07:00

"Natataranta ako kapag _____________________ ".

Lahat tayo ay may kanya-kanyang moment sa pagkataranta lalo na kapag pinapaulanan na tayo ng mga sunod-sunod na gawain hindi ba? Maglaba ka, Maglinis ka, Magluto ka, Mamlantsa ka, Magpakain ka ng aso at kung anu-ano pa.... So ano ang uunahin ko?? malamang ito ang nasa isip ng karamihan sa atin kapag medyo sumusobra na ang utos. Pero ang sagot dito sa tanong na ito ay nasa atin na, kailangan lang natin isipin ng mabuti ang dapat nating gawin. Una sa lahat, kailangan nating gumawa ng sarili nating programa, ang ibig kong sabihin ay ang outline ng kung anu-ano ang dapat gawin sa isang araw. Kailangang mag-stick tayo sa programang nagawa upang may matapos tayo na bagay. Kapag may pagkakataon na kailangan nating lumipat sa ibang gawain, siguraduhin lamang na natapos ang huling bagay na ginagawa upang hindi magkakapatong-patong ang hindi tapos na trabaho.

May mga pagkakataon din naman na magkakaroon ng mga "urgent" o yung mga gawaing nangangailangan ng agad-agarang atensyon. Maari nating iwanan ang huling bagay na ating natapos sa ating programa at saka na lamang balikan pagkatapos ng Urgent. Tapusin ang urgent na gawain at huwag na huwag lilipat sa isa pang urgent hangga't maaari upang hindi magkapatong ang binabantayan. Kapag hinayaan nating magkapatong-patong ang mga urgent ay isa lang ang mapupuntahan natin.. ang pagkataranta na kapatid ng pagka stress. Kahit na may taong nagbibigay ng pressure upang tapusin ang lahat ng urgents ay huwag na huwag papataranta. Sabihin ng maayos na tatapusin muna ang isa bago pumunta sa isa pa. Makakatulong ito upang tayo ay may matapos at upang makaramdam tayo ng pagiging "on top of the situation" kumbaga. Ugaliin ding huwag isipin ang bagay na hindi pa naman ginagawa at manatili lamang sa bagay na kasalukuyang ginagawa upang ang "presence of mind" ay hindi matabunan... "one step at a time"

Babala, hindi kailanman makakatulong ang pagkataranta sa kahit anumang aspeto hindi lang sa trabaho Nakakamatay pa nga ito kapag nai-apply sa mga sakuna katulad ng lindol, baha at sunog. Para sa akin, ang pagkataranta ay mahigpit na kaaway ng "presence of mind". Huwag nating hayaang lamunin tayo ng pagkakamali o sakuna dahil lamang sa pagkataranta na maaari naman din nating maiwasan.

Nasa diskarte lang 'yan mga Tsong!!

Dehado sa Sariling Lupa

2011-08-06T08:17:00.000-07:00

Unequal Sign

May isang Caucasian na nagtanong sa isang ale, "Hi!, may I know the time now?". Ang ale, kahit hindi marunong mag-ingles ay hahanap pa ng paraan para maintindihan at masagot ang foreigner. Siyempre, minsan lang naman dumating sa buhay ng ale ang makakausap ng taga ibang bansa, bakit nga naman papalagpasin pa niya?

Ibahin natin ang sitwasyon, may isang lalaki (Pilipino) na nagtanong ng oras sa isang babaeng nagdaraan, "Miss, anong oras na?"... ang sagot?? isnab!. Bakit nga naman kakausapin ang lalaki? baka mamaya holdaper pa yun. Simple at totoong senaryo na nangyayari talaga dito sa atin hindi ba? Wala tayong tiwala sa kapwa natin Pilipino, at halos maglumuhod naman tayo sa harap ng kung sino-sinong mga foreigner na nakikisalapi sa ating bansa. Epekto nga ba ito ng Kolonyalismo sa mentalidad nating lahat? o hatid lang ng kaugaliang pagiging "hospitable" o mapagpatuloy lalo na sa mga ibang lahi?

Sa totoo, mahirap ipagkumapara ang dalawang kaugaliang nabanggit sa taas. Ang tanging alam ko lamang ay masyadong nakikita ang ating pagiging underdog sa halos lahat ng aspeto ng lipunan pagdating sa kaibahan ng "expat" at mga Pilipino. Sila ang laging pinapaburan, pinapakinggan, kinakatakutan, pinaniniwalaan at hinahangaan. Hindi dapat ganito ang mentalidad natin! "ito ay bansa ko, malaya kang magsalita pero mas malaya ako...wala kang karapatang abusuhin ako o ang mga kapwa ko Pilipino". Ngunit ang panahon ay nagbabago din, maniniwala ba kayo kung sasabihin kong hindi na halos mga dayuhan ang nagpapahirap sa atin? Sa ganitong usapin ay may ebolusyon na nangyari.,kapwa Pilipino na rin ang ginagawang instrumento ng mga taga labas upang pahirapan ang mga Pilipino.

Sino ang pumipirma ng mga "treaties" o mga kasunduang panglabas? hindi ba mga lider natin?. Marahil may ideya sila sa epekto ng mga ito sa ating bansa, ngunit dahil sa tiwala at bilib nila (natin) sa mga dayuhan ay isinasantabi ng lahat ang mga negatibong bunga. Idadako ko ang aking pagtalakay sa isang halimbawa, bakit pag "expat" ang boss ay nagiging batas? untouchable nga kumbaga" hindi ito tuwirang masama, pabor ito sa lahat ng mga Pilipinong hawak niya.. Nakakalungkot mang isipin, mas nag-iisip pa nga ng ikabubuti ng mga Pilipino ang expat kumpara sa totoong mga Pilipinong namumuno. Sa kabilang banda, sa mga hawak ng mga Pilipinong boss, isa itong malaking sampal at tuwirang pagpapakita ng hindi pagkakapantay-pantay nating lahat sa sarili nating bansa. Nakadepende pa rin ba tayo sa kung ano ang ididikta ng mga dayuhan katulad noong panahon ng pananakop? Sa nabanggit kong sitwasyon sa taas, ang sagot ay oo.

Pero hindi ko lubusang masisisi ang mga expat na ito. Hawak nila halos lahat ang mga industriyang nagbibigay ng trabaho sa atin. Kahit na anong gawin nating paglaban at hindi pag sang-ayon ay wala tayong magagawa dahil sa Kapangyarihan ng kanilang investments dito sa Pinas. Kung mayroon lang sana tayong sariling mga industriya dito na maaring mapagtrabahuhan ay hindi natin kailangan lumuhod at sumunod sa kung anu ang naisin nila.

Ito ang katotohanang naghuhumiyaw sa mga pagmumukha natin. Tayo ay dehado sa sarili nating mga lupa kung ito ay papayagan natin, nasa sa atin naman ang desisyon .

Miss U: stands for Miss Urgent

2011-08-02T11:38:00.000-07:00

Kung may Miss Independent na kanta, siguro dapat ng gawaan ang inyong lingkod ng sarili kong theme song... ito ay ang MISS URGENT. By the power vested in me 'ika nga, ako ang kaisa-isa at ang bukod tanging naiwan sa lahat ng mga ka-team ko sa work ngayon. Sa madaling salita, ang burden ng pagkakaalam sa buong process ay nasa akin na!!.. in fainess, stressful rin siya ha. Ako ay nagtatrabaho sa isang kumpanya sa Makati, siyempre secret lang ito, walang clue kung saan.. hehehe.. at ako ay nasa Accounts Payable Department (para sa mga accounting majors diyan, alam na alam niyo 'to). Ang mag process ng sandamakmak na invoices at makipag-usap sa mga vendors sa bansang itago na lang natin sa pangalan.. "Bloody", (dahil dinudugo na rin ako sa accent nila) ang aking work. Ok naman sana siya, kaya lang nagkataon lang na ang Team Lead ko ay nagresign, kasama ng tatlo ko pang kasama at ang isa naman ay nanganak (whew!)...So ano ang nangyari? may bago kaming lead (na matyagang sinalo ang lahat!), may bago akong kasama na nasa learning curve pa rin naman at may bago akong moment.. ..yun ay ang ma-stress sa dami ng URGENTS!!!!!!

1. Urgent kasi mapuputulan na sila ng kuryente.. check!!

2. Urgent kasi ma eescalate na kami sa kataas taasang, kagalang-galangang management.. check!!!

3. Urgent dahil mapuputol ang supply.. check!!!

4. Urgent dahil madedemanda na kami.. check!!!

5. Last but not the least, URGENT dahil gusto lang nila!! overdue na daw.. CHECK!!!!!

Hahaha, di naman ako bitter sa taas no? Hilong talilong lang.. sorry naman. To the point na gusto kong ihagis ang lahat ng monitors at CPU sa opis at mag-amok. Why not di ba? malamang kinabukasan wala na akong trabaho.. huwag naman ganun, UNLIKE, hehehehe. Haay, eto ang buhay ko, OT..mamroblema..at ang pinakagusto kong part ay ang maging mas mature pa. Imagine, at the age of 24 nararanasan ko na ang mga bagay na ito, what more pagdating ng 30? malamang hindi lang monitor at CPU ihagis ko sa opis.. lahat ng pwedeng ihagis ay ihahagis ko na...LOL.

On a brighter side, to tell you honestly, it's ok that I am experiencing this dilemma. A problem, an error or a trial is what making a person to become who he or she will be in the future. Hinuhulma lang tayo sa lahat ng mga bagay na darating na mas malulupit pa. I am just sharing this because I wanted to inspire all of you. Walang aayaw!!! laban lang ng laban hanggang sa huli. kasi pag hindi mo na kaya may ALAXAN IP-AR naman eh.. You know!! :)

Choppy Ka

2011-07-30T09:33:00.000-07:00

Kapag malabo ka kausap at ganun din ang kausap mo, anong buhay na lang ang meron? hahahaha...Napanood ko nitong nakaraang araw ang video ni Lourd ng Radioactive Sago sa Youtube mula sa palabas na WOTL (Word of the Lourd) na ang title ay "Snappy Answers to Stupid Questions". Ang masasabi ko lang ay sobrang "tamaaaa" at sobrang natawa ako. Bakit nga ba ang hilig nating lahat na magtanong ng kakaiba? Malinaw naman ang tanong o pagkakasabi eh inuulit pa o kaya naman ay sentido kumon na lang ang gagamitin eh nahihirapan pa. Marahil ang nasa utak lang natin ay ang pagkumpirma sa sinabi, pero minsan ay nakakatawa na talaga ang pagkumpirma o pagtatanong (guilty ako diyan!).

Naisip ko tuloy gawaan ng blog ito dahil ako mismo ay nakakarinig ng mga ganitong banat.Ano kaya kung ang mga nakakatuwang tanong eh sinagot ng kani-kanilang mga kausap??? hmmm...

1. Isang kaibigan, inaaya ang kanyang kaibigan para kumain:

Kaibigan 1: tara kain na tayo....may sinampalukang manok sa bahay.

Kaibigan 2: may sabaw?

Kaibigan 1: Hindi, wala,, pritong sampaloc ang ipapakain ko s 'yo!

---> may sinampalukan bang walang sabaw?ahahahaha

2. Sa opisina, oras na ng uwian at nagpaalam ang isang empleyado sa kanyang ka-opisina:

Empleyado 1: Cge Empleyado 2, una na ako ha.

Empleyado 2: uwi ka na??

Empleyado 1: ah hindi pa...papasok pa lang ako

---> Teh, malamang yan! uwian na eh.

3. Nagfile ng vacation leave ang isang kasamahan:

Person 1: VL ako bukas, ikaw na bahala sa lahat ha.

Person 2: ah edi wla ka bukas?????

Person 1: Hinde, andito ako papasok ako.. papasok ako pag VL.

---> VL nga eh! anu ba?? wahahaha

4. Sa isang Siomaiyan

Tindera: Siomai po??

Customer: May burger ba kayo diyan??

Tindera: ay siomai lang po dito sir..

---> hahaha.. labo! nagtanong pa..

5. Walang kamatayang:

Barker: Cubao! Cubao!! Cubao!!

Pasahero: Cubao po??

Barker: Hinde.. joke lang yung Cubao! actually Monumento to. Gusto ko lang kayong linlangin..

---> Cubao nga eh!!!! paulit ulit???

6. Sa elevator na 2 lang ang tao na puwedeng mag-usap at magkamustahan..

Tao 1: ui!!!! kamusta ka na?????!!!!!

Tao 2: Ako???

Tao 1: Hindi,, ako.. kamusta na ba ako??? (wapaaaaaak)

May dahilan naman kaya ang mga ito ay nasasabi natin ng hindi sadya. Pagkumpirma lamang ng mga bagay-bagay kaya tayo nakakapagtanong ng mga ganoon. Pero minsan ay isipin din muna natin bago magtanong o magsabi na kahit na ano.

Oh edi ikaw na..

2011-07-28T12:18:00.000-07:00

Ang pagiging epal ba ay sakit? kasi marami.. i mean, parang dumarami yata sila sa mundong ibabaw. Mga taong, oh ikaw na! ikaw na ang magaling, ikaw na ang laging tama at ikaw na ang lahat! bakit kaya hindi na lang ikaw na ang maglaba? hahaha.. bitter??. Hindi.. kasi marami na akong nakitang ganyan sa araw-araw na nangyayari sa akin. Minsan napapangiti na lang ako kahit sa totoo nakakairita na talaga ang mga boka. Ang akin lang naman, hindi ba pwedeng manahimik at gumawa na lang..parang ang nangyayari kunwari magaling tayo kaya sige umepal at dumaldal na lang. Hindi ba natin alam na ang ka-epakan ay kakambal ng kayabangan? kasi kapag may gusto kang ipagyabang ng tendency eh umeepal ka. Kaya sa mga resident epaloids sa ating mga paligid.. "whatever mga ate at mga kuya!"

Bagong Blog ^_^

2011-07-26T18:34:00.000-07:00

Ito ang aking bagong set-up...ang isang bagong blog na maglalaman ng mga bagay na gusto kong gawaan ng opinyon sa wikang ingles, tulad ng review sa music, movies at kung anu-ano pa. Gusto ko kasing gawing malaya 'tong Mau's Trap na parang mini diary na rin, in short parang repleksyon ng nararamdaman ko.

Alternatibong site mauskie's den

Ano Para sa akin ang SONA?

2011-07-25T05:59:00.000-07:00

"Ate ate, alam niyo ba ang SONA?"

"Ay wala akong alam diyan! wala naman ako mapapala sa lahat ng mga sasabihin diyan eh. Mabuti kung makakain ko yan. Ganito kami dati hanggang huli ganyan pa rin kami!!!"

O, ikaw na ang walang alam ate! Ang bayan ni Juan, ang bayan ba ng mga walang alam? o pinahitik din sa kamangmangan ng mga nasa posisyon. Hindi ko masisisi ang ilan sa ating mga ate at kuya kung bakit ganito ang nasa isip. Isinasalamin lang nito ang ating hindi pagiging maalam sa ating sitwasyong pampulitikal at pang ekonomiya. Kung ako nga naman nitong hindi pa kumakain at hindi alam kung saan maghahagilap ng maipanglalaman sa tiyan ng aking pamilya, bakit ko nga ba iintindihin ang SONA...

State of the Nation Address, pinaikli lamang kaya naging SONA. Ito ang taunang pag-uulat ng ating Pangulo tungkol sa kalagayan ng ating bansa (sa madaling salita ay pagbibida ng mga nagawa na masasabi kong DAPAT LANG!!!). Minsan parang nagiging mala-concert na rin ang dating dahil puro palakpak na lamang ang ating maririnig kahit wala ng sense ang sinasabi. Nakakatawa na nakakaiyak ang biruan sa mga karinderya tuwing may SONA, "Nakakailang palakpak na ba????" sabi ng mga tambay habang tumatawa dahil tuwang tuwa sila sa tanong na iyon. Nakakatawa dahil only in the Philippines ang mga banat na ganun, ngunit sa kabilang banda nakakaiyak dahil imbes na "ano na daw ba ang sitwasyon natin?" ang nais malaman ay ang bilang ng palakpak pa ang inintindi.

Buti na nga lang sa wikang Filipino naiusal ang ating SONA ngayon. Hindi kasi kaaya-ayang pakinggan kung wikang Ingles ang ginamit. Hindi ulat para sa mga taga ibang bansa ang ginagawa kaya dapat ay kahit na si aling Bebang na hindi nakatungtong ng Grade 2 ay maiintindihan. Ito ay kinakapalooban ng ulat na higit na nakakaapekto sa kapus palad na sektor ng ating bayan. Dapat nating maintindihan na ang pakikinig dito ay hindi lamang dahil kailangan nating makinig o sumang-ayon. Ito ang plano at kasalakuyang aksyon ng Gobyerno laban sa kahirapan, kawalan ng trabaho at paninikil sa ating karapatang mabuhay ng payapa at masagana.

Ang pagsuri sa bawat salita at aksyon ay magbigay dapat sa atin ng kagustuhang makialam at tumulong sa Gobyerno para makamit ang inaasam. Ngunit ito ay isang pangarap lamang, bakit ko nasabi? Ultimo ang mga nakatapos na sa pag-aaral at mga itinuturing na propesyunal ay nagpapalaganap ng katangahan sa pamamagitan ng mga sagot na ganito..."wala namang nagbago"

Sir, Ma'am.. ano po ang paraan ninyo upang may magbago?

Transcript ng SONA 2011

2011-07-25T05:19:00.000-07:00

State of the Nation Address
His Excellency Benigno S. Aquino III
President of the Philippines
To the Congress of the Philippines

[Delivered at the Session Hall of the House of Representatives, Batasan Pambansa Complex, Quezon City on July 25, 2011]

Senate President Juan Ponce Enrile; Speaker Feliciano Belmonte; Bise Presidente Jejomar Binay; mga dating Pangulong Fidel Valdez Ramos at Joseph Ejercito Estrada; Chief Justice Renato Corona at ang ating mga kagalang-galang na mahistrado ng Korte Suprema; mga kagalang-galang na kasapi ng diplomatic corps; mga butihing miyembro ng Kamara de Representante at ng Senado; mga Local Government officials; mga miyembro ng ating Gabinete; mga unipormadong kasapi ng militar at kapulisan; mga kapwa ko nagseserbisyo sa taumbayan;

At sa mga minamahal kong kababayan, ang aking butihing mga boss:

Humarap po ako sa inyo noong aking inagurasyon at sinabing: Walang wang-wang sa ating administrasyon. At ngayon, patuloy nating itinitigil ito. Naging hudyat at sagisag po ito ng pagbabago, hindi lamang sa kalsada, kundi pati na rin sa kaisipan sa lipunan.

Sa matagal na panahon, naging simbolo ng pang-aabuso ang wang-wang. Dati, kung makapag-counterflow ang mga opisyal ng pamahalaan, para bang oras lang nila ang mahalaga. Imbes na maglingkod-bayan, para bang sila ang naging hari ng bayan. Kung maka-asta ang kanilang mga padrino’t alipores, akala mo’y kung sinong maharlika kung humawi ng kalsada; walang pakialam sa mga napipilitang tumabi at napag-iiwanan. Ang mga dapat naglilingkod ang siya pang nang-aapi. Ang panlalamang matapos mangakong maglingkod—iyan po ang utak wang-wang.

Wala silang karapatang gawin ito. Ayon sa batas, tanging ang Presidente, Bise Presidente, Senate President, House Speaker, Chief Justice, at pulis, bumbero, at ambulansya lang ang awtorisadong gumamit ng wangwang para sa kanilang mga opisyal na lakad. Kung sa trapiko nga ay di masunod ang batas, paano pa kaya sa mga bagay na mas malaki ang makukuha, tulad ng sa mga proyektong pinopondohan ng kaban ng bayan?

Kayo po ba gusto ninyong makulong ang lahat ng tiwali? Ako rin. Gusto ba ninyong matanggal ang wang-wang, hindi lamang sa kalsada, kundi sa kaisipang nagdulot ng baluktot na sistema na pagkatagal-tagal na nating pinagtiisan? Ako rin. Gusto po ba ninyong mabigyan ng patas na pagkakataon ang lahat na umasenso? Ako rin.

Narito po ang halimbawa ng resulta ng ating kampanya kontra wang-wang sa sistema. Nitong taong ito, taumbayan na mismo ang nagsabi, nabawasan ang nagugutom sa kanila. Mula 20.5% na self-rated hunger noong Marso, bumaba na ito sa 15.1% nitong Hunyo, katumbas ng isang milyong pamilyang Pilipinong nagugutom dati, pero ngayon ay nakakakain na nang tama kada araw.

Sa larangan po ng negosyo, sino ba ang nag-akalang pitong ulit nating malalampasan ang all-time-high ng stock market? Ang dating 4,000 index na inaakalang hindi maaabot, o kung maabot man ay pansamantala lang, ngayon, pangkaraniwan nang hinihigitan.

Kung dati napako na ang bansa sa mababang credit ratings, itinaas ng Moody’s, Standard and Poors, Fitch, at Japan Credit Ratings Agency ang ating ranking, bilang pagkilala sa ating tamang paggugol ng pondo at sa malikhain nating pananalapi. Ang mataas na credit rating, magpapababa ng interes sa perang inuutang natin. Kumpara sa unang apat na buwan ng nakaraang taon, mas malaki po ng 23 billion pesos ang natipid nating interest payments mula Enero hanggang Abril ng 2011. Maaari na po nitong sagutin ang dalawang milyon at tatlongdaan libong benepisyaryo ng CCT hanggang sa katapusan ng 2011.

Paalala ko lang po, sa siyam at kalahating taon bago tayo maitalaga sa puwesto, iisang beses lang tayong nakatikim ng ratings upgrade, at anim na beses pang na-downgrade ng iba’t ibang ratings agency. Sa isang taon pa lang po natin, apat na beses na tayong nabigyan ng upgrade. Alam naman po natin na hindi madaling ma-upgrade sa panahon ngayon. Itong mga ratings agency, nabatikos na mali raw ang payo bago magkakrisis sa Amerika, kaya ngayon ay mas makunat na sila sa pagbibigay ng magandang ratings, at nakikita nga natin ito sa sunud-sunod na pag-downgrade sa ibang bansa. Pero tayo po, inupgrade pa nila. Sang-ayon silang lahat: gumanda at lalo pang gaganda ang ekonomiya ng Pilipinas. Isang hakbang na lang po, aabot na tayo sa investment grade, at wala pong tigil ang ating economic team upang tuluyan na tayong makaarangkada.

At may mabubuting balita pa pong parating. Dahil wala nang wang-wang sa DOE, muling nabuhay ang kumpiyansa ng mga namumuhunan sa ating energy sector. Patunay dito ang isandaan at apatnapung kumpanya na nakahandang tumaya sa eksplorasyon at pagpapalakas ng ating oil at natural gas resources. Sa huling energy contracting round noong 2006, tatlumpu’t lima lang po ang nakilahok. Nitong Biyernes lamang po, nilagdaan na ang panibagong kasunduan para sa isang bagong power plant sa Luzon grid upang pagdating ng 2014, may mas mura at mas maaasahang pagmumulan ng enerhiya ang bansa.

May kumpiyansa, may pag-asa, at tinutupad po natin ang ating mga pangako. Naaalala ko nga po ang babaeng nakausap ko nang ako’y unang nagha-house-to house campaign. Ang kaniyang hinaing: “Miski sino naman ang manalo, pare-pareho lang ang kahihinatnan. Mahirap ako noong sila ay nangangampanya; mahirap ako habang nakaupo sila, at mahirap pa rin ako pag nagretiro na sila.” Sa madaling salita, ang hinaing po ng marami, “Walang pakialam ang mga pinuno namin kahapon, wala silang pakialam ngayon. Bukas, wala pa rin silang pakialam.”

Di po ba’t may katuwiran naman siya sa pagsasabi nito, dahil sa pagwawang-wang sa mga ahensya ng gobyerno? Wang-wang po ang pagbili ng helicopter sa presyong brand new, pero iyon pala ay gamit na gamit na. Wang-wang ang milyun-milyong pabuya na tinanggap ng mga opisyal ng GOCC, tulad ng sa Philippine National Construction Corporation, gayong hindi naman sila nakapaghandog ng disenteng serbisyo, at ibinaon pa sa utang ang kanilang mga ahensya. Bago sila bumaba sa puwesto, dalawandaan, tatlumpu’t dalawang milyong piso po ang inomento ng dating pamunuan ng PNCC sa kanilang sarili. 2007 pa lang po, wala na silang prangkisa; lahat ng kikitain, dapat diretso na sa pambansang gobyerno. Hindi na nga nag-abot ng kita, sinamantala pa ang puwesto. Ang bonus nila mula 2005 hanggang 2009, dinoble pa nila sa unang anim na buwan ng 2010. Ibinaon na nga po nila sa bilyun-bilyong pisong utang ang kanilang tanggapan, nasikmura pa nilang magbigay ng midnight bonus sa sarili.

Para po pigilan ang pagwang-wang sa kaban ng bayan, sinuyod at sinuri natin ang mga programa. Dalawang magkasunod na taon na po nating ipinatutupad ang zero-based budgeting, na nagsisilbing kalasag sa walang-saysay na paggastos.

Sa Laguna Lake po, magtatanggal nga ng 12 million cubic meters sa dredging, pero pagkatapos ng tatlong taon, garantisado naman itong babalik. 18.7 billion pesos ang magiging utang natin para lang maglaro ng putik. Hindi pa bayad ang utang, nag-expire na ang pakinabang. Pinigilan po natin iyan. Ang food-for-school program na bara-bara lang ang paghahanap ng benepisyaryo, at iba pang inisyatibang pinondohan ngunit walang pinatunguhan—binura na natin sa budget upang ang pera namang nalibre, ay mailaan sa mga proyektong totoong may silbi.

Ang budget po ang pinakamalinaw na pagsasabuhay ng ating tuwid na landas. Ang aking pahiwatig sa lahat ng gusto pang ilihis tayo rito: Kung mang-aagrabyado ka lang ng mahirap, huwag ka nang magtangka. Kung sarili mo lang ang papayamanin mo, huwag ka nang magtangka. Kung hindi iyan para sa Pilipino, huwag ka nang magtangka.

Sana masabi na natin na tapos na ang utak wang-wang, pero nakikita po natin ang latak ng ganitong kaisipan na pilit bumubulahaw sa aliwalas ng ating biyahe sa tuwid na landas.

Mukhang marami rin po kasi ang nagwawang-wang sa pribadong sektor. Ayon sa BIR, mayroon tayong halos 1.7 million na self-employed at professional tax payers gaya ng mga abogado, doktor, negosyante na nagbayad lamang, sa suma total, ng 9.8 billion pesos noong 2010. 5,783 pesos lang ang ibinayad na income tax ng bawat isa sa kanila—ang ibig sabihin, kung totoo po ito, ang kabuuang kita nila ay umaabot lang ng 8,500 pesos lamang kada buwan. Mababa pa sa minimum wage. Naman.

Nakikita naman po ninyong napupunta na sa tama ang buwis ninyo, kaya wala na pong dahilan upang iwasan natin ang pagbabayad. Nananawagan po ako sa inyo: Hindi lang po gobyerno, kundi kapwa natin Pilipino ang pinagkakaitan sa hindi pagbabayad ng tamang buwis.

Pinananagot at pananagutin po natin ang wang-wang saanmang sulok ng gobyerno. Ang masakit, hanggang sa mga araw pong ito, may sumusubok pa ring makalusot. Mayroon nga pong isang distrito sa Region 4B, may proyektong gagastusan ng 300 million pesos. Kaso hanggang 50 million pesos lang ang puwedeng aprubahan ng district engineer.

Kaya naisip nilang ichop-chop ang proyekto para di lumampas sa 50 million pesos ang halaga, at di na umabot sa regional at central office ang mga papeles. Kani-kaniyang diskarte, kani-kaniyang kaharian ang nadatnan nating situwasyon sa DPWH. Sinubukan nilang ipagpatuloy ang nakasanayan na nila. Kadalasan, dahil sa lump-sum na pagbibigay ng pondo, wala nang tanung-tanong kung ano ang plano at detalye ng proyekto. Miski yata bahay ng gagamba ang ipapatayo, bibigyan ng pondo, basta may padrino.

Hindi ito pinalusot ni Secretary Babes Singson. Tinanggal na niya sa puwesto ang district engineer. Pinigilan din po ang pag-award ng proyektong ito para busisiin kung ano pang magic ang nangyari. Masusi na ring iniimbestigahan lahat ng nagkuntsabahan. Ang mga kontratistang mapatunayang nakipagsabwatan para mag-tongpats sa mga proyekto, ibablack-list natin.

Tingnan nga po ninyo ang idinulot na perhuwisyo ng pagwawang-wang sa sistema: Tuloy ang pagdusa ng mamamayang dapat nakikinabang na sa proyekto ng bayan.

Hindi lang po iyan sa region 4B nadiskubre. Ngunit natigil na po ito dahil hindi na padrino kundi tamang proseso ang naghahari sa DPWH. Hindi na puwedeng walang work program; kailangang magpakita ng pinag-isipang plano para hindi magkasalungat ang pagsasagawa ng mga proyekto. Malinis at hayag na ang bidding, at pantay na ang pagkakataon sa pagpasok ng mga kontratista.

Sa sistemang pinaiiral ngayon sa DPWH, nakatipid na tayo ng dalawa’t kalahating bilyong piso, at umaasa tayo na aabot pa sa anim hanggang pitong bilyong piso ang matitipid sa taon na ito. Ang pinakamahalaga po, nakakaasa na tayo sa mga kalsadang matino, hindi ‘yung maambunan lang ay lulundo o mabibiyak agad. Paniwala natin dati, imposibleng maitama ng DPWH ang sistema nila. Hindi lang po ito posible; sa unang taon pa lamang, ginagawa na natin ito.

Kahit po sa mga bukirin, may mga nagwawang-wang din. Bago tayo maupo noong 2010, nag-angkat ang bansa ng 2.3 million metric tons ng bigas. 1.3 million metric tons lamang ang kailangan nating angkatin, ngunit pinasobrahan pa nila ito ng isang milyon. Dahil nga sobra-sobra ang inangkat, kinailangan pa nating gumastos muli sa mga bodegang pagtatambakan lang naman ng barko-barkong bigas.

Ilang taon bang walang saysay na pinasobrahan ang bigas na inaangkat? Dahil dito, umiral ang pag-iisip na habambuhay na tayong aangkat ng bigas. Ang akala ng marami, wala na talaga tayong magagawa.

Ngunit sa loob lamang ng isang taon, pinatunayan nating mali sila. Ngayon, ang dating 1.3 million metric tons na kakulangan natin sa bigas, halos nangalahati na; 660,000 metric tons na lang po ang kailangan nating angkatin. Kahit dagdagan pa natin iyan ng panangga laban sa sakuna at gawing 860,000 metric tons—na ginagawa na nga po natin—mas mababa pa rin ito sa tinatayang taunang kakulangan na 1.3 million metric tons.

At hindi po buwenas lang ang nangyaring pag-angat ng ating rice productivity. Bunga po ito ng matinong pamamalakad: ng paggamit ng maiinam na klase ng binhi, at masusi at epektibong paggastos para sa irigasyon. Nito nga pong nakaraang taon, labing-isang libo, animnaraan at labing-isang bagong ektarya ng bukirin ang napatubigan natin. Dagdag pa iyan sa halos dalawandaan at labindalawang libong ektarya na nakumpuni o nabigyang muli ng irigasyon matapos ang panahon ng pagkakatiwangwang. Ang resulta: umangat ng 15.6% ang inani nating palay noong nakaraang taon.

Ang gusto nating mangyari: Una, hindi tayo aangkat ng hindi kailangan, para lang punan ang bulsa ng mga gustong magsariling-diskarte ng kita sa agrikultura. Ikalawa: Ayaw na nating umasa sa pag-angkat; ang isasaing ni Juan dela Cruz, dito ipupunla, dito aanihin, dito bibilhin.

Balikan din po natin ang dinatnang kalagayan ng ating mga kawal at kapulisan. Labingtatlong libong piso po ang karaniwang suweldo ng isang PO1 sa Metro Manila. Apat na libong piso daw rito ang napupunta sa upa ng bahay. Tila tama nga po na isang-katlo ng kanilang sahod diretso na sa upa. Isang-katlo pa nito, para naman sa pagkain. At ang natitirang isang-katlo, para sa kuryente, tubig, pamasahe, pampaaral sa anak, gamot sakaling may magkasakit, at iba pa. Maganda na nga po kung tumabla ang kita niya sa gastusin. Kapag naman kinapos, malamang sa five-six po sila lalapit. At kapag nagpatung-patong ang interes ng utang nila, makatanggi kaya sila sa tuksong dumelihensya?

Kaya ang ipinangako nating pabahay nitong Pebrero, ngayong Hulyo ay tinutupad na. Nakapag-abot na po tayo ng apat na libong Certificate of Entitlement to Lot Allocation sa magigiting nating kawal at pulis. Bahagi pa lang po ito ng target nating kabuuang dalawampu’t isang libo at walong daang bahay sa pagtatapos ng taong ito. Ang dating apatnalibong ibinabayad para sa upa kada buwan, ngayon, dalawandaang piso na lang, para pa sa bahay na pagmamay-ari talaga nila. Ang dating nalalagas na halaga na pambayad sa buwanang renta, maaari nang igugol para sa ibang gastusin.

Mayroon pa raw pong mahigit isang libong bahay na natitira, kaya po sa mga pulis at sundalo nating di pa nakakapagpasa ng papeles, last call na po para sa batch na ito. Pero huwag po kayong mag-alala, sa susunod na taon, lalawak pa ang ating pabahay, at hindi lang pulis at kawal sa Luzon ang makikinabang. Inihahanda na ng NHA ang lupang patatayuan sa Visayas at Mindanao, para sa susunod na taon, makapagpatayo na tayo ng mga bahay doon. Sa ating mga kawani ng Bureau of Jail Management and Penology at Bureau of Fire Protection, may good news po ako: kasama na po kayo rito.

Kung seguridad na rin lang po ang ating pag-uusapan, di ba’t karugtong din nito ang ating pambansang dangal? Dati, hindi man lang natin makuhang pumalag tuwing may sisindak sa atin sa loob mismo ng ating bakuran. Malinaw ang pahiwatig natin ngayon sa buong mundo: Ang sa Pilipinas ay sa Pilipinas; kapag tumapak ka sa Recto Bank, para ka na ring tumapak sa Recto Avenue.

Tama nga po kaya ang kuwento tungkol sa isang stand-off noong araw? Tinapatan daw ang mga marino natin ng kanyon. Ang ginawa nila, pumutol ng puno ng niyog, pininturahan ito ng itim, saka itinutok sa kalaban. Tapos na po ang panahong iyan. Parating na ang mga capability upgrade at modernization ng mga kagamitan ng ating Sandatahang Lakas. Literal na pong naglalakbay sa karagatan papunta rito ang kauna-unahan nating Hamilton Class Cutter, isang mas modernong barko na magagamit natin para mabantayan ang ating mga baybayin. Maaari pa po tayong makakuha ng mga barkong tulad nito. Idadagdag iyan sa kukunin na nating mga helicopter, patrol craft, at sandata na bultong bibilhin ng AFP, PNP, at DOJ upang makakuha ng malaking diskuwento. Lahat po ito, makakamtan sa matinong pamamahala; mabibili sa tamang presyo, nang walang kailangang ipadulas kung kani-kanino.

Wala tayong balak mang-away, pero kailangan ding mabatid ng mundo na handa tayong ipagtanggol ang atin. Pinag-aaralan na rin po natin ang pag-angat ng kaso sa West Philippine Sea sa International Tribunal for the Law of the Sea, upang masigurong sa mga susunod na pagkakataon ay hinahon at pagtitimpi ang maghahari tuwing may alitan sa teritoryo.

Alam ko pong magbubunga ang pag-aarugang ipinapamalas natin sa mga lingkod-bayan na nakatutok sa ating seguridad. Mantakin po ninyo: sa unang anim na buwan ng 2010, umabot sa isanlibo at sampung (1,010) kotse at motorsiklo ang nanakaw. Ikumpara po natin iyan sa apatnaraan at animnapung (460) kotse at motorsiklong nanakaw mula Enero hanggang Hunyo ng taong ito. Ang laki po ng naibawas. Malas ko lang po siguro na ‘yung isa o dalawang kaso ng carnapping ang nai-heheadline, at hindi ang pagbawas sa mga insidente nito o ang mas mataas na porsyento ng mga nanakaw na kotse na naibalik sa may-ari.

Isa pa pong halimbawa ng pagbabagong tinatamasa natin: Mayo ng 2003 nang lagdaan ang Anti-Trafficking in Persons Act, pero dahil hindi sineryoso ng estado ang pagpapatupad nito, dalawampu’t siyam na indibiduwal lamang ang nahatulan sa loob ng pitong taon. Nalagpasan na po natin iyan, dahil umabot na sa tatlumpu’t isang human traffickers ang nahatulan sa ating administrasyon. Ito na po siguro ang sinasabing “sea change” ni Secretary of State Hillary Clinton ng Amerika. Dahil dito, natanggal na tayo sa Tier 2 Watchlist ng Trafficking in Persons Report nila. Kung hindi tayo natanggal sa watchlist na ito, siguradong napurnada pa ang mga grant na maaari nating makuha mula sa Millenium Challenge Corporation at iba pa.

Dumako po tayo sa trabaho. Dagdag-trabaho ang unang panata natin sa Pilipino. Ang 8% na unemployment rate noong Abril ng nakaraang taon, naibaba na sa 7.2% nitong Abril ng 2011. Tandaan po natin: moving target ang nasa hanay ng ating unemployed, dahil taun-taon ay may mga bagong graduate na naghahanap ng trabaho. Nito nga pong huling taon, nadagdag pa sa bilang nila ang libu-libong hawi boys, tagasabit ng banderitas, at iba pang mga Pilipinong kumuha ng pansamantalang kabuhayan mula sa eleksyon. Ang resulta po natin: Isang milyon at apatnaraang libong trabahong nalikha nitong nakaraang taon.

Dati, nakapako sa pangingibang-bansa ang ambisyon ng mga Pilipino. Ngayon, may pagpipilian na siyang trabaho, at hangga’t tinatapatan niya ng sipag at determinasyon ang kanyang pangangarap, tiyak na maaabot niya ito.

Malaki pa po ang puwedeng madagdag sa trabahong nalilikha sa ating bansa. Ayon pa lang po sa website nating Philjobnet, may limampung libong trabahong hindi napupunan kada buwan dahil hindi tugma ang kailangan ng mga kumpanya sa kakayahan at kaalaman ng mga naghahanap ng trabaho. Hindi po natin hahayaang masayang ang pagkakataong ito; ngayon pa lang, nagtatagpo na ang kaisipan ng DOLE, CHED, TESDA, at DEPED upang tugunan ang isyu ng job mismatch. Susuriin ang mga curriculum para maituon sa mga industriyang naghahanap ng empleyado, at gagabayan ang mga estudyante sa pagpili ng mga kursong hitik sa bakanteng trabaho.

Ngunit aanhin naman po natin ang mga numerong naghuhudyat ng pag-asenso ng iilan, kung marami pa rin ang napag-iiwanan? Ang unang hakbang: tinukoy natin ang totoong nangangailangan; namuhunan tayo sa pinakamahalaga nating yaman: ang taumbayan. Sa dalawang milyong pamilyang rehistrado sa ating Pantawid Pamilyang Pilipino Program, isang milyon at animnaraang libo na ang nakakatanggap ng benepisyo nito. Sa pagpapakitang-gilas ni Secretary Dinky Soliman, tinatayang may mahigit isandaang libong pamilya ang naiaahon natin mula sa kahirapan kada buwan. Kaya naman mataas ang aking kumpiyansang makukumpleto ang 1.3 million na dagdag na pamilya, mula sa kabuuang 2.3 milyong pamilyang target na benepisyaryo ng CCT bago matapos ang taong ito. At sa compliance rate nito na hindi bababa sa 92%, milyun-milyon na rin po ang inang regular na nagpapacheck-up sa mga health center, ang mga sanggol na napabakunahan, at ang mga batang hindi hinahayaan sa labas ng paaralan.

Simula pa lang po ito, at sa ganitong kalinaw na mga resulta, umaasa ako sa suporta ng bawat Pilipino, lalo na ng lehislatura, sa mungkahi nating salinan pa ng pondo ang Pantawid Pamilyang Pilipino Program. Inaasam po natin na bago matapos ang 2012, tatlong milyong pamilya na ang mabibigyan ng puhunan para sa kanilang kinabukasan.

Binibigyan natin ang mga maralitang pamilyang ito ng pagkakataong makaahon sa buhay, dahil ang pag-asenso nila ay pag-angat rin ng buong bansa. Sino ang tatangkilik sa mga produkto at serbisyo ng mga negosyante, kung isang kahig, isang tuka naman ang mamimili? Kapag may amang kumakapit sa patalim para may kainin ang kanyang pamilya, at siya ay nagnakaw o nangholdap, sino ba ang puwedeng mabiktima ng krimen kundi tayo rin? Kung ang mga kababayan natin ay walang maayos na pagkain o tahanan, mahina ang kalusugan at may malubhang karamdaman, hindi ba’t tayo rin ang nasa peligrong mahawa sa kanilang kapansanan?

Naglalatag po tayo ng pagbabago upang mas mapatibay ang pundasyon ng maaliwalas na bukas para sa lahat. Halimbawa, sa kalusugan: Di ba’t kapansin-pansin ang pagtaas ng bilang ng mga benepisyaryo ng PhilHealth tuwing maghahalalan? Ngayon, sa pamamagitan ng National Household Targeting System for Poverty Reduction (NHTS-PR), tiniyak natin na ang limang milyon at dalawandaang libong pamilyang Pilipino na nakikinabang sa PhilHealth ay ang talagang mga nangangailangan nito. Malawakang pag-unlad at pag-asenso ng lahat: Iyan po ang panata natin. Walang maiiwan sa tuwid na landas.

Tumungo naman po tayo sa ARMM. Ang dating sistema: Nagbabatuhan lang ng huwad na utang ng loob ang mga baluktot na kandidato. Kapag pambansang halalan, malaya ang nakaupo sa ARMM na imane-obra ang makinarya sa kaniyang rehiyon para matiyak na bokya ang boto ng mga hindi kaalyado. Kapag naman eleksyon sa ARMM at maniningil na ng utang si Mayor o Governor, ang administrasyon naman ang magpapatakbo ng makinarya para manalo ang kanilang kandidato.

Ayon nga po sa naungkat ng COA, sa opisina ng regional governor ng ARMM, mula Enero 2008 hanggang Setyembre 2009, walumpung porsyento ng mga disbursement ang napunta sa mga cash advance na wala namang maayos na paliwanag. Kung hindi nawala ang pondong ito, nakatapos na sana ang isang batang tumawid sa ghost bridge, para pumasok sa ghost school, kung saan tuturuan siya ng ghost teacher. Walang humpay na paghihirap, at walang pag-asa ng pag-asenso.

Gusto nating maranasan ng ARMM ang benepisyo ng tamang pamamahala. Kaya ang solusyon: synchronization. Dahil dito, kailangan nilang tumutok sa kani-kanilang mga kampanya; magiging mas patas ang labanan, at lalabnaw ang command votes. Salamat sa Kongreso at naipasa na ang batas na magsasabay ng halalan sa ARMM sa halalang pambansa.

At bakit po postponement ang kailangan? Sa kagustuhang makabalik sa puwesto, nakahanda ang ilan na ulitin ang nakagawian para manalo. Isipin na lang po ninyo kung pumayag tayo sa kagustuhan ng mga kontra, at itinuloy natin ang eleksyon. Wala po silang ibang gagawin sa loob ng dalawang taon kundi paghandaan ang susunod na halalan at isiksik ang kalokohan nila sa mas maigsing panahon. Habang nananatili sa pwesto ang mga utak wang-wang na opisyal, naiiwan namang nakalubog sa kumunoy ng kawalang-pagasa ang taumbayan.

Wala akong duda sa kahihinatnan ng mga repormang inilatag natin. Hindi po tayo nagbubukambibig lang; may kongkretong resulta ang ating mga paninindigan. Kapag sinabi nating tuwid na daan, may katapat itong kalsada sa Barangay Bagumbayan sa Sta. Maria, Laguna. Kapag sinabi nating malinis na pamamahala, may dadaloy na malinis na tubig sa mga liblib na lugar gaya ng nasa Barangay Poblacion, sa Ferrol, Romblon. Kapag sinabi nating liwanag ng pagbabago, titiyakin nating may liwanag na tatanglaw sa mga pamayanang dati ay nangangapa sa aandap-andap na gasera, gaya ng ginawa natin sa Barangay San Marcos, sa Bunawan, Agusan del Sur. Ganito na ang nangyayari sa marami pang ibang lugar; pinipilit nating ito rin ang mangyari sa kabuuan ng Pilipinas.

Nakatutok na po ang iba’t ibang ahensya ng gobyerno; nag-uugnayan at nagtutulungan sila upang maabot at mapabilis ang mga solusyon sa mga problemang kaytagal nang pinapasan ng bayan.

Di po ba’t may problema tayo sa baha, na alam naman nating dulot ng walang humpay at ilegal na pagputol ng mga puno? Ang dating solusyon: photo-op ng pagtatanim na ang tanging benepisyaryo ay nagpapapoging pulitiko. Nagtanim nga ng puno kontra-baha, pero hindi naman siniguro na mananatiling nakatayo ang mga ito pag-alis nila.

Isa sa mga solusyong pinag-aaralan ay ang gawing kapaki-pakinabang sa mga pamayanan ang pagbabantay ng puno. Bibigyan sila ng binhi ng kape at cacao para itanim at mamunga ng kabuhayan. Habang hinihintay ang ani, makakakuha sila ng stipend upang bantayan naman ang mga punong itinanim laban sa baha. Puwedeng maging benepisyaryo ng programang ito ang mga informal settlers, na ngayon ay nagkukumpulan sa siyudad. Mamumuhunan tayo sa taumbayan, habang namumuhunan din sa kalikasan.

Noon bang isang taon, inisip ninyo na kaya nating gawin ito? Sa ngayon, tinutupad na natin ang ating mga pangako. Bukas makalawa, katotohanan na ang lahat ng ito.

Marami pa pong malikhaing konsepto na inilalapit sa atin. May mosquito trap na pinapatay ang mga kiti-kiti ng lamok, na siguro naman po ay may kinalaman sa halos labing-apat na porsiyentong pagbaba ng insidente ng dengue; may hibla ng niyog na itatapon na sana, pero puwede palang murang solusyon sa mga daanang madaling mabitak; may landslide sensor na magbababala kung tumaas na ang panganib na gumuho ang lupa; may mga kagamitang magbibigay ng senyales kung malapit nang umapaw ang tubig sa mga ilog. Lahat po ito, gawa ng Pilipino.

Pinag-aaralan na rin po ng DOST at UP ang pagkakaroon ng monorail system, para tugunan ang problema sa pangmalawakang transportasyon. Sa malikhaing pag-iisip ng kapwa Pilipino, may pag-asa palang magtayo ng light rail system nang hindi hihigit sa 100 million pesos ang gagastusin kada kilometro. Sa matitipid na pondo, mas mahabang kilometro ng riles ang mailalatag at makaka-abot sa mga lugar na malayo sa sentro ng komersyo. Ang mga dating sumisiksik sa siyudad para maghanap ng trabaho, maaari nang tumira sa malayo, nang hindi pahirapan ang biyahe.

Uulitin ko po: ang mungkahing ito ay galing sa kapwa natin Pilipino, para sa Pilipinas. Naaalala po ba ninyo ang panahon kung kailan ni hindi man lang maabot ng mga pangarap natin ang ganitong mga proyekto? Ngayon, sinasabi ko sa inyo: pinapangarap natin ito, kaya natin ito, gagawin natin ito. Hindi ba tayo nagagalak, Pilipino tayong nabubuhay sa ganitong panahon?

Sa kabila ng lahat ng ito, huwag po sana nating lilimutin: masasayang lang ang lahat ng ating narating kung hindi tuluyang maiwawaksi ang kultura ng korupsyon na dinatnan natin.

Sa mga kapwa ko empleyado ng sambayanan, mula sa tuktok hanggang sa bawat sulok ng burukrasya: Di po ba’t napakarangal na ngayon ang magtrabaho sa gobyerno? Di po ba’t ngayon, sa halip na ikahiya, gusto mo pang isuot ang iyong ID kung sumasakay ka ng bus o jeep papasok sa iyong ahensya? Sasayangin po ba natin ang karangalang kaloob sa atin ng sambayanan?

Iyan din po ang aking panawagan sa ating Local Government Units. Kabilang po ako sa mga sumasang-ayon na kayo ang pinaka-nakakaalam sa pangangailangan ng taumbayan sa inyong mga lungsod at munisipyo. Makakaasa po ang ating mga LGU sa higit na kalayaan at kakayahan, kung makakaasa rin tayong gagamitin ito sa tuwid na paraan, at isasaalang-alang ang kapakanan ng buong sambayanan.

Halimbawa po, may ilang munisipyo na naisipang magbuwis sa mga transmission lines ng kuryente na dadaan sa kanilang mga pook. Magpapasok nga po ng kita sa kanilang lokal na kaban, pero kapalit nito, tataas din ang gastusin ng mas nakararaming Pilipino sa kuryente. Tiwala po akong kaya nating balansehin ang interes ng inyong mga nasasakupan sa interes ng sambayanan.

Kailangan pong manatiling magkatugma ang ating mga programa, dahil ang ikauunlad ng buong bansa ay manganganak din ng resulta sa inyong mga pook. Wakasan na po sana natin ang agendang nakatuon sa susunod na eleksyon lamang, at ang kaisipang isla-isla tayong maihihiwalay ang sariling pagsulong sa pag-unlad ng bansa.

Tayo-tayo rin po ang dapat magtulungan tungo sa kaunlaran. Malaki ang pasasalamat ko sa Kongreso sa pagpapasa ng mga batas ukol sa GOCC Governance, ARMM Synchronization, Lifeline Electricity Rates Extension, Joint Congressional Power Commission Extension, Children and Infants’ Mandatory Immunization, at Women Night Workers.

Noong isang taon nga po, nagpakitang-gilas ang Kongreso sa pagpasa ng budget bago matapos ang taon. Dahil dito, nasimulan agad ang mga proyekto at hindi na inabot ng tag-ulan. Bukas na bukas po, ihahain na namin sa lehislatura ang budget para sa susunod na taon. Umaasa po ako na muli kayong magpapakitang-gilas, upang tuluyan na nating mapitas ang bunga ng mga naitanim nating pagbabago.

Maganda na po ang ating nasimulan. Pero mahalaga pong maalala natin: simula pa lang ito. Marami pa tayong gagawin. Hayaan po ninyong ilatag ko sa Kongreso ang ilan sa mga batas na magpapaigting sa pagtupad ng ating panata sa bayan.

Layon nating bigyan ng kaukulang kompensasyon ang mga biktima ng Martial Law; ang pagkakaloob ng makatarungang pasahod at benepisyo para sa mga kasambahay; at ang pagpapatupad ng isang mas maayos na sistema ng pensyon para sa mga kawal. Sinusuportahan din natin ang pagpapalawak ng sakop ng scholarship na ipinagkakaloob ng DOST sa mahuhusay ngunit kapuspalad na mag-aaral; ang pagtataguyod ng pinaigting na pangkalahatang kalusugan; at ang pangangalaga sa ating kalikasan at sa mga pasilidad na titiyak sa kaligtasan ng mga mamamayan sa oras ng sakuna.

Kabilang din po sa ating agenda ang pagpapalakas ng BuCor, ng NBI, ng NEA, at ng PTV 4, upang sa halip na mapag-iwanan ng kaalaman at panahon, mas maayos nilang magagampanan ang kanilang pagbibigay-serbisyo sa publiko.

Hindi ko po nailagay ang lahat ng gustong magpasali ng kanilang adbokasiya dito sa SONA. Pero kumpleto po ang detalye sa budget at budget message. Sa mga interesado po, pakibasa na lang.

May mga nagsasabing pinepersonal ko raw ang paghahabol sa mga tiwali. Totoo po: Personal talaga sa akin ang paggawa ng tama, at ang pagpapanagot sa mga gumagawa ng mali—sino man sila. At hindi lamang dapat ako ang namemersonal sa usaping ito. Personal dapat ito sa ating lahat, dahil bawat Pilipino ay biktima nito.

Ang mali—gaano katagal man ito nanatili—ay mali pa rin. Hindi puwedeng “Oks lang, wala lang iyan.” Kapag kinalimutan natin ang mga ito, mangyayari lang ulit ang mga kamalian ng nakaraan. Kung hindi magbabayad ang mga nagkasala, parang tayo na rin mismo ang nag-imbita sa mga nagbabalak gumawa ng masama na umulit muli.

Ang totoo nga po, marami pang kalokohan ang nahalungkat natin. Halimbawa, sa PAGCOR: kape. Isang bilyong piso po ang ginastos ng dating pamunuan ng ahensya para sa kape; sa isandaang piso na lang po kada tasa, lalabas na nakakonsumo sila ng sampung milyong tasa. Baka po kahit ngayong iba na ang pamunuan ng PAGCOR ay dilat na dilat pa rin ang mata ng mga uminom ng kapeng ito. Hanapin nga po natin sila, at matanong: nakakatulog pa po ba kayo?

Pagpasok ng bagong Ombudsman na si dating Supreme Court Justice Conchita Carpio-Morales, magkakaroon tayo ng tanod-bayan na hindi magiging tanod-bayad ng mga nagwawang-wang sa pamahalaan. Inaasahan ko nga po na sa taon na ito, masasampahan na ng kaso ang lahat ng nagkuntsabahan sa katiwalian, at naging sanhi ng situwasyong ating inabutan. Tapos na rin po ang panahon kung kailan nagsasampa ang gobyerno ng malalabnaw na kaso. Kapag tayo ang nagsampa, matibay ang ebidensya, malinaw ang testimonya, at siguradong walang lusot ang salarin.

Tutok tayo na ang pagkakamit ng ganap na katarungan ay hindi natatapos sa pagsasakdal kundi sa pagkukulong ng maysala. Buo ang kumpiyansa ko na tinutupad ng DOJ ang malaki nilang bahagi upang maipiit ang mga salarin, lalo na sa mga kaso ukol sa tax evasion, drug trafficking, human trafficking, smuggling, graft and corruption, at extrajudicial killings.

Wala pong tsamba: ang tapat at mabuting pamamahala ay nanganganak ng mabuti ring resulta. Isipin po ninyo: naipatupad natin ang mga ipinangakong serbisyo ng gobyerno, at nakapaglaan pa ng sapat na pondo para sa mga proyekto nang hindi kinailangang magtaas ng buwis.

Iyan naman po talaga ang plano: siguruhin na patas ang laban; itigil ang panlalamang ng mga makapangyarihan; at tiyakin na ang dating sistema kung saan nakikinabang ang iilan ay magiging bukal ng oportunidad para sa lahat.

Tinutuldukan na po natin ang wang-wang: sa kalsada, sa gobyerno, sa kalakhang lipunan. Ito po ang manganganak ng kumpiyansa na magdadala ng negosyo; ito rin ang sisiguro na ang pondo ng taumbayan ay mapupunta sa dapat nitong kalagyan: Imprastruktura na titiyak sa tuluyang pag-angat ng ekonomiya at pagmumulan ng trabaho, at serbisyong panlipunan na sisigurong walang mapag-iiwanan. Bubukas ang marami pang pintuang pangkabuhayan sa pamamagitan ng turismo; sisiguruhing hindi magugutom ang Pilipino sa pagpapalakas ng agrikultura. Ang mga dating kinakaligtaan, bibigyang-puhunan ang kinabukasan.

Magbubunsod ito ng siklo kung saan tiyak na may pupuno sa mga nalilikhang trabaho, at may mga konsumer na lalong magpapalago sa mga negosyo.

Batid ko po na hanggang ngayon ay may kakaunti pang nagrereklamo sa ating estilo ng pamamahala. Nakita po ninyo ang aming estilo, at ang kaakibat nitong resulta. Nakita po ninyo ang estilo nila, at kung saan tayo nito dinala. Sa mga taong bukas ang mata, maliwanag kung saan ang tama.

Ngayong tayo na ang nagtitimon sa gobyerno, malinaw ang direksyong tinatahak ng ating bayan. Isang bansa kung saan ang pagkakataon ay abot-kamay; kung saan ang mga nangangailangan ay sinasaklolohan; kung saan may saysay ang bawat patak ng pawis, bawat sandali ng pagtitiis, at bawat butil ng hinagpis na dinaanan natin. Kung may gawin kang mabuti, may babalik sa iyong mabuti. At kung may gawin kang masama, tiyak na mananagot ka.

Naaalala ko nga po ang isang ginang na lumapit sa akin noong kampanya; ang babala niya, “Noy, mag-iingat ka, marami kang kinakabangga.”

Tama po ang sabi niya: Tao po akong may agam-agam din. Pero wala po akong alinlangang tumahak sa tuwid na daan: Buo ang loob ko dahil alam kong nasa likod ko kayo.

Salamat po sa mga pari at obispo na masinsinang nakikipagdiyalogo sa atin, katulad nina Cardinal Rosales at Vidal. Di naman po kami ganoong kalapit ni Cardinal Rosales, pero naniniwala akong ibinuhos niya ang lahat para mabawasan ang hindi pinagkakaunawaan ng gobyerno at simbahan. Sa paghahalal kay Archbishop Palma, tagapagtanggol ng karapatang pantao at kalikasan, lalo pong tumibay ang aking kumpiyansang ugnayan, at hindi bangayan, ang mabubuo sa pagitan ng estado at simbahan.

Salamat din po sa ating Gabinete, na walang kinikilalang panahon ng tulog o pahinga, maipatupad lang ang pambansang agenda. Special mention po ang PAGASA, na tunay na ngayong nagbibigay ng maaasahang babala.

At sa mga nasasagasaan po natin sa landas ng katapatan at integridad sa pamamahala, ito naman po ang aking masasabi: Pinili ninyo ang landas kung saan naaapi ang sambayanan. Pinili naman namin ang landas na ipagtanggol ang taumbayan. Nasa tama po kami; nasa mali kayo. Sa inyong magbabalik ng pang-aapi sa sambayan, hindi kayo magtatagumpay.

Sa lahat ng mga kasama natin sa tuwid na daan: Kayo ang lumikha ng pagkakataong baguhin ang dinatnan, at gawing mas maganda ang ipapamana natin sa susunod na salinlahi ng mga Pilipino. Kayo pong mga tsuper na pumapasada pa rin; kayong mga guro at estudyanteng pauwi pa lang mula sa klase; kayong patuloy ang paglikha ng mga obrang nagpapaalab sa apoy ng ating pagka-Pilipino; kayong mga pulis, sundalo, kaminero at bumbero; kayong mga marangal na nagtatrabaho, sa Pilipinas man, sa gitnang dagat, o sa ibang bansa; kayong mga tapat na kasama natin sa gobyerno, anumang probinsya o partido; kayong mga Pilipinong nakikinig sa akin ngayon—kayo po ang lumikha ng pagkakataong ito.

Lumikha po kayo ng gobyernong tunay na nagtatrabaho para sa inyo. May limang taon pa tayo para siguruhing hindi na tayo babalik sa dating kalagayan. Hindi tayo magpapadiskaril ngayong napakaganda na ng resulta ng ating sinimulan.

Kapag may nakita tayong butas sa sistema, huwag na po tayo magtangkang lumusot. Huwag na nating daanin sa pakiusap ang madadaan sa pagsisikap. Tama na ang unahan, tama na ang tulakan, tama na ang lamangan, dahil lahat naman po tayo ay makakarating sa minimithi nating kinabukasan.

Tapusin na po natin ang kultura ng negatibismo; iangat natin ang kapwa-Pilipino sa bawat pagkakataon. Bakit po ang iba, ang hilig maghanap ng kung anu-anong pangit sa ating bayan? At napakahirap—parang kasalanan—na magsabi ng maganda? Naalala pa po ba natin noong huling beses tayong pumuri sa kapwa Pilipino?

Itigil na po natin ang paghihilahan pababa. Ang dating industriya ng pintasan na hindi natin maitakwil, iwaksi na po natin. Tuldukan na po natin ang pagiging utak-alimango; puwede bang iangat naman natin ang magaganda nating nagawa?

Kung may nakita kang mabuti, huwag kang magdalawang-isip na purihin ito. Kapag nakita mo ang pulis sa kanto, nagtatrapik nang walang kapote sa ilalim ng ulan, lapitan mo siya at sabihing, “Salamat po.”

Kung magkasakit ka at makita mo ang nars na nag-aruga sa iyo, sa halip na magserbisyo sa dayuhan kapalit ng mas malaking suweldo, sabihin mo, “Salamat po.”

Bago ka umuwi galing eskuwela, lapitan mo ang guro mong piniling mamuhunan sa iyong kinabukasan kaysa unahin ang sariling ginhawa; sabihin mo, “Salamat po.” Sa aking guro, Salamat po Ginang Escasa.

Kung makasalubong mo ang iyong kinatawan sa kalsadang dati ay lubak-lubak, at ngayon ay puwede nang daanan nang maaliwalas, lapitan mo siya at sabihing: “Salamat po.”

Kaya po, sa sambayanang Pilipino, ang aking Boss na nagtimon sa atin tungo sa araw na ito: maraming, maraming salamat po sa pagbabagong tinatamasa natin ngayon.

Buhay na buhay na ang Pilipinas at ang Pilipino.

Nakakapagod ang Magpagod

2011-07-25T01:19:00.000-07:00

EXCHANGE LINKS
http://nafacamot.blogspot.com/
http://mumayski.blogspot.com/
http://androidenteng.blogspot.com/

Sa araw-araw na ginawa ng Diyos eh ang tagal ng oras ko sa work.. in short Overtime (hahaha parang baliktad). Sa kadahilanang, kelangan mag double time sa trabaho dahil tumatakbo ang oras at kaunti lang ang gagawa (scarcity of people kumbaga). Ngunit, hindi ko tinitingnan yun bilang pasakit sa akin. Ang overtime ay ipinagpapasalamat ko dahil senyales ito na may trabaho pa ako. malamang ang talagang kinabibwisitan ko lang ay yung pressure at yung hindi pantay na estado ng mga teams at mga tao (opinyon ko lamang po). may team na petiks, may team na patayan at depende ata ito sa mood ng mga nasa itaas??? hahaha.. pero wala naman talaga akong ibig sabihin.

Ang gusto ko lang sabihin ay nakakapagod ang magpakapagod ngunit mas nakakapagod mag isip kung wala ka namang iniisip at wala kang ginagawa. Gets? hindi?.. hahaha, ako din hindi ko gets.

Ang May Akda

2011-07-23T12:07:00.000-07:00

Sino nga ba ang makakapagsabi kung ano ang mangyayari ngayon, bukas at sa mga darating pang mga araw? Ang aking pagiging isang manunulat ang naghatid sa akin sa sitwasyong ito. Siguro nga, nahawaan na ako ng mga nobelang aking inaakda na araw-araw ay aking kasa-kasama. Ang kaibahan nga lang, sa nobela ko, nakokontrol ko kung ano ang mangyayari at kung ano ang dapat na gawin ng bida...isang bagay na hindi ko naman kayang gawin sa aking sariling buhay. Sa isang sulok ng kuwarto ay maririnig mo ang "takatak" ng aking lumang typewriter na "oo alam ko, sobrang niluma na ng panahon", katulad ng buhay ko na sadlak ngayon sa pag-iisa sapagkat hindi na nagawa pang mag-asawa dahil sa aking pagmamahal sa letra.

Ito ang gusto kong paniwalaan...na ako'y nag-iisa dahil mas pinili ko ang landas na ito kesa ang mabuhay ng payapa kapiling ang isang maybahay at mga anak. Ngunit dito ako nagkakamali.,sa madaling salita ay niloloko ko lamang ang aking sarili. Hindi ko na ninais pang magmahal muli buhat ng mawala sa akin ang aking pinakamamahal na kasintahan, dalawampung taon na ang nakalilipas. Si Mira, isang babaeng katulad ko ay malaki din ang paniniwala sa salitang prinsipyo,ngunit ang salitang ito ang nagbigay din ng kabiguan sa aming dalawa. Minahal ko siya na para bang ang langit ay hindi na magdidilim at ang liwanag ay laging kapiling. Isang dalaga sa kanayunan na ang hiling ay ang mamuhay ng kabalintunaan ng kanyang kinagisnan....simple, payak ngunit payapa at may saya. Alam kong minahal niya rin ako sapagkat iyon ang kanyang sinabi at aking nadarama. Natatandaaan ko pa ang kanyang mga ngiti, at ang bango ng kanyang buhok habang siya ay aking yakap sa aking bisig. Malinaw pa sa aking isip ang lahat ng mga alaalang akin na lamang ngayong pinanghahawakan sa aking puso nung kami ay mga bata pa. Nangako ako sa kanya, sabi ko'y pagbubutihin ko pa lalo ang aking pagsusulat upang baka sakali ay makatiyempo ng interesadong tagalimbag at makaipon ako ng kahit kaunti para sa buhay naming dalawa. akala ko'y sapat na ang lahat ng aking pangako upang siya ay pumirmi sa akin, hanggang dumating ang araw na hindi ko kailanman malilimutan.

Isang taga Maynila na binata ang sumilo sa aking Mira. Hindi siya nag atubiling iwan ako ng pangakuan ng mas magandang buhay ng nasabing lalake. Gustong sumabog ng aking dibbdib nang nalaman kong may basbas ang kanyang pamilya sa lahat ng nangyari sa kabila ng kanilang pagkakaalam sa aming relasyon. Gusto kong magwala, sapagkat hindi ko man lang naibigay ang singsing na matagal kong pinag-ipunan sa kakarampot na kita ko sa aking pagsusulat. Ngunit ano pa nga ba ang aking magagawa? kundi ang abanagan ang kanyang pagbabalik..patuloy ang aking pag-asa na muli ko siyang masisilayan at sasabihin niyang "Patawad, ako ay nagkamali". Alam ko namang ito ay pangarap na lamang ngayon, sapagkat ayon nga sa kanyang mga magulang ay magpapakasal na ito sa Maynila.sa nasabing lalaking mas makakapagbigay sa kanya ng kaginhawaan.

Lumipas ang mga buwan ng paghihintay at ako'y nagtaka sapagkat kahit ang kanyang magulang ay wala ng balita sa kanya, buhat ng siya ay umalis kasama ng lalaking iyon. Hanggang dumating ang isang araw na aking nabalitaang siya ay nagbalik na. Nagbalik na nakalagay na sa isang kahon, malamig at wala ng buhay. Hindi pala siya pinakasalan ng binatang taga-Maynilang itinuring niyang pag-asa, bagkus ito pala ay isang manlolokong recruiter na handang gawin ang lahat upang makapanloko lamang ng mga katulad ni Mira. Dalagang puno ng pag-asang makakaahon sa buhay sa pamamagitan ng kahit na anong paraan.

Ang aking Mira ay itinuring na gamit na ibinenta at pinagpasasaan ng kung sino-sinong lalake. Walang laban, at marahil ay tinatawag ang aking pangalan habang tahimik na inuusal ang salitang patawad. Pinatay siya ng isang sadistang lalaki na pinagbentahan sa kanya ng gabing iyon. Iniwan ang kanyang binaboy na katawan sa isang lugar na hindi ko kailanman nais na ilarawan pa sa aking isip.

Mula noon ay ipinangako ko sa aking sarili na hinding-hindi na magmamahal ng iba bukod sa kanya. Isang manunulat na nais sanang maibigay ang lahat sa sinisinta, ngunit sa kasamaang palad ay hindi na niya nahintay pa.

Ito ako ngayon, makalipas ng dalawampung taon ay nag iisa, tangan ang aking makalumang "typewriter" at humihingi na lamang ng inspirasyon sa hangin. at sa alaala niya. Ipinagpapatuloy pa rin ang aking buhay na siya naman ngayong aking pinagsisikapang tuloy-tuloy na iakda.

Life as we Perceive It

2011-07-23T05:24:00.000-07:00

How would you define failure? success? Life and everything that comes around with it? It is quite unlikely for all of us to understand life in a positive way. There are lots of instances wherein we find ourselves in the middle of uncertainty and stressful events that we tend to forget the reason behind these challenges. Always remember that a pencil will never be in good use if it will not be sharpened at all. At the end of the day, celebrating the glory doesn't necessarily mean celebrating your success solely but observing all of the experiences you faced that led you on your triumph. It's all about the attitude and your grasp of the condition that really matters most.

Just like what I am saying to myself and to all those people who are seeking for an advise, there should only be two options on every scenario. Stop or Go, Yes or No, Enter or Exit., these are just some of the choices that I am pertaining to. Once decision has been made and then integrate it with our faith, next thing will be a state of mind of being firm. We will eventually perceive life on that state of mind that we have inculcated to ourselves.

Let me give you an example, being a quitter doesn't mean that you lose the battle. You have made a choice to quit then it's your decision, then you come up with the belief that it is indeed the right thing to do...then it is your faith. Put them together? then you will be on that situation wherein you will go out of your way and strive harder to search for a better place to start again. You'll stick with that judgment even if you encounter so many challenges in doing so. One would not even accept the fact that it is already difficult because you are just being firm with your decision and faith..no turning back now, ayt!!

The same thing goes if your decision is to continue...same principle with that of what I have mentioned above.also applies. Life is a state of mind.. it is how you wanted to see it. Let me give you a quote that will enable you to see the meaning of true success:

" The very best way to predict the future is to create it, and you create your future by the way you approach everything that happens to you today, either positively or negatively. If you approach each situation confidently expecting to learn from it or gain from it, you will continue to grow and progress and move toward your goals. You will also be happier, more optimistic person that other people will want to be around and to help." - Brian Tracy

Ibang Buhay

2011-04-09T20:00:00.000-07:00

Ang mga rosas ay maganda, ito ay lanta

Ang umaga ay kay liwanag, didilim pa lamang.

Ang hangin ay banayad, mamaya pa lalakas

Kahit maghanda, alam mo kung saan papunta.

Ang perlas ay kumikinang, ngunit bakit nasan na?

Mga hayop na gala, ngayon ay nawawala.

Ibig ko bang sabihin na maaring lumisan nga?

Ang kariktan noon malamang maglaho na.

Tayo ang sampid, pero tayo ang sumira

Hindi nila mapalayas sapagkat dehado sa digma.

Wala na ngang kapangyarihan, walang lakas na maibuga

Pero sino ang inuubos at pinapatay.. hindi ba sila?

Hintay lang sabi nila, ang mundo ay inyo na

Mawawasak ang lahat pero hindi ito sumpa,

Katotohanang daig pa ang pagsabog ng bomba

Tuluyang mabubura…Lahat ay Mawawala

Tavita M.D.

April 10, 2011

11am

Importante Bang Sawsawan?

2011-04-09T09:56:00.000-07:00

Ang mga Pilipino ay mahilig talaga sa fishball... kasi mahilig din tayo sa sawsawan. Bakit ko nasabi? Willie Revillame vs. Contractualization, magtanong ka tungkol kay Willie malamang lahat may komento. Sa kabilang banda, magtanong ka tungkol sa Contractualization na apektado ang kabuhayan ng mga tao dito sa atin, nakakalungkot man sabihin pero karamihan ay hindi alam ang konsepto. Nabubuhay tayo sa isang teleserye, na pinangungunahan ng lipunan, media at ang tema ay pagpapanggap. Eto ang lipunang meron tayo, nakapiring at pati ang tenga ay may takip. Natatabunan ang mga mahahalagang isyu ng mga usaping hindi na dapat pinalalaki. Hindi ko masisisi tayong mga taumbayan sapagkat paglabas natin sa kanto yun ang naririnig natin mula sa tumpok ng mga chismoso't chismosa na may mga dala-dala pang mga anak. Yan din ang Pangunahing Lathalain sa karamihan ng mga dyaryo, maliban sa mga artikulong may pamagat na tulad ng "Nene, inutas ng sariling Ama".

Naging ganito na tayo, hindi ko alam kung bakit nagkaganito pero ganito na talaga tayo. Ang pagsawsaw sa buhay ng mga artista at sa kung anu-ano pang usapin ang minamaster nating lahat. Indikasyon ito na kulang ang tamang edukasyon nating lahat at malawak ang epidemya ng kawalang kaalaman. Panandalian nating nakakalimutan ang hirap sa pamamagitan ng pagtalakay sa mga buhay-buhay ng mga artista at sa panonood ng mga panandaliang Headlines. Opinyon ko lamang na hindi dapat maging paksa ng debate si Willie, dahil siya ay hindi mahalagang parte ng pang araw-araw nating pamumuhay. Hindi sa kinakampihan ko si Willie dahil wala naman akong relasyon sa kanya, pero naisip ko lang.. kaya may sumasali sa mga game shows at may inaakusahan tuloy silang nang exploit ay dahil saan?? sa Kahirapan...

Kahirapan na sanhi ng mga Paksang ni hindi natin alam at malimit lamang na mapag-usapan. Sa totoo, marami pa nga ang walang tiyagang alamin ang mga ito.Pasalamat talaga ang mga pulitiko dito kasi...ganito tayo! Tara sino naman ang next na pwede mapag usapan??.. aaaaahhhh.. alam ko na!! yung nagsulat ng blog na to! OA naman para napag-usapan lang eh ang dami ng sinabi... oh ikaw na!

ahahahahahaha!!

This is a JOKE

2011-04-09T09:10:00.000-07:00

How would you differentiate a joke from an insult? Was there a time when you got into a quarrel because of a misunderstanding caused by a "joke". I bet almost all of us have already experienced these things. If you deliver a joke, be sure to know your audience or the people that would hear your piece. Ask your self first, "Are they my friends or just acquaintances that I barely knew? what level of friendship do I have with these people?". Next consideration would be their personalities, are they aggressive? sensitive? or doesn't even care at all? If the joke would be delivered inside your so-called circle of friends, then perhaps you already know the boundaries that should never ever be crossed. Likewise, if the joke is already below the belt then they already have the guts to give a heads up to you that it is offending. A true friend will be pissed at first (I believe just a normal reaction) but that would definitely be forgotten and forgiven afterwards.

Now let's move to everybody else besides your friends. To make yourself safe from committing an offense, please don't make use of sensitive topics as a subject of your laughing trip (remember that you are not part of a comedy bar). What are these?.. the get-up/clothing of a person, their bad experiences in life, their vulnerabilities, their appearances and last would be their families. You hit those targets then it would be a bull's eye on the dart board of anger. The rage would either be a hidden one or a blast, it depends again on the character of that person you are conversing with.

We go now to how you have delivered your jokes..."did you use the right words?" I mean the not so harsh words that would instill humor instead of an insult. I would say that those stand-up comedians / comediennes are good in this aspect of delivery. You would think of the logic behind the statement that they have conveyed... and when you get it, you will automatically laugh and forget that YOU are on the spotlight..

If you can't really avoid to make someone as a laughing stock, befriend and assess him/her..so that you will be able to legally perform your jokes. I cannot thoroughly tell the best things to laugh and joke about because at the end of the day it will be our judgment that will still prevail. What I'm just saying is that be cautious and be sensitive. If you want to "make lait" someone.. then that should be an annoying "someone" also.. well.. well..well.. a favorite subject of mine. :)

Paunawa: Huwag gawin ang mga sumusunod

2011-04-03T11:59:00.000-07:00

1. Huminto bigla sa paglalakad para magtext or makipag-usap sa kung sino man. "Teh, Try niyong gumilid teh di ba? sa inyo kalsada??? nagmamadali ako!!!!."

2. I-sway ng 90 degree angle ang buong kamay dahil nakakatama ka. Sarap pigilan yung kamay at sabihing "Teh!!!!! pwede akong dumaan????"

3. Ilugay ang mahabang buhok habang nasa jeep na mabilis magpatakbo dahil nakakain ko na ang buhok mo! "Teh bili ka blower o kaya naman panali ng buhok.. please lang"

4. Mag radyo, kumanta o mag-usap ng sobrang lakas sa hindi swak na lugar. "Teh spell.. please stop, thanks"

5. Makibayad sa jeep samantalang kelaki-laki pa ng puwang para makapunta ka sa likod ng driver. Kapatid din yan ng magbabayad kung kelan kasasakay kko lang at ako ang napunta malapit sa driver samantalang ang tagal mo ng pwede naman magbayad. "Kuya, pwede kang umurong mag-isa, wag mo kong gawing konduktor!"

6. Umepal - lahat ng tao ayaw to, I am sure!.

7. Pag mag-asawa, hinahawakan sa gilid yung napakaliit na bata kaya natitisod ng mga nagdadaaan.."teh at kuya! i-gitna niyo kaya sa inyo si baby di ba? para hindi nasasangga anu ba!"

Ilan lang yan sa mga nakikita ko sa araw-araw na biyahe ko.. kaya mga kuya at mga teh.. umayos lang po tayo, please.

Operation M'que: Ang Paggala

2011-04-03T09:24:00.000-07:00

Marinduque

Ang Marinduque ay isang pulong lalawigan ng Pilipinas na matatagpuan sa rehiyong MIMAROPA sa Luzon. Boac ang kapital nito. Nasa pagitan ng Look ng Tayabas sa hilaga at Dagat Sibuyan sa timog ang Marinduque. Matatagpuan ito sa timog at kanluran ng Quezon, silangan ng Mindoro, at hilaga ng Romblon. - hango sa http://tl.wikipedia.org/wiki/Marinduque

Marahil isa na ako sa pinakamahirap na ayain sa mga lakaran at alam na alam ko yun, sapagkat sa totoo lang mas gusto ko pang maging laman ng bahay kaysa lumabas at gumala sa mga panahong wala akong pasok. Siguro dahil na rin sa pagod sa biyahe araw-araw at sa pagiging isang certified KJ ko na rin (hahahaha, proud to be). Ngunit, nang maimbitahan ng isa kong matalik na kaibigan sa opisina na ma-experience ang kanyang Hometown ay hindi na ako nag atubiling sumama. Ito ay sa kadahilanang gusto ko talagang makarating sa isang isla at makaranas ng kahit saglit na katahimikan kasama nila. Hindi ko alam kung ano ang i-eexpect nung mga panahon na yun, basta ang alam ko hindi siya commercialized na pasyalang pang- summer na palasak na sa tenga ko. Marinduque ang destinasyon namin, tinuturing na puso ng Pinas dahil isa siyang isla sa puso ng Pilipinas. Sisimulan ko na ang kuwento ko:

March 25 - Madaling araw ng lumabas kami ni Rose, Marj at Janus sa Opisina namin. Sa taxi pa lang maingay na kami at sobra na sa daldalan papunta kila Marj sa Quezon City. Pagdating sa bahay nila ay hindi na kami natulog at hinintay na lang ang pagdating ng 5am para makalarga na kami papuntang JAC Liner sa Kamuning. Mga bandang alas sais na yata kami nakarating sa terminal at inabutan pa kami ng rush hour dun (my gulay). Obviously mga bangag na talaga kami nung mga panahong yun kaya natulog na lang kami.sa bus. Pagdating sa Pier sa may Lucena, hala! para na kaming nakawala sa kural at infairness ang lakas ng hangin galing sa dagat ha..super like! kasi noon pa lang ako makakasakay sa RORO (poor me)

RORO Papuntang M'duque

Nakasakay kami sa RORO ng mga bandang 11:30 na ng magtatanghali at nakadaong kami sa Marinduque ng mga bandang alas tres ng hapon. Sinundo kami ng Tita ni Marj (Si Tita Patty) at may bonus pang pagpasyal sa Monasteryo ng St. Claire at Simbahan ng Boac.

St. Claire Monastery

Boac Church

Dumiretso na kami sa bahay nila Marj pagtapos naming pumunta sa mga lugar na yun. Unang bugso pa lang ng gala pero sobrang masaya na. Lagyan pa natin ng masusing panginginain sa bahay nila Marj (ang sasarap ng food!!! courtesy of Marj's family...kaya nga nadurog ang diet ko.. huhuhu). Nagpalipas kami ng gabi sa resort na nirentahan namin at siyempre kulitan na naman. :)

March 26 - Mula sa bahay nila Marj, sinundo kami ng jeep na magdadala sa amin sa port na papuntang Maniuaya Island naman. Doon ko lang naman hinarap ang takot ko sa tubig, isang karanasang hindi ko malilimutan. Mahaba ang byahe namin papuntang island, gawa na rin siguro ng pagiging salungat namin sa alon nung papunta pa lamang kami. Malapit na kami sa destinasyon namin nang sa isang iglap ay dumilim ang langit na parang uulan at humampas na sa amin ang napakalalakas na alon. Natakot ako talaga noon, kasi sabi nga ni Rose ang itim na ng tubig kapag tumingin ka sa ilalim namin tanda na malalim na ang banda dun. Ang malupit pa nito, kinailangan naming lumayo sa isla para hindi kami maihampas ng alon at napapunta kami sa kalagitnaan ng dagat. Naaalala ko pa yung hampas ng napakalaking alon sa gilid ng bangka namin na parang kahit na anong oras pwede kaming itaob. Sa awa ng Diyos, nairaos naman ng bangkero namin ang lahat at hindi na kami tumuloy sa lugar na pupuntahan sana namin. (sayang!) Sinasabing napaka puti daw ng buhangin dun pero malakas na kasi ang alon kaya no way na pupunta pa kami (katakot!). Bagkus, dumaong na lang kami sa isang part dun kung saan dun na rin kami kumain at nagpalipas ng tanghali. Siyempre kasama doon ang kuwentuhan sa nangyari na naging one of a kind adventure ng buhay ko (at least sakin ha! kasi takot talaga ako sa malalim na dagat).

Maniuaya Island

Ayun na nga! at katulad ng ibang beaches sa Pilipinas.. napakaganda ng paligid. Akala mo wala kaming pinagdaanang kaba sa puso kani-kanina lang ng dumaong kami dun sa pampang ng Maniuaya. Pictorial ang drama namin dun.. walang humpay na picture-picture. Mga bandang ala una ng hapon umalis na rin kami dahil pag sumapit na ang hapon, lalakas na ang alon dun at malamang ayaw na namin maranasan ang kaba ulit di ba? In fairness, nalungkot ako nung paalis na sa isla..tumatak sa isip ko, "napaka misteryosa mo..kalmado, tahimik at maganda sa pakiramdam sa pampang.. pero mahirap, maalon at nakakakaba ang pagpunta sa iyo".

Matapos sa isla ay dumiretso na kami sa isang resort sa mainland Marinduque kung saan ay tanaw ang Mt. Malindig. Doon na kami nanatili hanggang dapit-hapon.

Mt. Malindig

Halos naikot na rin namin ang buong Marinduque dahil maliit lang din ang isla. Meron ding tinatawag na "Bellaroca" na maihahambing sa Santorini sa Greece pero mahal ang bayad, hindi kayang puntahan..sana balang araw makapunta din. :). Natapos ang araw namin na halo-halo ang naranasan namin. Ika nga ni Janus, "parang ang tagal na natin dito" at sang-ayon ako dun. Parang ang tagal na namin dun, napakasaya pero siyempre may katapusan din ang bawat bakasyon dahil kinaumagahan ay uwian moment na.haaaayyyz!

March 27 - Uwian moment na!!!! namili muna kami ng pasalubong sa bayan at picture-picture na naman as usual. Ang sarap talaga sa pakiramdam na makatapak ka sa isang lugar na hindi mo pa napupuntahan. Pakiramdam ko ay napakalaya ko, walang katulad!. yun yung dahilan ng pagsama ko ang makaramdam ng kapayapaan.. walang gulo.. walang kahit na anong mgpapa stress sa akin kasama ng mga pinagkakatiwalaang mga kaibigan ko. Ganap na alas dose ng tanghali nang magpaalam kami sa Pampang ng Marinduque, sobrang nakakahilo ang biyahe pero ok lang kasi pauwi naman na.

Actually sa blog na ito, hindi ko na isinama ang mga bloopers namin nun pero sobrang dami talaga. Kinakabagan na nga kami sa katatawa dahil sa mga punchline ng isa't isa. Si Marj, medyo may kaguluhan kausap...si Rose???? malamang si Rose na sobrang on-time sa lahat ng lakad, ahahaha! Si Janus na minsan lang babanat pero malupit din yan at AKO na promotor ng kalokohan.. eh ayun na nga! nagulo namin ang Marinduque nang hindi sinasadya.. Until next time!!!!

Acknowledgment:

Cabrera Family

Tita Patty and Family

Ate Faye at Nadia

Bangkero at Driver namin (hindi ko nakuha pangalan)

At sa lahat ng mga nagpadali ng tour namin dun.. Maraming Salamat!!!! <>

*Maniuaya and Malindig photos were not owned by me but was taken from Google Image and the first part was from Wikipedia*

Just have to start all over Again

2011-03-20T11:25:00.000-07:00

I'm here again!!!!.. and I think this blogging moments of mine will definitely start again. When I opened my account for the first time in 2 months, i think I have seen a spider web on my monitor, ahahahahaha!!! and the spider said, "hey! long time no see, where have you been mate?", then I said.. get out of my way! I'll write something in here..

Well anyway, the reason why i was away for a long time is I just don't want to write, that's it!. I'm kind of busy everyday and weekend is the only time for me to sleep and to bond with my family. However, I miss sharing my thoughts to everyone that's why I am returning, yehey!!!! party for me!!!!!...and my first thought for 2011 is about the series of unfortunate events in the world, a very good topic to start with right??? hehehe. I know almost all of us have seen what happened to Japan and New Zealand and what is also currently happening to Egypt, Libya, Bahrain, Yemen, Tunisia and God only knows what country will be next (knock on wood). I don't know, I just have this feeling that the Earth is being diagnosed of Cancer. I am not saying that we are entering the era of damnation but I really believe that we are being tapped by our creator.

I don't know if you know History Channel's presentation about human's absence in the world, "Life after People". There's a fact that they have given there, that the world will definitely move on without humans walking on its face. Admit it or not? Earth is better without us! BUT!! why did God created us? perhaps...I'll give an instance that had happened to me. I was playing with dogs, they are wiggling and wagging their tails from side to side. Thy are animals, all of us know that they can't speak... they can't say what's on their mind. They cannot identify right from wrong, of course! Then I was told by my brother, that's the reason why God created us, by the way he also watched the documentary. LOVE is God's gift to us and he equipped us with our tools to explore and to share love to our fellow humans and to Earth. In contrary, we abused those tools that he had given. In effect? just look what we are experiencing now, Isn't his a roaring reality of what we have done? all of us..."intelligent" creations. Of course let's exclude the earthquake because that's a natural catastrophe, but how about the other effects of that disaster?.

Well I guess I just have to wrap it up by saying, "It all just doesn't depend on HIM... It also depends on us".

Credits to Google Image and History Channel for the reference video and the photo.

Hi! anybody home??

2010-11-15T09:10:00.000-08:00

It's been such a very long pause before I have written something in here again. I was just out there, trying to fix everything up particularly the things that have been stolen from me on that holdup...hmmm, not just material things but the unseen things like courage. I've become so paranoid sometimes when I am traveling alone especially at night. There came to a point when I felt that my heart is already pounding involuntarily with no reasons at all. Well I'm just happy that I am getting there! recovering all those things..

Trapped

2010-10-19T20:27:00.000-07:00

Trapped in a Maze that has been created

Bombarded with thoughts which made me jaded,

It's when everything has been wasted

With people whose belief were already twisted.

I am running as fast as I could

Just like what a kid usually would

Do in times when mommy is gone

And strangers are laughing and making fun.

Time will pass and I will forget

The fear that I have felt without regret,

It's justified with you not being met

By death and Satan's trapped that was almost set.

A Movie is not Only a Movie

2010-10-19T06:02:00.000-07:00


Credits to the Producer of this Film

I have always been a fan of Unpredictable Movies way back when some of them were shown at Channel 2 when I was young. I am not sure if you remember those kinds of movies that were directed by some of the top caliber film makers with the likes of Lino Brocka, Ishmael Bernal, Mike de Leon and Peque Gallaga. My favorites were Maynila: Sa mga Kuko ng Liwanag, Oro, Plata,Mata and Tinimbang Ka Ngunit Kulang. I love how they have executed the scenes and how the ending had been revealed. These kinds of films are definitely in to the stories which are not that really popular and were not so mainstream. A taste of intriguing facts were uncovered to tickle the minds of all its viewers.

During the 1990's, these types of films had suddenly vanished and had been replaced by mainstream ones which tackles very predictable plots, until Indie Films rose from somewhere. I got interested with it because it tries to resembles how the famous Directors (which were mentioned above) had executed their masterpiece.

The actors and actresses on these kinds of films usually act so naturally, thus the emphasis was always being put on the emotion and not on the actors themselves. I just thought of this one upon watching "KEKA" last Sunday on GMA 7. Katya Santos played the part of Keka (Francesca Jose), although she and almost all of the casts were from mainstream group, what caught my interest is the story itself and the music (I love Sugarfree's Unang Araw!! :)...very unpredictable. Of course credits to Quark Henares who directed the film.

Please see below:

click here for KEKA: TRAILER

Unang Araw by SugarFree (Part of the Soundtrack)

Tulay

2010-10-19T00:30:00.000-07:00

Matalinghaga ang buhay at malalim ang kahulugan,

Puno ng tanong at ang sagot ay hindi matagpuan..

Sa bawat oras na lumilipas ay may hinihintay,

Ang taglay na pag-ibig sa inyo ko iaalay.

Kamusta ang Unos? Sa inyo ba ay dadaan?

Ito ay nagngangalit na wari'y nakikipaglaban,

Ang daluyong ng tubig ay raragasa sa tulay

Ngunit hindi guguho sapagkat ang materyal ay tunay.

Ganyan ang tao kung puso ay may kabutihan

Lahat ng pagsubok ay tiyak na malalagpasan,

Ang mga nawala'y magbabalik sa buhay

Sapagkat, walang makakahigit sa pag-ibig na taglay.

Eto na!!! (ang bangungot)

2010-10-18T06:29:00.000-07:00

Ako ay pansamantalang naglaho sa sirkulasyon ng blogspot, sapagkat ako ay nasa estado ng halu-halong emosyon na nagsimula kahapon.

Burahin ang masasamang Memorya

Naimbitahan ako sa Birthday at may halong pa-despedida na rin sa isa kong kabarkada sa BSU na si Rowie nung gabi ng Sabado. Kasama ko si Enteng na nagpunta sa 10th bar para mag-celebrate kasama ng mga pinakamamahal kong kaibigan na matagal ko ng hindi nakikita at lagi kong ini-injan sa lahat ng lakaran (loner??). Isang normal na kasayahan lamang ang nangyari; biruan, kuwentuhan, nanood ng mga nag perform at kung anu-ano pa. Natapos ang gabi at nagpasya na kaming maghiwa-hiwalay ng mga bandang alas dose hanggang ala una nun). Sumakay kaming anim (ako, enteng, viebz, whel, rowie at eric) ng jeep na byaheng pa-Malinta yata sa aking pagkakatanda sa may San Pablo, Malolos Bulacan. Nakapuwesto kami sa may malapit sa babaan ng jeep at may sumunod na mga sumakay na dalawang lalaki sa tabi ng driver. Sa may bandang Tabang, Guiguinto (sa Eurobake, para maging eksakto) may apat na lalaking sumakay na pumuwesto sa bandang likuran ng driver. Wala kaming hinagap na maaring mapanganib ang mga iyon sapagkat nagkakabiruan pa nga kami, taliwas sa nararamdaman ni Enteng... nakita na niya na may nakatago sa damit ng isa sa kanila. Marami na raw umiikot sa utak ni Enteng nang panahon na iyon ngunit biglang may 2 lalaki na sumabit pa sa jeep.

Matapos lamang ang ilang sandali, nagdeklara na ng holdap ang mga lalaking un. Sa totoo akala ko na out of balance lang ang isang lalaki kaya napatagilid, ngunit ng kinuha na niya ang gamit ni Whel, dun na ako natulala, take note!! natulala. Tinutukan na kami ng mga kutsilyo habang isa-isang hinahablot ang mga gamit nmin. Ilan na lamang sa mga eksena ang natatandaan ko:

Viebz: "ayaw ko po!" (nawala din cguro sa sarili c viebs kaya ayaw niyang ibigay ang mga gamit niya,pero nang lumaon ay ibinigay na rin niya, sabi nga namin.. "delikado ang ginawa mo viebz"

Whel: "Ibigay mo na Eric!!!!!" ( ang nakaktawa nito, lusot na sana si Eric!, di pa naman hinihingi gamit niya tapos pinabigay ni Whel... ahahahahaha!! joke!..

Enteng: "Sir, kahit ID lang po"

Halimaw: "anung ID.. P*#@&#ina ka!!!!" (sabay akmang pagsaksak sa kanya ng mahabang kutsilyo).

Ako naman ay natulala habang hinihila ng isang halimaw ang shoulder bag na naka-cross sa katawan ko. Dahil nga naka cross ang tali, nahirapan siyang tanggalin at nang umabot na sa may buhok ko, naharangan naman ng ponytail ang tali na lalo pang nagpahirap sa akin at para akong asong may kadena. Nang dahil sa pwersa, natanggal ang pony tail at tuluyan nilang nakuha ang mga gamit at bags naming lahat. (buti na lang hindi niya inakala na ayaw ko ibigay kundi tigok ang leeg ko!)

Bumaba ang mga lalaki, sabay sigaw ng "paandarin mo na!!!!!!". Pinaandar ng driver ang jeep ngunit medyo mabagal siya na lalo pang nagbigay ng takot sa akin at sa aming lahat dahil puwede pa silang humabol. Nang natapos na ang kumosyon, isinigaw ko ang takot at tumangis ng pagka lakas-lakas.. hanggang sa hindi ko na ata nakayanan, ako ay nawalan ng malay. Ayon sa kuwento nila, umiikot daw ang paningin ko nun at hindi na halos malaman kung may hininga pa. Hindi ko na matandaan ang nangyari, pero naririnig ko ang mga boses nila ngunit hindi ko magalaw ang katawan ko. "Mau!! Mau!!! gumising ka!!!! nauulinigan ko, kawawang mga kaibigan ko.. huhuhuhu.. nag-alala ng husto sa kalagayan ko.

Habang nagyayari ang lahat ng ito, nakita namin na may nakasunod na tricycle sa amin at ang malupit! sakay ang mga halimaw. Ngunit sabi nila, nawala rin ata, dahil pumasok sa isang kanto (hindi ko alam kung anu eksena masyado dito). Matapos nun ay nagising ako at nakita ko na may mga tao na, at ang sumunod na mga eksena ay sa Police Station na ng Guiguinto (na ang mga Pulis ay napaka efficient, joke!!! mga tulog ang mga tinamaan ng tooooooooooott!!). Nagkaroon ng pag ronda, una sa may Malis na pugad daw ng mga holdaper, kasama kami (Guiguinto rin) pero wala ring nakita. Nang walang lead, bumalik kami sa may tricykelan at doon ay napag alaman namin na sa Tabon (bandang Bulacan, Bulacan) nagpahatid ang mga Halimaw, (if I know! kasabwat din ang mga driver ng tricycles na nakausap namin). Nang ginaygay namin ang lugar, sobrang madilim at sobrang depressed ang itsura ng mga bahay, (naiisip namin habang tinitingnan namin ang mga barong-barong, isa sa mg bahay na ito... nakamasid ang mga halimaw..tumatawa dahil nakatakas sila.)

To make the story shorter, may pagka Intel Inside ang mga Pulis (Inutil) at walang nangyari kundi "BLOTTER"(normal na proseso, normal na dead end katapusan ng bawat pagrereport di ba? hindi na uso yung nahuhuli ang mga suspects?.

Naghiwa-hiwalay na kaming lahat, tangan ang isang bonding na kailanman ay hindi malilimutan. Umuwi muna kami ni enteng sa bahay nila sa Malolos upang magpakalma at saglit na magpahinga (alam kong sobra rin ang pagod at pag-aalala niya). Tinawagan niya ang Kuya ko para sabihin ang mga nangyari at gaya ng inaasahan kalmado si Kuya pero ramdam mo ang pag-aalala. Nagpasya si Kuya na huwag na munang sabihin sa Mama ko dahil may sakit sa puso, kaya lahat ng iyon ay hindi nalaman ni Mama habang wala ako.

Dumating ako ng bahay.. DUMATING AKO NG BAHAY!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! salamat GOD!!!!!!! SALAMAT!! buhay po kami!!.

Isang Traumatic na Gabi.. akala ko sa pelikula lang nagaganap, pero hindi pala. Sa ngayon, hindi na ako nakakaramdam ng kahit anu pa man (cge na nga, nkakaramdam ako ng takot, phobia pag nakakakita ng grupo ng mga lalaki). Pinipilit kong kalimutan at iniisip ko na lang mahalaga buhay ako....kami..

Isa pa, pinagtibay pa ng pangyayaring yun ang pundasyon ng relasyon naming magbabarkada at ang pundasyon ng relasyon namin ni Enteng.

Mahal na mahal ko sila!!!.. eh ano kung wala akong cellphone??? eh ano kung wala akong kahit ano??.. nandiyan naman sila at nakita ko rin ang mga taong nag-alala at may pakialam sa akin. Salamat sa inyong lahat!!

Eto na!!!! ang memories ng barkada!

Anger Management...

2010-10-09T10:13:00.000-07:00

There was an instance this past week when my patience has been put into test. I am not easily being pissed at someone if they have done something awful to me, but if they keep on doing it to me on numerous events then that's the time when the dormant volcano will become active.

I have to admit it, anger really contributed to the stress that I have felt but then again I am not liking that. I keep on thinking on what had happened during that disappointing situation when I got angry, and I kept on telling to myself that what she has been doing to me and to some of our colleagues were definitely wrong. I came to the realization that I shouldn't have let anyone put me down anyway, and that made me justified my anger even more. The tendency is that, I let myself flourish the rage that I was feeling that time and it's very difficult to contain, I swear!. However, now that I have finally overcome it by not paying so much attention to that person and to what had happened, I can't help but to think of ways on how I will be able to manage my anger.

I find below key points very effective for me during the times when I am starting to get pissed:

1. Take a deep breath.

2. Let that someone finish his/her argument and say nothing.

3. Listen to his/her explanation but at the same time, think of a very peaceful scenery in order to balance your emotion. ( a very difficult thing to do)

4.Try to look for a reason why he or she is acting that way. It might help you realize that you should not engage yourself to a fight with someone who has a totally different perception with yours.

5. After doing the points above, express your opinion in a nice but firm way.

These things are not that easy to do but I am also trying my best to practice what I have written above. I'll just raised everything up to the Lord as I know, anger won't lead me to anywhere but stress.

New Age

2010-10-06T09:42:00.000-07:00

"Heaven".. that's how it feels when I am listening to Vangelis, Enya and Enigma's music. Their genre is not that popular to some of you but trust me, they can really soothe one's soul when you listen to them. You will usually see their tracks on my playlist when I am sort of stressed already. It just gives me a very relaxing atmosphere which totally helps me to focus on what I am doing and to ease the pressure. For me? only genius artists will be able to incorporate this kind of ambiance on their masterpiece, where the impression of mystery is really evident.

Their sound is part of a genre called "New Age". This pertains to various styles that creates relaxation and optimism which are also being used for yoga, meditation and massage. It is also a good medium to create a very peaceful atmosphere on our cribs and often associated with Environmentalism. When you listen to it, try to close your eyes and imagine a virgin world or the cosmos in order for you to feel the tranquility.

Some of my favorite tunes are as follows:

Enya - Storms in Africa
Karl Jenkins - Adiemus
Vangelis - Conquest of Paradise
Gregorian - The Gift

The Libra...in Me

2010-10-03T09:38:00.000-07:00

There are some instances in our lives that we find some of our behaviors too unique from that of the others. You will ask yourself, "is it just me who's feeling and acting this way or are there some peepz out there who are also experiencing the same?". I must admit, yes I am bit eccentric sometimes but I am trying my very best not to cross the border that much, to the point wherein being freak will become one of my traits.

Apparently, one time I was surfing the net and tried to seek for some answers if there were any. I checked for my birth sign which is LIBRA and I found an article that really caught my attention and interest. I was just so astonished that the full article really described who I really am,in fact I was laughing while I was reading it. I love how the so-called BALANCE was emphasized on the article. It seems that the life of a Libran revolves around the idea of a never ending search for the balance on everything that we do or feel and we will not stop until we get the right mix. In addition to that, some points there that I really find amazingly correct are as follows:

"He loves people and hates to be rude to anyone."
"On one hand, Librans are very intelligent, on the other; they may be amazingly naive and susceptible."
"They come across as restless, but seldom seem to be in a hurry."
"a Libra mind is prone to fickleness."
"He is always weighing the pros and cons of a situation and finds it very difficult to form the perfect, balanced, opinion"
"They will keep on working for weeks, even months, at a time, managing on four-hours sleep everyday. Then, suddenly, they will feel completely exhausted and go into the laziness spell. Once this happens, it is impossible to even make them move a limb." LOL..
"he may become too sentimental one moment, turn sarcastic the other moment and become extremely cheerful in the very next. Again, it's not their dual personality, but a Libran's constant need to experience different emotion at different points of time."

Hahahaha.. Ain't that very ME??? I definitely agree with the mentioned traits. If you would ask me, who is being described above? that would undoubtedly be me and all of the other Librans out there.. would you agree?

Promises are made to be Broken

2010-10-02T10:55:00.000-07:00

"Promises are made to be broken!", yes they are! but I don't take it negatively. That's the reason why as much as possible, I don't make any promises to anyone at all. I just do what needs to be done and I won't tell anyone about it unless I have already executed the task. Perhaps my promises were just kept in my heart and in my mind. I silently speak to myself and make a vow to do something be it work, family or relationship related concerns.

I would love myself to be compared to a "sniper", haha!, quietly and surely aiming the target promise. However, not all people have this kind of philosophy when it comes to this matter, that's when confusion and disappointments occur at most. I hate it when some are bragging about what they can do and what they can provide, but then again it will just be left hanging in the air.

So to end this opinion up, just a piece of thought.. never give out any promises that you will never be able to do or better yet, never give out any promises at all. Luckily, all people who are very close to me are also snipers like me.

Lakas ng Trip

2010-10-02T09:53:00.000-07:00

Sa dinami-dami ng subject na puwedeng makunan ng Pics etong mga 'to ang naging paborito ko:

Ang aking asong walang kamalay-malay (tsk! tsk! tsk!)

Halloween mode sa bahay, ako at ang kuya ko

"Amo! hindi ba cruelty to animal to? PETA asan kau.. ahahaha"

Blag ni Maw

2010-10-02T09:28:00.000-07:00

Nitong nakaraang araw habang nasa byahe ako, bigla kong natawa nung naalala ko yung text na natanggap ni Nicole Hyala sa Tambalang Balasubas at Balahura. Ito yung segment ng show na nagbibigay sila ng advice and it goes something like this, "ako po si (di ko na matandaan ang name eh! hehe), ako po ay isang BUTTERED WIFE".. hahahaha, minantikilyang misis ito teh!. Siyempre umulan ng pang-ookray galing kay Nicole lalo na nung in-spell niya yung butter na dapat sana ay BATTERED. Naisip ko tuloy yung mga katulad na mga pangayayari sa pang araw-araw kong pamumuhay. Sa opis, sa daan at kahit saan.. may mga salitang napaghahalo-halo o nabibigkas ng medyo lihis sa tama. Paunawa, ang lahat ng nakalista sa baba ay hango sa tunay na mga narinig ko...katuwaan lang walang bahid pang-aalipusta, pang-ookray? hmmm... baka..ahahaha

* sa email: "We are going round ENCIRCLES!" - nagagalit sa email, paikot-ikot daw kami...sabi ng IN CIRCLES, " ako dapat ang nandiyan!

*In furness - saan? sa aso o sa pusa?? ... pede ring bigkasing "In fairness"

* "Oldo" - kapatid ni Baldo, at malapit kay Although.

* Sa Phone: "all right, thank you boat!" - nagpapasalamat sa 2 taong kausap sa phone, so nagsasalita ang boat?

* "Over Juice" - Pag hindi pa nababayaran ang invoice, over juice! pineapple or mango? mamili ka..

* "Second Dyir" - pagkatapos ng First Tyir, Second Dyir.

* Sa Jeep sa may Edsa, Caloocan: "Pakibaba lang po ako sa Kanto T______", kuya, try mo naman Kanto po ng Tinio.

* "Laugh Top" - de-tiklop na kompyuter, laugh top.

* "Bambi Jumping" - extreme sports

* Efrin - pangalan ng kapatid ko, spells as Efren pero nang may naghanap sa phone "hello, anjan po ba si efrin?"

* the nerd!!!! - expression na may matinding galit, sabi ng nerve "oh ikaw na nerd!"

* sa classroom, teacher: sino pa ang di nagpapasa?, student: Sir! si Matthew Pa!!!!!

ahahahaha.. sorry naman, laugh trip lang.. ako na daw ang mapag-observe.. chiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii...........

Itchy Eyes

2010-09-27T11:28:00.000-07:00

Waaaaaahhhhh.. I don't want to end up with sore eyes!!!!!!.... the idea of using my Sick Leave is not an option at this time. There are lots of things that I need to do that's why I am not happy to feel this itchiness on my eyes right now. It started yesterday when I'm on my way to the office, and since then I am qute bothered with the thought of having that infection.

Wish me luck! I'm about to sleep and the moment of truth is when I wake up.. dug..dug..dug..

Time.. where did you go?

2010-09-25T12:29:00.000-07:00

Time..I'm always wondering if it is possible for one to have the power of stopping time just for a moment, I bet it would be a very interesting one. There's so many things that you will be able to do just like some assignments that you wanted to accomplish but you don't have the luxury of time to do so.

It just suddenly crossed my mind because I have turned 24 last friday and I kinda feel happy and fulfilled, but a bit nostalgic with the thoughts of how my 24 years in this world had been. Somehow, I can say that it's not bad after all, i have done my part by fixing my life and putting everything in it's proper place in a way which I know is right. However, there are things that I still wanted to think about before I could move forward with my life, but time is ticking and I will be left behind If will not make up my mind.

My age is telling me "hey! you're getting older each year, and that's the sign that you should also be getting wiser each year right?" but I am not sure if this is really what I am going through. Anyway, indeed I am really thankful that another year has passed by and I guess that I am walking onto the right track. Time has once again proved its superiority against me and I am being challenged by it.

Pagbabalik-Tanaw sa Ondoy

2010-09-25T10:57:00.000-07:00

Alas-dos ng umaga noong Sept. 25, 2009, Sabado noon, halos kararating ko lang galing sa trabaho pero unti-unti ng lumalakas ang hangin at ulan sa labas ng bahay. Siyempre kabado ako, kasi talagang pinapasok ng baha ang bahay namin kapag may ganoong uri ng panahon, pero hanggang tuhod pa lang naman ang pinakamataas na inabot ng baha sa loob ng bahay ng mga nakaraang taon. Hindi ako makatulog dahil sa pag-aalala na baka pasukin na naman ng tubig ang bahay namin kaya tumulong na ako sa paglilikas bago pa man tuluyang tumaas ang lebel ng tubig. Matapos ang pagtataas ng mga gamit, nakatulog din ako dahil sa kapaguran. Mga bandang alas kuwatro ay nagising ako at dumampi na nga ang tubig baha sa loob ng bahay, ngunit pahupa na rin naman dahil nagsisimula ng bumaba ang lebel kaya bumalik ulit ako sa pagkakatulog. Alas-siyete ng umaga halos wala ng tubig sa bakuran namin, sobrang pababa na siya kaya nagsimula na kaming magligpit ng mga gamit pabalik sa kani-kanilang lugar.. pero.. nagkamali kami.

Hindi huminto ang pag-ulan at nag uumapaw ang pagbuhos nito mula sa kalangitan. Nandoon pa rin ang takot namin pero dahil nga bumaba na ang tubig, pinipilit na rin naming kalmahin ang mga loob namin hanggang sa nakinig kami ng radyo. Mga bandang alas-onse ng umaga nang nag-abiso ang announcer sa radyo na maaaring magpakawala ng tubig ang dalawang dam (Ipo at Angat) at siguradong matatatamaan ang Marilao, Bulacan. Lingid sa aming kaalaman ay nangyari na pala, pagbukas namin ng pintuan ay sobrang laki na ng tubig. Kung kanina ay malapit ng makita ang semento sa may bakuran, ngayon ay tumambad sa amin ang mala-dagat na eksena sa labas.

Nagmadali ulit kaming ilikas ang lahat ng gamit ngunit ang tubig ay parang nangngangalit na pumapasok na ng mabilis sa loob ng bahay. Sobrang bilis! at sobrang nakakatakot, parang eksena sa Titanic at aaminin ko natakot ako ng husto. Noong una ay dinadaan ko lang sa tawa, pero nang nilagpasan na niya ang tuhod ko at mabilis pa ring umaakyat ang tubig, wala akong nagawa kundi umiyak at kasama ng pamilya ko ay nanalangin kami sa aming kaligtasan. Naisip ng aking kapatid na lusungin na ang hagdanang kahoy sa baba ng bahay kahit malalim na ang tubig upang makaakyat lamang kami sa kisame ng bahay na kaya naman kami i-accomodate. Nakakatawang inuna namin ang aso sa taas, sumunod si Mama na kahit na matanda na ay dali-daling inakyat ang matarik na hagdan na dahil na rin siguro sa adrenaline rush at sumunod ang aming pinsan. Naiwan kami ni Kuya dahil nag-aakyat pa kami ng ilang bagay na magagamit namin tulad ng pagkain, de bateryang radyo, posporo, kandila,isang palaman, tinapay, tubig, kutsara at mga damit. Nang umabot na sa baywang ang tubig, minabuti na naming sumunod sa taas dahil pataas pa ang tubig.. at ang mga sumunod na pangyayari ay mistulang bangungot.....

Mga bandang alas-tres ng hapon ay tuluyan na kaming umakyat lahat sa taas at nakinig kami sa radyo. Doon ay nalaman naming malawakang pagbaha pala ang nangyari sa buong Metro Manila, lalo na sa Marikina at karatig na mga lugar, ngunit hindi namin alam na sobra na pala ang nangyayari. Nang gumabi na ay binalot na ng kadiliman ang buong kisame maliban sa unting liwanag na binibigay ng kandila at patuloy kaming nag-abang kung tataas pa ang tubig. Wala kaming ibang naririnig kundi ang lakas ng hangin at dagundong ng ulan sa bubong. Sa mga panahong saglit na tumatahimik ang paligid ay nakakarinig kami ng mga hiyawan sa labas ng bahay, mga nag-iiyakan na kalaunan ay nalaman naming mga taong umakyat na pala sa bubong.

Nakakatakot, pero nilakasan lang namin ang aming mga loob at nanalangin na sana'y huminto na ang pagtaas ng tubig at ang pagbuhos ng malakas na ulan. Nagpalipas kami ng magdamag sa kisame kasama ang mga daga at mga ipis, makakapal at maiitim na alikabok na sobrang hindi ko makakalimutan. Ang laman lamang ng aming tiyan ay tinapay at tubig, kaya ganoon na lamang ang gutom namin sa taas. Ang tanging komunikasyon lamang ay kay Enteng, sa bestfriend ko, at sa mga kamag-anak na sobrang nag-aalala na, pero napakahina ng signal kaya hindi rin maganda ang ugnayan. Iyon na yata ang pinakamatagal na gabi sa buong buhay ko, pero sabi nga bawat unos ay may katapusan at sisilip ulit ang Haring Araw.

Kinaumagahan ng Linggo, Sept. 26 ay tumambad sa amin ang makapal na putik sa bahay, sira-sirang mga gamit at kung anu-ano pang di kagandahan sa paningin. Nalaman din namin na mas malala pa pala ang nangyari sa ibang bahagi nga Bulacan at Metro Manila, sapagkat marami pala ang namatay. Nakakapanglumo pero nagpasalamat na lang kami na walang nasaktan sa pamilya namin. Hinding-hindi ko makakalimutan ang araw na iyon sa tanang buhay ko. Isang leksyon na sobrang makapangyarihan ang kalikasan, lahat ng ginagawa natin sa kanya ay maari niyang ibalik sa atin. Ang Diyos ang may desisiyon kung ikaw ay maliligtas o hindi. Siya si Ondoy.. simpleng pangalan ng bagyo pero tumatak ng husto sa ating mga utak.

Kuha noong hanggang beywang pa lamang ang tubig

Mala-dagat na Eksena

Lumutang ang Mesa kung saan may nakapatong na Upuan

Biyuda

2010-09-19T08:27:00.000-07:00

Sa dapit hapon ng kanyang buhay, wala na siyang ibang mahihiling pa...lahat ng kanyang mga anak ay nakapagtapos na. Tila ang mga pangarap na dati ay nasa panaginip lamang ay unti-unti na niyang nakukuha. Naranasan niyang maghirap at lumuha gabi-gabi sapagkat wala na siyang maihain sa hapag na kakainan nilang mag-anak. Sa halagang sampung piso, may mabibili ba? meron!! isang itlog na paghahatian ng kanyang dalawang anak sa loob ng isang araw. Sa kabilang banda, hindi na niya iniinda ang pagkalam ng sariling sikmura sapagkat ang masilayang masaya ang kanyang mga anak ay sagot na sa kanyang sariling kagutuman.

Hindi siya sumuko, tanging paglaban lamang ang kanyang ginawa buhat ng mawala ang kanyang kabiyak. Hindi na kailanman inisip na sumama sa iba upang may makasama lang sa buhay. Ipinaglaban niya ang lahat hanggang sa magbunga naman ang kanyang pagsisikap. Nairaos ang buhay at ang lahat ng pangarap ay unti-unting binuo, parang isang istorya sa pelikula na kung saan ang bida ay nagwagi sa lahat ng hamon na nadaanan.

Ngunit ang panahon ay lumilipas, sumasapit ang katandaan. Kaakibat ng tagumpay ay ang paghahanap ng landas ng kanyang mga anak patungo sa kanya kanya nilang buhay. Alam niyang mangyayari ito kaya't ngayon siya ay naghahanda sa pag-iisa, lumuluha na naman sa gabi, naghihintay at nag aabang sa pagdating ng kanyang mga supling.

Gamit ang kanyang malabong mga mata, tinitingan niya ang orasan. Ninanais na makatanggap ng kahit na anung mensahe mula sa kanyang mga anak, ngunit wala. Walang senyales na sila'y darating na..

Hanggang sa tumunog na ang gate at dali-dali siyang lumabas.. doon ay nakita niya ang dalawa niyang anak.

"Ma, nandito na po kami Happy Birthday!.. mahal na mahal ka namin, nandito lang kami para sa iyo, kailanman hinding-hindi kami mawawala."

Resident Evil's Aftermath in Me

2010-09-18T10:21:00.000-07:00

Resident Evil never failed to give me so much excitement when I am watching it. I love how Milla Jovovich portrayed the role of Alice, a lady character who is known for her mesmerizing actions. Believe me, Enteng and I were in silence during the heart pounding action sequels of that movie. I didn't even want to close my eyes during the fights but an exception would be the scenes where the ugly faces of the villains were appearing, It's just unleashing horror in me.

The best scene for me was the one where Alice was trying to escape from the mob of zombies on the top of the building. After she had made her stunts? I just said to myself..."Oh God! that was really cool!, I just wish that I could do the same.. LOL".

Lastly, I will not end this blog without mentioning the dogs.. yes! the ugly dogs..they are absolutely giving me an eerie feeling until now. I really hate to see how they look like, poor creatures.

Anyway, I am not part of the promotions team of that movie, neither will I receive a commission for the number of people who will watch it. Nevertheless, this is a highly recommended movie for all action movie lovers out there. Two thumbs up! I can't wait to watch the next sequel. :)

Theatrical Poster

Ang labo...

2010-09-17T13:48:00.000-07:00

"Para!!! Para! hoy!!!! Sinabi ng Para eh!! leche ang layo na!"

Alam niyo kung saan nagpapara?? sa stoplight lang naman o kaya sa bawal na lugar. Ang labo no? ganyan tayong mga Pilipino. Sa "No Smoking" sign, ayun andun! naghihithitan ng yosi, o kaya naman sa "No Loading and Unloading Area", andun ang mga Bus hindi magkamayaw sa pagtatawag ng mga pasahero ang mga kundoktor. "Cubao! Cubao! Cubao" sabi ng barker, ang pasahero naman "Cubao po???" ahahahaha, ang lalabo talaga kausap. Isang nakakatawang bagay na minsan nakakainit din ng ulo.. Walang kadisi-disiplina, "disiplina??? anu un???", parang ganun pa nga ata ang sasabihin sau pag tinanong mo kung ano ang disiplina eh.

isa pa, sa LRT.. "pababain lang po muna natin ang mga bababa, huwag po nating harangan ang pintuan".. paba..pababa.. wala na, nagtulakan na po cla mga kaibigan. Kung saan parang may giyera na sa LRT, bababa vs. sasakay, saan ka pupusta??

Gitara

2010-09-17T13:18:00.000-07:00

Ako:

Sa bawat tipa, ikaw ang aking kasama
Ang patak ng luha'y ikaw ang nabasa..
Sa ligaya ikaw ang bida,
Tinutugtog upang may magawa..

Gitara:

Ngayong madami kang gawa, nasaan ka na?
Nasa tabi ako at walang makasama..
Kung nakakapapagsalita'y maaring hanapin kita
Nasaan na ang aking taga tipa?..

Ako:

Ang pag-ibig sa musika ay hindi mawawala
Ikaw ang karamay na laging naaalala..
Sa akin ay huwag magsasawa
Muli ay kakanta upang ikaw ay matuwa.

Gitara:

Darating ang panahon ako ay masisira
Itatapon at papalitan ng iba...
Huwag mong kalilimutan ang lahat ng alaala
Gamitin ang musika upang sumaya...

Alive ang Kicking!!!

2010-09-17T12:18:00.000-07:00

I'm baaaaacckkk!!! I was just so busy these past few weeks that's why I haven't got any chances of posting new stuff around here. Well, after hearing that five of my colleagues at work will be transferred to another team then absolutely, what's next?.. it's absorbing their tasks by the remaining peepz and SADLY!! I am part of the retained martyrs.. LOL.

What's new?...I think it's not new anymore.. it's stress.. stress and stressssssssss.......Being able to meet the deadline, the target, the SLA or whatever term you would call it is giving me so much pressure. I don't know, I guess I am still learning to cope up with this not so good aspect of being a career woman. However, I am also fond of solving things that's why i find it so difficult to balance everything, but i am praying.. I wish i will be able to manage smoothly the responsibilities that have been given to me.. and will be given to me in the future.

I will just find a way to relax and ease the thoughts that will cross my mind during weekends. I just wanted to rest and give myself a break during this hibernation period. I will probably have to find time in writing songs again and of course decorating this site with my stories and points of views.

That's it!!

End of Chapter...

2010-09-07T09:30:00.000-07:00

.. matapos ng naganap sa sinulat kong "Creepy Experience", naniwala na akong meron nga talagang kakaiba sa nangyayari. Hindi lang ako ang nakakita, pati rin ang bestfriend ko. Hindi ko nga alam kung malawak lang ba talaga ang imahinasyon naming dalawa, pero wala akong pinagsabihan ng mga nauna kong naramdaman kaya, imposibleng hinulaan lang niya yung kuwentong iyon para tumugma lang sa mga sinasabi ko.

May pagkakataon pa na ang isang dating Editor namin ay dumalaw sa opisina namin mga bandang mag aalas otso ulit ng gabi. Sabi niya huwag daw namin siyang iwan, tinanong namin, "bakit?".. ang sinagot lang niya "baka mamaya may makita na naman ako diyan! mga ganitong oras kung anu-ano ng lumalabas diyan.. eeeeehhhhh".. nagkatinginan n lang kami ng bestfriend ko dahil wala din kaming kinuwento sa ma'am namin na yun.

Ang pinaka weird pa ay hindi ako natakot, humantong pa na doon ako tumatambay sa 4th floor kung saan ko nakitang papunta yung puting imahe dati.. doon ako ngrereview mag-isa hanggang sa dumilim at wala akong nararamdamang takot, bagkus napakasolemn at peaceful pa sa pakiramdam.

Ngunit nag iba ang lahat ng isang gabing umuwi ako galing eskuwela.. habang naglalakad sa subdivision namin may kakaiba akong hangin na naramdaman. Malamig na parang tumatayo ang mga balahibo ko, hindi ko pinansin at nagpatuloy ako hanggang marating ko ang bahay. Kumain, natulog.. normal na gawain ang inatupag ko hanggang makatulog na ako. Kinaumagahan mga alas sais ng umaga, sinilip ako sa kuwarto ng Kuya ko na kararating pa lang galing sa panggabi niyang trabaho. Tinanong ko kung bakit, sabi niya wala raw matulog lang daw ako.

Nang magkasabay kami sa Tanghalian, ako at si Mama.di ko naiwasang magtanong.

"Kuya bakit mo ko tinitingnan kanina?"

Sa tanong na iyon, wala ng nagawa si kuya kundi magkuwento. Nag uusap daw sila ni Mama nung mga oras na yun..at sabay silang nagreact bigla sa isang pangyayari.. sabay na sabay dahil pareho nilang naramdaman. May dumaan sa gitna nilang dalawa na hindi nila nakikita, pero alam nilang ang presensya ay tao, at yun ay papunta sa Kuwarto kung nasaan ako.

Kinuwento ko sa kanila lahat, at pinangaralan akong mundo ito ng mga buhay.. totoo sila pero hindi sila ang mga akala mong sila. Ginagamit lang sila kaya huwag na huwag kong tangkaing hanapin at i-entertain ang presensya nila, mas lalong huwag buksan ang sinasabing 3rd eye. Mula noon, may mangilan ngilan na lang na paramdam na hindi ko na rin naman pinapansin..

Mula noon, natutunan ko ang leksyon at hindi ko na rin pinapansin..

Gastroesophageal Reflux Disease: I hate it!

2010-09-07T08:51:00.000-07:00

Umuwi ako kagabi...sa byahe namumutla na ako hindi ko na alam kung masakit tyan ko, masakit dibdib ko o masakit ang ulo ko. Halo halo na ang nararamdaman ko nung mga oras na yun.. sabi ko "Lord makauwi lang sa bahay.. ok na ako". Habang naglalakad na sa kalsada, wala na akong ibang magawa kundi tawagan ang mama ko para salubungin na ako kasi nanginginig na talaga ako. Nung tanaw ko na siya, parang biglang bumaliktad ang sikmura ko at alam niyo na ang nangyari. Sobrang pait ng panlasa ko, ang lamig ng pawis at ang gusto ko na lang ay humiga...

Nitong mga nakaraang araw, nasobrahan ata ako sa kaiisip tungkol sa trabaho. Nararamdaman kong may mapait pero binalewala ko lang, kahit na alam kong bumabalik ang sakit ko nung nasa kabilang kumpanya pa ako (ung kompanya sa may Boni na nag iistart sa letter A.. heheh. Pero ano nga ba talaga itong tinatawag nilang GERD?, nung na diagnose nga ako nito hindi ko maintindihan eh..."anu un??" ang haba pa ng pangalan, "Gastro.. gastro... anu??". Ang naintindihan ko lang, pag lumala Ulcer ang katapat dahil sobra kung maglabas ng acid ang tiyan ng isang tao pag may ganun ka.

Ang mga symptoms niya ay Heartburn, mapait na panlasa, saka pagkahilo. Ayaw ko ng maramdaman 'to.. ang hirap..

Reference Link:
http://www.medicinenet.com/gastroesophageal_reflux_disease_gerd/article.htm

Creepy Experience

2010-09-04T11:17:00.000-07:00

Caloocan Campus, one of the UAAP Universities, 3rd floor up to the 4th floor of the Engineering Building... during my stay at the DAWN (student publication), especially at night... I've experienced so many creepy things that I will never forget..knocks on the door, white figure climbing up the stairs, decorations like words of God slipping from the wall... lastly, a colleague of mine seeing a lady behind me..I'm already a graduate though, just wanted to share this things..

I was with my colleague at around 8pm in the office as we're trying to finish some articles. I can't remember on who initiated the request to go to the CR but we just did. We decided to take the 2nd floor's restroom because 3rd floor then was already filled with darkness.. After doing our thing, we went back and I opened the office door but I've seen a face coming right in front of my face but which made me shocked at first, but I didn't let my buddy notice it because I didn't want her to get afraid.. however, she suddenly ran away from me...I'm trying to ran after her just to ask why she's in a hurry.. we ended up at the ground floor as I really chased her with all my might.. i noticed that she was crying.. i asked her why? then she told me that a lady was right behind me during the moment that I'm trying to follow her..

The Animal Instinct in her

2010-09-04T10:18:00.000-07:00

The video below is primarily dedicated to my mom. I love the video because of the nostalgia that I am feeling whenever I am watching it...

My mom did her very best to raise me and my Kuya on her own after the death of my father. I just can't even imagine the pain that she had undergone from that day she learned that Papa was already gone. With a 12 and 3 yr.old children to feed and to raise, it's not so easy after all.

The video, tells us the capacity of one woman to do anything and everything for the sake of her children. This is the animal instinct in all mothers, just like how a mother bear will defend her cub to death.

Why are people so afraid to get out of their Comfort Zone?

2010-09-04T09:42:00.000-07:00

I am thinking of the answer for the above question after I learned my new task at work. Basically, this new task requires a lot of patience, being organized and careful before doing anything. But what excites me the most is that I don't have any training and background on this very problematic assignment. What I have right now is the fear of failing to accomplish what I have to do but then again at the end of the day, I have to step out of my comfort zone and help myself to get through this.

Almost everyone in our Team doesn't want to be put on that task, and then there was me...Ironically, it's very much ok with me because my knowledge with the full process will be much broader now. I already know the complex part, so please let me go back to the basics and learn new things now (even if it means new fear of failing which is not an option for me and the team).

That's exactly why people are so afraid to runaway from their Comfort Zones. We don't want to fail that's why we tend to be monotonous, but hey! change is the only constant aspect in this world. We may all be subject for diffiulties before we could cope up with the transition, but time will fly and soon you'll notice that you will become a master of what you are fering to do then.

To step outside our comfort zone, we must experiment with new and different behaviours, and then experience the new and different responses that then occur within our environment.

Gimik@Kuwago's Grill

2010-09-04T09:06:00.000-07:00

Ano pa nga ba ang pwedeng gawin pagkatapos ng isang linggong pagtatrabaho? magandang ideya ba ang gimik??.. tama!!

Kasama ang mga ka-opisina ko na mga ayaw pa ring magsipag uwi nung Biyernes naisip naming tumambay muna sa isang bar. Sabi ni Rosechelle, "try natin ang Kuwago's", edi ayun na nga tinry namin bitbit ang abisong, "Rose! hindi mahal jan ah!, alam mo namang ala pang sweldo!" ahahaha. Napadpad kami sa Kuwago's Grill sa may Jupiter St. sa Makati, sa totoo? maganda ang lugar dahil open space siya, kung saan malayang nakakapasok ang masarap na hangin sa bintana. Pumuwesto kami sa malapit sa bintana kaya nakakarelax talaga sa pakiramdam. Walang humpay na picturan, kuwentuhan, kainan at tawanan lang ang nangyari sa amin... may kaunting inuman din (kaunti lang kasi yari ako kay enteng hehehe).

Masaya siya, sabi nga ni Noreen "mauulit pa to!"

P.S. Marj, kung mababasa mo to.. ang Tanduay Ice ay hindi juice.. masarap siya pero traydor ang epekto.. ahahahahaha.. peace!

Marjorie Cabrera, Rosechelle delaCruz, Noreen Malata

Sinalantang Tokwa't Baboy

Lost and Found..Thanks to God!

2010-08-30T10:24:00.000-07:00

What's happening with me?? Am I that really forgetful or something weird is really happening to me. Last Friday, I thought I finally have to kill myself because I can't see where my Cellphone has gone. I just bought that stuff and now I have just lost it? this was what's on my mind during that time. I bet I really looked so tensed and nervous with what has been going on at that moment... I really freaked out and I asked for my officemate's assistance. We went to the Restroom (the last place I remember where I brought my cp with) and tried to dial my number, and it was ringing but we can hear nothing in the restroom. I tried my luck to check my bag ONCE AGAIN, and there it was..Thank God!.

Next, I bought some siomai from my officemate and I forgot to pick it up from our refrigerator at the office then I wasn't able to take it home!!. Unfortunately, I will not be able to check it until tomorrow because I was in a long vacation. I am hoping that it is still in a good condition but I am 95% sure that it is already spoiled because the Janitors are defrosting the Ref. during weekends... haaaaaaaaaaaaayyyyyyyyzzzzzzzzz..

Another one, I just can't understand why I can't find my wallet on the table where I am usually placing it. It was last Sunday, when I once again panicked with the thought that my wallet has gone MISSING!.. oh no!! not again!!. I almost pissed my brother up because I was interrogating him if he happened to notice my wallet on that table (I'm just too worried.. hehehe). I was so depressed until I found it in a place where I never thought it would be placed. Apparently, my mother put it there in a hurry because we have a surprise visit from our relatives on that day. Again, thanks to God!, If I didn't recover it? I will just have to walk from Bulacan to Makati everyday (LOL)... my money and ATM cards are all in there..

Lastly, I just lost my hand sanitizer... and until now I haven't found any trace of its whereabouts. tsk tsk tsk.

As per our Chinese brothers and sisters, there is what they call the Ghost Month (August). One manifestation of such is when things are suddenly gone missing, it means some entities are playing their tricks on you... However, as per my personal belief???

N-E-G-L-I-G-E-N-C-E and BEING FORGETFUL is ones worst enemy after all.

Scream of Joy

2010-08-29T11:44:00.000-07:00

...I can't help to laugh out loud with the video on the link below. I almost cried (because of laughing) upon seeing the reactions on the faces of these four guys.

This video has been taken during the Ms. Universe Beauty Pageant, when the host mentioned the Philippines as the last of the final 15. I think they are just too overwhelmed and happy that they didn't bother to care on how they will look like on the record.

It's just so gay!!!.. ahahahaha.. and I love it...

We love you Venus Raj

Badminton Naman Tayo!!

2010-08-29T08:01:00.000-07:00

Kunwari Lang

Talagang nahawa na nga ako kay Enteng... hehehe.. hindi ko akalaing darating sa point na sobrang magugustuhan ko ang sports. Una, running, ngayon naman Badminton na super enjoy talagang laruin. Hindi kasi ako mahilig maglalalabas, mas gusto ko lang sa loob ng bahay tapos soundrtrip lang ng bongga o kaya basa lang ng libro. Nakakapagod kasi na buong linggo ka nagwowork tapos kapag dating ng Sabado o Linggo, gagala ka naman. Pero, subalit, Datapwat... naimpluwensyahan pa rin ako ni Enteng sa running kaya tinuloy tuloy ko na. Ang masaya nito, simula ng tumakbo kami parang hindi ko na masyado nararamdaman ang stress sa work ko. Naging masigla ako kahit na tumagal pa ko ng 14 hours sa opisina katatrabaho. Tama talaga, malaking bahagi ng magandang pangangatawan ng tao ang Exercise.. Healthy ka na.. pampasigla pa.

Hindi ako nakuntento sa running, kaya ngayon go naman ako sa Badminton. Sa totoo, bukod sa volleyball na una kong naging sports, nag eenjoy talaga ako sa Badminton.

chiiiiiiiiiiiiii!! ^_^

Model ng Gatorade?

Nuestra Senora De La Asuncion (Sta. Maria, Ilocos Sur Church)

2010-08-28T10:21:00.000-07:00

I am proud to say that my roots came from Sta. Maria, Ilocos Sur (both Dagdag and Tavita), a very simple municipality just 2 hours drive from Vigan. Here you will find a paradise, if your direction is from Manila, you just have to look on your left and you will find the scenery of the South China Sea. Meanwhile on your right, you will see the enchanting mountains seducing you to stare even more.

But there's so much more that you'll have to discover when you're there, my personal favorite is the Sta. Maria Church. This was declared as one of four of the UNESCO enscribed Baroque Churches of the Philippines. This was approximately built on the year 1769 by the Augustinians to serve as a fortress during the Philippine Revolution in 1896.

Let's read some stories:

Legend of the Sta. Maria Church Statue:“Once upon a time, during the early decades of the Spanish rule in the Islands a violent storm suddenly arose some leagues off the shores of Sta. Maria. By a freak of fate, a Spanish galleon happened just then to be lumbering by. Caught unprepared by the sudden squall, the doomed ship was instantly wrecked, and finally sank. When the storm subsided, only a mass of wreckage was left floating on the waters. The waves soon washed the debris to the shore. Among the jetsam the townspeople found a large, battered wooden chest. When its lid was finally pried open, the chest disclosed, to the amazement of all, an image of our Lady of Assumption. What’s more amazing was its condition. Despite its watery adventure, the statue appeared dry and unharmed - a miraculous sign indeed! Overjoyed by the favor, the people instantly bore the image to their town and enshrined it in their chapel. The image remained since then as the town’s patroness and protectress…thus goes the legend ofthe famous statue now enthroned in the Sta. Maria Church.” (Ilokos Religious Imagery p. 122)

Legend of Sta. Maria Church Construction:“The story goes that in the beginning the statue of the Virgin was enthroned in the old church. This was then located at the foot of the present church, on the place where the East Elementary School is now situated. But this statue often disappeared and made its peregrination to a guava tree on the knoll where the church now stands. For this reason a new chapel was built on this site in 1810 together with the tower; its bells arrived the next year.” (Churches in Ilokandia Ilocos Sur-La Union p. 285)

Ano pa hinihintay niyo? "Intayon idiay Ilocos!!!" (tara na sa ilocos!)

Photo Taken during our visit last April 2010

Just Don't

2010-08-28T09:49:00.001-07:00

When the night, seems so cold
I'll be here, I will hold you close
I will chase away all the tears that fall
I will hold your hand so
Don't let go...

I cant' promise to stay, right beside you
I just want you to know
That my heart is with
I want you to feel, that you're safe in my arms...
And I'll listen to every beat of my heart..'coz

No one can hurt you, this time..No, no, no, no
I'll never let you slip away from me..
I'll get you out from where you're hiding
So you don't have to run..
Just don't close the door
And let me in for a while..

Every pain in your life I'll kiss goodbye
I will put out the fire that you hide deep inside
I will play the part of an angel who cares
I will put down the fire of the life if can't bear..

Panahon

2010-08-28T09:46:00.001-07:00

Dadating ang panahong mawawala ako

Dadating ang isang umagang dala-dala ay pag-asa

Pupunasan ang luha, bitbit-bitbit na lang ay alaala

Buksan mo ang iyong mata,

Nakakaligtaan mo nang may bulong ang tadhana.

Kahit isip ay nawawala,

Binibitiwan ang sagot sa nakaraan.

*Darating ako, alam ko kung kelan ang tamang panahon

Ang anino ng kahapon ay, unti-unti ko munang pinapawi...

Kahit na saan ibaling ang mundo

Ako pa rin ang tanging sagot...

Panahon pa rin ang tanging paraan sa paglimot.

Sa ngayon, wala ka ng makita't kumakapa sa dilim,

Nais na, mag-isa na lang sa gitna ng lawak ng mundo.

Ang luha ay kasama ng daluyong at pagtakbo ng oras,

Kay dami ng tanong saan na ba ihahatid ng panahon?

Sundan Mo

2010-08-28T09:44:00.000-07:00

Lumayo, Kumalas, at turuan ang pusong maglakbay

Dinggin mo ang sambit, Pagsusumamo sa hangin.

--Bawat sandaling pumipintig, ang puso'y umaawit

--Damdamin mo'y naglalaro, ang luha'y nangingilid.

Masdan mo ang pagsikat ng araw sa langit ng umaga,

Damhin mo ang haplos na dala ng pag-asa sa 'ting dal'wa.

--Sige lang walang magagawa, kundi ilabas ang nadarama

--Minsa'y bigo, laging bano, ang luha'y huwag itago.

Di ka nag-iisa kaibigan, Isigaw mo lang na kaya pa.

Ang nais mo'y makakamit, huwag lang mainip.

--Sundan mo ng tanaw ang dahong iniihip ng hangin.

--Damhin mo, ang halik ng pag-asang dumadampi sa 'yong pisngi.

Billiards Mode... Ayt!!!

2010-08-28T09:04:00.000-07:00

Breaktime, around 9 in the evening last Thursday, we're all burnout at the office.. we need a taste of some recreational stuff to relieve the stress. Me and my colleagues decided to play billiards even if some of us are not really into playing this game (knock knock Wharisyl Tan, ahahaha).

Personally I am just curious on how I will be able to learn Billiards. Appreciate Grace (a friend from the office) so much for introducing me to this game. You won't believe how i messed up with my first grip of the stick because I can't even hold it properly during the attempted training.. LOLz.

Anyway, I am just so happy because we had so much fun during the game. I even managed to shoot some balls (yey!! basketball??? forgive me, I just don't know the right terms..ahaha)

Just sharing.....


21st floor Solaris One Building, Gym (From left to right: Maureen Tavita, Mary Grace Macayanan, Janus Sistoza, Noreen Malata, Marjorie Cabrera)

From Left to Right: Wharisyl Tan, Grace Macayanan, Janus Sistoza, Noreen Malata

It's Dark Outside

2010-08-24T03:20:00.000-07:00

Hay Mau! What's with your mind? you're staring outside and you can see how the clouds cry up her might. How do you feel about the weather? I bet you're thinking of something...

No, not really.. I'm just amazed on how the leaves look like when it is raining during the afternoon. It's dark outside though, but I can feel serenity. I often forget how our house and front yard looks like during weekdays and most especially during Office Hours. All I could think of are the problems that I am dealing with, that's why it's hard to defeat my stress. To tell you honestly, I badly needed this break, a vacation leave.. and for this day a sick leave (thanks to my swollen eyelids caused by a sty, grrrr).

I managed to hibernate, reflect and of course to recharge myself again with the battle ahead. To some? staring at the open sky and feeling the breeze seems so normal, but for me? it is a masterpiece.

Ok.. now.. I'll cease on being an emo.. back to reality! I'll go ahead and cook our dinner..chao!

Medalya

2010-08-23T21:37:00.000-07:00

Isa akong misteryo, at mananatiling misteryo. Kakaiba ako sa lahat. Kung nasan ang karamihan, hindi mo ko matatagpuan dun. Kung anu cla, hindi ako ganun. Hindi ako natatakot gumawa ng bagay na tama..at lumaban sa hindi tama. Wirdo ako mag isip pero ang aking kawirduhan ay hatid ng pagiging malawak ang pang unawa sa mga bagay -bagay. Hindi ko itatanggi na minsan sa aking buhay naging pinakamataas ako..nanguna sa klase at nagtapos sa pinakamataas na posisyon..ngunit ako ay tumakas, sapagkat para sa akin ang kasiyahan ay nagmumula sa kasimplehan ng buhay. Ang simpleng paghinga sa halimuyak ng mga bulaklak at ang pagdampi ng hangin sa aking pisngi ay maituturing ko ng kayamanan.

Normal ang aking kabataan, kahit na maagang naulila sa ama? hindi nagkulang ang aking Ina sa lahat ng pagmamahal na maari niyang ibigay sa amin ng aking kapatid. Salat man sa pinansyal na aspeto, kumain man ng bagoong o asin masaya pa rin kami. Tinulungan ko ang aking sarili para tumatag at hanapin kung anu ba talaga ang kahulugan ng buhay. Wala akong takot sapagkat nandiyan sila sa aking tabi, marahil ito ang sandata ko sa lahat ng aking napagdaanan o mapagdadaanan pa.

Kung makikita mo man ako? katrabaho, kaibigan, dating kaklase...wag mong iisipin na ako na to.. may mas malalim pa sa pagkatao ko..pero hindi sa bahaging masama..kundi sa bahaging mabuti.

Kung sino ako? ano ako dati? iniwan ko na sa dati...ngiti na lang ako pag naaalala ko...

Hahaha

2010-08-23T10:18:00.000-07:00

Natawa ako d2 sa mga jokes na to...

NANAY: Anak igisa mo yung sardinas para may ulam tayo
ANAK: Opo. Kakaliskisan ko pa po ba ang isda?
NANAY: ay Bobo!!,

...

Natural para masarap!

----------------------------------------------------------------

nanay: hon, kanino kaya nakuha ng anak natin ang kagandahan niya?
tatay: syempre sayo!
nanay: talaga? pano mo naman nasabi?
tatay: kasi walang natira sayo eh!!
*bastusan? lol!

----------------------------------------------------------------

isang ina ang nagsilang ng pagkpangit-pangit na sanggol...
ina: isa siyang kayamanan...
ama: oo nga, ahmm...
ibaon natin!!

-----------------------------------------------------------------

BATA: pabili ng lugaw
TINDERA: may laman o wala??
BATA: syempre may laman!! pakain ko sayo ang mangkok eh!!
---------------------------------------------------------------------------------

BATA: pabili pong ubas
TINDERA: wala kaming ubas!!

(kinabukasan…) BATA: pabili nga pong ubas
TINDERA: wala nga kaming ubas!!..isa pang tanung.. iiistepler ko na yang bibig mo!! bwisit!.(kinabukasan…)…BATA: may istepler kayo???
TINDERA: wala.. bakit??!!
BATA: Pabiling ubas

-----------------------------------------------------------------------------------

Q: "Kung ang light ay ilaw, ano naman ang lightning?" Ans: "Umiilaw!"

Q: "Sina Michael at Raphael ay mga." Ans: "Ninja?"

Q: "Ano ang karaniwang kasunod ng kidlat?" Ans: "Sunog!"

Q: "Magbigay ng sikat na Willie." Ans: "Willie da pooh!"

Q: "Ang mga Hindu ay galing sa aling bansa?" Ans: "Hindunesia? "

Q: "Saang bansa matatagpuan ang mga Canadians?" Ans: "Canadia!"

Q: "Kumpletuhin - Little Red." Ans: "Ribbon!"

Q: "Ano ang mas malaki, itlog ng ibon o sanggol ng tao?" Ans: "Itlog ng tao!"

Q: "Saan binaril si Jose Rizal?" Ans: "Sa likod!"

Q: "Fill in the blanks - Beauty is in the eye of the ____." Ans: "Tiger?"

Q: "Ano ang kinakain ng monkey-eating eagle?" Ans: "Saging!"

Q: "Kung ang suka ay vinegar, ano naman ang Inggles ng toyo?" Ans: "Baliw!"

Q: "Anong tawag mo sa kapatid ng nanay mo?" Ans: "Kamag-anak! "

Q: "Kung ang H2O ay water, ano naman ang CO2?" Ans: "Cold water!"

Q: "Sinong cartoon charcater ang sumisigaw ng yabba dabba doo?" Ans: "Si scooby dooby doo?"

Q: "Ilan ang bituin sa American flag?" Ans: "Madami!"

Q: "Ano ang tawag mo sa taong isa lang ang mata?" Ans: "Abnormal!"

Cold Frustrated Mind

2010-08-23T09:16:00.000-07:00

I'm not really sure on why I am so fascinated with criminal investigative shows on TV with the likes of Criminal Minds and Cold Case. One thing is for sure, I am fond of finding out the truth, why it happened and who did what. I told myself, should I have been born in the United States? I am probably not in the field of business right now, but in the field of Public Service in the form of Law Enforcement, particularly in the Intelligence Department.

Intelligence comprises of two basic activities which are planning and execution. By formulating the best plan and initiating a flawless execution, no mission will fail and the goal will be achieved. However, one will not be able to do such activities if no analysis has been undertaken in between, thus the word "intelligence" really suits this kind of task.

Well.. anyway, I just thought of this topic after watching the Hostage Drama at the Quirino Grandstand just awhile ago. If I'm not mistaken, approximately 11 Chinese (Hongkong) Nationals succumbed to that tragedy (which I really feel sorry for). I totally condemn that act of an ex- Police official, but in my judgment? I believe, that guy was obviously disturbed also and he had completely got out of his mind.

If only we have a Behavioral Analysis Unit in the Philippines, we might be able to save those lives in that bus, be it the victims or the suspect. The only thing necessary is the right words to be uttered and the right phsychological mindset to be given. Unfortunately, that didn't happen and that siege ended with a not so good scenario.

Let me just give you some instances during the crisis when I said to myself "Oh Cammon! are you kidding me????"

-- Using a rope to remove the door of the bus (a rope! for God sake, not even a chain) and tying it on a service vehicle and let it pulled by it. Of course, need not to say it didn't materialize because the rope has been snipped.
-- Throwing tear gas & Flash bang on the bus with the victims still on it...
-- Broadcasting the game plan of the authorities.
-- Last but not the least, this really made me feel so upset... the outpour of the bystanders on the crime scene, trying to get some First hand glimpse on the aftermath. Where was the crowd dispersal Team? and lastly, where was the discipline on all of us people??.

However, I am not in the best position to review what happened.. all of those policemen who worked hard on that dillemma did a good job. I just wish the strategy on our Country's Law Enforcement aspect will go for a twist and will be improved.

Just a thought.. Just a wish..to carefully plan, analyze and execute to save some lives.

External Links
http://www.lawenforcementintelligence.com/008a.htm

Bahay na Palaging Pasko

2010-08-22T23:53:00.000-07:00

Credits to the Publisher

halos walang saplot.. isang daang mata ang nakamasid sa hubad niyang katawan.. naghihintay, nag aabang.. parang mga buwayang handang lumapang. Sa bawat giling niya'y luha ang kapalit, tangis ng mura niyang katawan na pinagpipyestahan na ng mga salaulang buwitre..

Sa pagyakap ng liwanag, makikita na siyang pauwi..may dalang pagkain sa mas nakakabatang kapatid, na naghihintay sa kanyang pagdating.. tanong niya, "umaga na, bakit hindi ka pa natutulog?"

sagot ni bunso, "ate, nakita kita kagabi.. marami kang kasamang mga lalaki tapos bakit ang ikli ng suot mo, ano ba ang trabaho mo?"..

Nabigla siya ngunit ang nasabi na lang ay " trabaho kong magpasaya ng tao"...

Sa isip niya "pero laman ang ginagamit ko, hindi para mapasaya sila.. kundi para mapasaya kayo.. ito lang ang alam kong paraan para mabuhay tayo".

---naisip lang pag napapadaan sa boundary ng bocaue at marilao bulacan---

Puro kayo reklamo!

2010-08-07T22:57:00.000-07:00

Ipinaglihi nga ba ang mga Pilipino sa Reklamo? Nakapagtatakang parang iisa ang takbo ng utak nating lahat...hinaing at reklamo.Guilty din ako dito eh, madalas sa opisina sobra rin ako kung makapagreklamo. Ngunit, sa kabilang banda napagmunihan ko, may ginagawa ba tayo sa mga reklamo natin? o mismong may pagkukulang din sa bawat isa sa atin.

Ipasok natin ang malakihang larawan sa eksena.. ang Pilipinas. Marami ang naghihirap at kabilang sa tinatawag nilang "Third World Countries". Kung tutuusin, napakayaman ng ating bansa, lahat ng yamang kalikasan ay naipagkaloob sa atin, ngunit saan tayo nasadlak ngayon? Mistulang nasa isang kumunoy na mahirap takasan.

Siguro maiisip ng taong mkakabasa nito, "ano namang kuneksyon ng kahirapan natin sa mga reklamo?". Isang malaking tanong sa iyo, "alam mo ba kung bakit tayo naghihirap?", alam ba ng bawat isa sa atin ang puno't dulo ng nangyayari sa ating ito? malamang hindi... kung gayon, wala tayong karapatang magreklamo dahil hindi natin pinigilan na mangyari ito. Hindi ko rin naman masisisi ang sambayanan, sapagkat ikinulong nga sila sa matinding kamangmangan ng mga nasa posisyon. Ang kaginhawaang ipinangako sa kanila ay ang mga panandaliang solusyon na sa totoo lang ay nakakabulag din naman.

Isa sa mga pangunahing dahilan ng kahirapan ay ang batas na nagkukubli bilang isang solusyon. Free Trade o Globalisasyon, na ang pangunahing layunin ay magkaroon ng patas na ugnayang pang ekonomiya ang bawat bansang kasapi ng Organisasyon. Malayang Kalakalan, sa totoo maganda ang layunin ngunit lahat ng agenda ay nababahiran ng kapalpakan kung mababahiran ng kasakiman. Ang pagiging patas ay hindi ata posible sa mundo natin, sapagkat ang maliliit ay natatapakan at ang malalaki ang nakakatapak. Malayang makakapasok ang mga produkto ng ibang bansa sa atin, ganun din ang produkto natin sa kanila. Ngunit mautak ang mga malalaking bansa, hindi nila kailanman papayagan na maghari ang mga produkto natin sa kanila sapagkat maaring maapektuhan ang kabuhayan ng mga mamamamayan nila, bagay na sa ating bansa ay ipinagwalang bahala lamang.

Higit na nakaranas ng bugbog ang industriya ng Manufacturing at Agrikultura. Natalo sa kumpetisyon ang mga lokal na mga pagawaan tulad ng pagawaan ng sapatos, telahan, at kung anu ano pang mga produktong nanggagaling sa ibang bansa..idagdag pa natin diyan ang talamak na smuggling. Ang ating mga magsasaka ay natatalo ng mga produktong inaangkat sa kung saan saan na karatig na bansa, na dati'y atin lamang tinuturuan ng mga metodolohiya sa pagsasaka. Ang bawat pangyayaring ito ay nagkaroon ng malubhang epekto sa ating ekonomiya. Sa pagbagsak ng mga Kumpanya, bumagsak ang hanapbuhay ng mga tao, bumagsak din ang Purchasing Power sa ating bansa... sira ang daloy. Kabit na kabit na ang epekto na hindi na kayang ipaliwanag pa, ito ang mukha ng Pilipinas na hindi natin napapansin.

Mistula tayon pipi at bulag sapagkat hindi natin alam ang nangyayari. Ito ay isang bagay na hindi nangyari sa ibang bansa, tingnan natin ang protestang naganap sa Seattle noong November 1999 laban sa pulong na mga Kinatawan ng WTO (World Trade Organization). Ang protesta ay hindi sa Konsepto ng Free Trade, ang galit ng mga tao ay nauukol sa hindi patas na labanan ng mga "Developing Countries" tulad natin, at ng mga "Developed" na.

Sa labang ito, tayo ang dehado. Nawa'y sa pagpasok ng bagong Administrasyon ay matugunan ang problemang ito. Palakasin ang Proteksyon sa kabuhayan ng ating sariling mga mamamayan . Tumulong tayo sa pag unlad, sa pamamagitan ng pagmamahal sa ating mga sariling produkto. Paunawa, ang "backbone" ng ating ekonomiya ay ang manufacturing at agrikultura.. kaya't dito tayo kailangang mag pokus.

Huwag tayo puro reklamo, magsiyasat at tumulong tayo...para sa ikauunlad ng bansa.

Gossip.. Gossip.. Gossip.. BOOOOOO!!!!!!!

2010-08-07T10:59:00.000-07:00

I'm not really a fan of talking about the lives of others especially behind their back. Probably, it's because I don't want it be done to me either. Unfortunately, there are some people who I believe can pass the masteral degree program for BS in Gossip, if there is. They're kind of sweet and very eandearing people but you would not want to know how they describe you when they're conversing with others. Well, I'm sort of a radical and activist person, that's why this kind of behavior is not acceptable to me.

Should one has an issue with someone, show your guts and tell it to him/her. Otherwise, just keep quiet and mind your own business.

Blah... Blah. blah.....

Just Another Day

2010-08-07T10:39:00.000-07:00

Another day has passed and once again I'm done with my somehow "as if I have a choice kind" of routine. I get up at 11am with my eyes half opened and my mind half dreaming, it's what I call.... just kill me moment in my everyday life. I would jump out of details and go the scene when I am walking along Ayala as it is already 2:50 in the afternoon, and it seems that I am part of an ongoing marathon. It's quite normal for me to run because I'm trying to beat my 3 pm finish line. I would open my PC, "ctrl-alt-del" and enter my password...that's when Pandora's Box will be officially opened. Why Pandora's Box? it's because I am handling emails and phone calls at the Accounts Payable Department, thus all sorts of problems are being faced by me.. to the easiest one up to the most crucial and complicated ones (God help me please). Questions about payment dates, refunds, credit notes, tax problems, posting invoices, etc..etc.While thinking of the answers on all these questions, I often stop for a while and think of the good memories, just to have that certain motivation that I could cling on to. Then my time for work supposedly should end at 12am but my normal pack up would be 3am because of my overflowing workload.

Every day, I'm very exhausted as if my full strength and power has been drained. Well, this is how life works, just happy that I am making myself useful in this world...